ทักษะโกงที่ไร้ชื่อ

กลิ่นไหม้ของอากาศที่ถูกประจุพลาสม่าแผดเผาอบอวลอยู่ในโพรงจมูก ผมทิ้งตัวลงหลังลังคอนเทนเนอร์เหล็กกล้าที่บิดเบี้ยวทันทีที่กระสุนนัดนั้นเฉียดหัวไหล่ไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เสียงระเบิดของโลหะที่อยู่ติดกันดังสนั่นหวั่นไหว จังหวะการเต้นของหัวใจผมไม่ได้เต้นเร็วด้วยความตื่นตระหนก แต่ผมกำลัง 'คำนวณ' วิถีการยิงของหน่วยจู่โจมเบื้องหน้ามีรูปแบบตายตัว พวกมันไม่ได้กำลังไล่ล่าผมด้วยสัญชาตญาณ แต่มันคือโปรแกรมที่เขียนมาเพื่อกำจัด "ตัวร้าย" ในบทละครที่ชื่อว่าคีย์ "คีย์! นายทำอะไรอยู่! ถ้าไม่รีบเปิดใช้ 'สิ่งนั้น' เราสองคนไม่รอดแน่!" เสียงของดร.เอลาร่าตวาดแผ่วเบาจากมุมมืด แววตาของเธอภายใต้กรอบแว่นเลนส์ดัดแปลงสะท้อนภาพแสงไฟฉายจากศัตรูที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ เธอไม่ได้ดูหวาดกลัว แต่เธอกำลังรอ... รอให้ผมตัดสินใจ ผมมองไปที่มือขวาของตัวเอง สั่นไหวเพียงเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้าทางชีวภาพ ผมไม่ใช่พระเอก ผมเป็นแค่เศษเสี้ยวของโค้ดที่ผิดพลาดในโลกที่ใครบางคนเขียนขึ้นมา "ผมกำลังอ่านพวกมันอยู่ครับ ด็อกเตอร์" ผมตอบสั้นๆ เสียงของผมเย็นชาเสียจนตัวผมเองยังแปลกใจ ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็เปลี่ยนไป ความวุ่นวายของเสียงปืนและฝุ่นควันค่อยๆ เลือนหาย กลายเป็นเส้นสายของแสงสีฟ้าและเขียวที่วิ่งวนไปมาในอากาศ เหมือนกระแสน้ำในวงจรไฟฟ้าที่ซับซ้อน ผมเห็นมัน... ผมเห็น 'โครงสร้าง' ของกำแพงเหล็กที่ผมพิงอยู่ มันไม่ได้เป็นเพียงแผ่นเหล็ก แต่มันคือกลุ่มก้อนของอัลกอริทึม [Object_ID: Wall_002 / Durability: 45%] ดวงตาของผมเหมือนถูกอัปเกรดด้วยเลนส์สแกนเนอร์ที่มองทะลุถึงเนื้อในของความเป็นจริง และที่น่าตกใจกว่านั้นคือ ผมเห็นแถบสถานะของหน่วยจู่โจมที่กำลังเดินเข้ามา [Unit_Type: Cyber_Guard_v4] [Status: Aggressive] [Weakness: Logic_Loop_09] "ด็อกเตอร์ครับ..." ผมเอ่ยขึ้นพลางลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่ามกลางเสียงตะโกนของศัตรูที่เตรียมจะเหนี่ยวไกอีกครั้ง "โลกนี้มันก็แค่จอมอนิเตอร์ขนาดยักษ์ที่เราติดอยู่ในนั้นเท่านั้นเอง" "คีย์? นายพูดอะไร..." ผมไม่ตอบ แต่ก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับปลายกระบอกปืนพลาสม่าที่ส่องแสงวาบจวนเจียนจะยิง ผมมองเห็น 'จุดเชื่อมต่อ' ของพวกมันที่ลอยเด่นอยู่ในอากาศเหมือนเส้นด้ายที่รอให้ใครสักคนมาดึงออก ผมขยับนิ้วมือไปในอากาศอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังพิมพ์คำสั่งผ่านคีย์บอร์ดที่มองไม่เห็น [System Override: Execute 'Disable_Hardware_Signal'] วินาทีนั้นเอง เสียงเครื่องจักรของหน่วยจู่โจมก็หยุดกึกเหมือนถูกกระชากปลั๊กออก ลำแสงสีฟ้าที่ปลายกระบอกปืนหรี่ลงและดับวูบไป ร่างของหุ่นยนต์รบสี่ตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้น ผมไม่รอช้า ผมพุ่งตัวเข้าไปใกล้หุ่นตัวหน้าสุด ใช้นิ้วแตะที่แผงวงจรบริเวณหน้าอกของมัน พลังงานบางอย่างถ่ายโอนผ่านปลายนิ้วของผมเข้าไป 'แก้ไข' รหัสของพวกมันจากภายใน "แกเป็นใคร!" หนึ่งในหน่วยจู่โจมที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าหน่วยตะคอก แต่มันทำได้แค่ขยับปาก เพราะร่างกายส่วนอื่นถูกล็อกด้วยทักษะที่ผมเพิ่งค้นพบ "ผมคือคนที่กำลังจะเขียนตอนจบใหม่ให้พวกคุณยังไงล่ะครับ" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในใจผมนึกถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ แต่มันคือการแทรกแซงระดับ Source Code ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั้นใต้ดิน ดร.เอลาร่าก้าวออกมาจากมุมมืด เธอเบิกตากว้างมองสิ่งที่ผมทำด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง "นายทำได้จริงๆ ด้วย... พลังในการแก้ไขโค้ดโดยไม่ต้องใช้เครื่องมือ นายคือตัวแปรที่ระบบนี้หวาดกลัวที่สุด" ทว่า ในจังหวะที่ผมกำลังจะคลายความตึงเครียดจากสถานการณ์ เสียงแจ้งเตือนที่น่าขนลุกก็ดังขึ้นในหัวของผม ไม่ใช่เสียงของระบบทั่วไป แต่เป็นเสียงที่ดังสนั่นจนเหมือนแก้วหูจะแตก [WARNING: Unauthorized Access Detected!] [Anomalous Skill Detected: 'God_Editor_Authority' has been identified.] [Subject: 'Key' has triggered a Server-Wide Alert.] [Initiating Purge Protocol in 10... 9...] อากาศรอบตัวผมเริ่มบิดเบี้ยวเหมือนสัญญาณทีวีที่กำลังเสีย ดร.เอลาร่าสีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือด เธอหันมาคว้าแขนผมไว้แน่น "คีย์! ฟังนะ ระบบหลักรู้ตัวแล้ว! นายต้องเลือกตอนนี้ว่าจะยอมลบตัวเองทิ้ง หรือจะเปิดเผย... 'สิ่งนั้น' ที่ซ่อนอยู่ในไฟล์ระบบระดับรากฐาน!" ในขณะที่ตัวเลขถอยหลังยังคงเดินไปเรื่อยๆ ผนังของห้องใต้ดินก็ค่อยๆ ปริแตกออก เผยให้เห็นห้วงอวกาศสีดำมืดมิดภายนอกโลกไซเบอร์ใบนี้ และตรงกลางรอยแตกนั้นเอง... ดวงตาสีทองขนาดมหึมาคู่หนึ่งก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นจ้องมองมาที่ผม! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคีย์ในตอนนี้นะครับ ครั้งหน้าเราจะมาดูกันว่าระบบจะทำอย่างไรกับ "ตัวร้าย" ที่เริ่มจะเก่งเกินควบคุมคนนี้ครับ