Error 404: ชีวิตที่ถูกกำหนดให้ดับสูญ

“กระสุนนัดนั้นไม่ได้มีไว้สังหารผม แต่มันมีไว้เพื่อลบตัวตนของผมออกจากระบบ” เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเดินบนพื้นโลหะเย็นเฉียบในห้องขังเดี่ยวของสถานีวิจัย ‘นีโอ-เจเนซิส’ ก้องสะท้อนไปมา ผมพยายามขยับนิ้วมือที่ไร้ความรู้สึก ความเจ็บปวดจากการถูกกระชากวิญญาณไม่ได้จางหายไป แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกของเหล็กกล้าที่แปะอยู่บนขมับ ผมไม่ใช่ ‘คีย์’ คนเดิมที่เคยเป็นวิศวกรระบบผู้ควบคุมโครงข่ายข้อมูลของเมือง ผมคือคนที่เพิ่งจะตื่นขึ้นมาในร่างของ ‘คาร์ลอส’ ตัวร้ายเกรด F ผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ก่อการร้ายในจักรวาลไซเบอร์แห่งนี้ “ตื่นแล้วเหรอครับ คุณหนูผู้สิ้นหวัง” น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตดังมาจากมุมมืด ดร.เอลาร่า นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ลอยฟ้า ดวงตาสีฟ้าครามของเธอประหนึ่งสแกนเนอร์ที่มองทะลุผ่านผิวหนังเข้าไปถึงรหัสพันธุกรรม เธอวางแท็บเล็ตโฮโลแกรมลง ก่อนจะจ้องมองผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยปริศนา “คุณไม่ได้ดูเหมือนคนที่เพิ่งถูกอัปโหลดจิตสำนึกใหม่เลยนะ คาร์ลอส... หรือผมควรจะเรียกคุณว่า ‘สิ่งอื่น’ ดี?” ผมกลืนน้ำลายลงคอ ลำคอแห้งผาก ร่างกายนี้ไม่ใช่ของผม เส้นประสาทแต่ละเส้นดูเหมือนจะถูกโปรแกรมให้ต้านทานการขยับเขยื้อน ผมแค่นยิ้ม ฝืนควบคุมกล้ามเนื้อใบหน้าให้แสดงออกอย่างเยือกเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ถ้าคุณเป็นวิศวกรระบบ คุณย่อมรู้ดีว่าการรีบูตเครื่องที่พังยับเยินมันต้องใช้เวลา” ผมตอบกลับ น้ำเสียงผมแหบพร่าแต่หนักแน่น “และตอนนี้... ระบบของผมกำลังรวนหนักเลยล่ะครับ” ผมไม่ได้โกหก เบื้องหน้าดวงตาของผมในตอนนี้ ไม่ได้เห็นเพียงแค่ผนังห้องขัง แต่มันคือหน้าต่างอินเตอร์เฟซโปร่งแสงนับร้อยที่กำลังกะพริบถี่ๆ เหมือนหลอดไฟที่ใกล้ขาด แต่มันคือ ‘อัลกอริทึมแห่งโชคชะตา’ ที่ขีดเขียนชีวิตของตัวร้ายคนนี้ไว้ **[System Warning: สเตตัสปัจจุบัน - ระดับ F (ขยะ)]** **[ความทนทานของร่างกาย: 2/100]** **[ค่าสถานะอันตราย: สูงลิ่ว - ความตายกำลังไล่ล่าในอีก 60 นาที]** เอลาร่าลุกขึ้นยืน เธอเดินเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นจางๆ ของโอโซนและน้ำมันหล่อลื่น เธอเอื้อมมือมาแตะที่ขมับของผม สัมผัสของเธอนั้นเบาหวิวแต่กลับสร้างกระแสไฟแล่นไปทั่วร่าง “คุณไม่ใช่คาร์ลอส” เธอพึมพำชิดใบหู “คาร์ลอสไม่มีสติปัญญาพอที่จะวิเคราะห์โครงสร้างอัลกอริทึมได้หรอก เขาเป็นแค่ตัวละครที่ถูกเขียนขึ้นให้ตายในบทแรกเพื่อเป็นบันไดให้พระเอกเหยียบขึ้นไป... แต่คุณ... คุณกำลังพยายามแก้ไขสคริปต์ของพระเจ้าใช่ไหม?” หัวใจของผมเต้นแรงจนเกือบหลุดออกมาจากอก ความลับที่ผมซ่อนไว้ถูกเธอมองออกในเวลาไม่ถึงสิบนาที นี่หรือคือความน่ากลัวของอัจฉริยะที่อยู่ในจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารข้อมูล? “ถ้าผมบอกว่าผมต้องการแค่รอดชีวิต คุณจะเชื่อไหมครับ?” “ผมเชื่อในตรรกะครับ” เอลาร่าผละออกไป พลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “และตรรกะบอกว่า... คุณกำลังถูกตามล่าโดยระบบไล่ล่าอัตโนมัติที่เพิ่งได้รับคำสั่งฆ่าล้างโคตรผู้ก่อการร้ายในอีกห้านาทีข้างหน้า” ทันใดนั้น เสียงเตือนแหลมสูงก็กรีดร้องขึ้นในหัวของผม ร่างกายผมสั่นเทา ระบบเริ่มสั่นไหวเหมือนสัญญาณภาพที่ถูกรบกวน **[ภารกิจบังคับ: ลบล้างจุดจบ (ระดับ SSS)]** **[เงื่อนไข: สังหารผู้คุมที่กำลังเดินเข้ามาหน้าห้องขังภายใน 300 วินาที หรือกลายเป็นข้อมูลที่ถูกลบทิ้งถาวร]** **[หมายเหตุ: การขัดขืนภารกิจจะนำไปสู่การรีเซ็ตระบบสมองของผู้ใช้]** ผมมองไปที่ประตูกลล้อมรอบด้วยลำแสงเลเซอร์ เสียงฝีเท้าของหน่วยพิฆาตดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จังหวะการเต้นของหัวใจผมเริ่มประสานเข้ากับเสียงติ๊กต็อกของนาฬิกานับถอยหลังที่ปรากฏขึ้นบนม่านตา เอลาร่าถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เธอยื่นมีดสั้นเลเซอร์ที่ทำจากเศษซากวงจรไฟฟ้าให้ผม แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นความคาดหวังที่เย็นชา “ถ้าคุณเลือกที่จะเป็นตัวร้ายที่โลกนี้กำหนด... คุณก็แค่เศษเหล็กที่รอวันพังครับ แต่ถ้าคุณคิดจะเขียนนิยายเรื่องนี้ใหม่... ก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิว่าคุณมีค่าพอที่จะ ‘Error’ ระบบนี้หรือเปล่า” ผมคว้ามีดสั้นนั้นไว้ แรงสั่นสะเทือนจากด้ามจับสื่อถึงพลังงานที่อัดแน่นอยู่ภายใน มือผมสั่น แต่ดวงตาผมจ้องมองไปที่บานประตูเหล็กด้วยความมุ่งมั่นที่เหนือกว่าความเป็นมนุษย์ วินาทีที่ประตูเลื่อนเปิดออก เสียงปืนพลาสม่าก็ดังลั่นสนั่นไปทั่วชั้นใต้ดิน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งใหม่นี้นะครับ ไฮเปอร์ไดรฟ์สัญญาว่าจะไม่ทำให้ทุกท่านผิดหวังครับ