จุดเริ่มของโศกนาฏกรรม

"เอกสารหย่าฉบับนี้ ไม่มีข้อแม้ไหนที่ระบุว่าคุณมีสิทธิ์ก้าวก่ายงานของฉันค่ะ, คุณพิรุณ" ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงตวัดมีดผ่าตัดเล่มบางกรีดลงบนเนื้อเยื่อสีหม่นอย่างแม่นยำ ไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย แม้ว่าเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หลังประตูกระจกฝ้าของห้องชันสูตรจะสร้างแรงกดดันให้อากาศในห้องลดต่ำลงจนแทบหายใจไม่ออก พายไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาเพ่งสมาธิอยู่กับซากศพตรงหน้า กลิ่นฟอร์มาลีนและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในความเย็นยะเยือกของห้องแล็บชั้นใต้ดิน บรรยากาศที่ถูกออกแบบมาให้ไร้ชีวิตชีวาแห่งนี้ กลับยิ่งเด่นชัดด้วยความตึงเครียดที่ถูกจุดชนวนขึ้นจากบุคคลที่สามซึ่งยืนกอดอกอยู่ตรงกรอบประตู พิรุณไม่ได้เอ่ยคำขอโทษสำหรับการบุกรุก ทนายความหนุ่มในชุดสูทสีชาโคลเข้มไร้รอยยับยืนค้ำฟ้าอยู่ตรงนั้น ร่างสูงโปร่งแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและดุดันตามสไตล์ของคนที่กุมอำนาจเหนือกว่าในทุกสนามกฎหมาย ดวงตาคมกริบสีนิลมองสำรวจร่างไร้วิญญาณบนเตียงสเตนเลสแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนกลับมาหยุดอยู่ที่แผ่นหลังบางของอดีภรรยา เขายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา และเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน "คุณกำลังเล่นกับไฟ, พาย" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังลอดผ่านความเงียบ "คดีนี้ไม่ใช่คดีฆาตกรรมธรรมดา และศาลไม่ได้สนใจหลักฐานเชิงประจักษ์ที่คุณพยายามจะขุดคุ้ยด้วยความรั้น... เข ต้องการให้เรื่องนี้จบลงแบบอุบัติเหตุ เพื่อผลประโยชน์ของตระกูลใหญ่ที่คุณก็รู้ดีว่าแตะต้องไม่ได้" มีดผ่าตัดในมือของแพทย์นิติเวชชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเคลื่อนไหวต่อด้วยจังหวะที่มั่นคงขึ้นกว่าเดิม พายสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความกรุ่นโกรธที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เธอวางเครื่องมือลงบนถาดสเตนเลสเสียงดังกระทบกันเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ถอดถุงมือยางออกทีละข้างอย่างใจเย็น แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับสามีทางกฎหมายที่เธอกำลังพยายามสะบัดให้หลุดพ้นจากชีวิต "ผลประโยชน์ของพวกเขากับความตายของเด็กสาวอายุสิบแปดคนนี้ อะไรมีน้ำหนักมากกว่ากันในสายตาของนักกฎหมายผู้ผดุงความยุติธรรมอย่างคุณคะ, คุณพิรุณ?" พายสวนกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมดุจใบมีด ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "น่าขันนะคะ... คนที่เคยบอกว่าเกลียดความอยุติธรรมที่สุดในโลก วันนี้กลับมายืนอยู่ในห้องนี้เพื่อบอกให้ฉันปิดตาข้างหนึ่งและยอมรับคำโกหก" พิรุณก้าวเท้าเข้ามาประชิดทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังจนพายต้องถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะชันสูตร กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความเย็นเยียบของบรรยากาศรอบตัวโอบล้อมเธอไว้จนแทบอึดอัด พิรุณโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่ปะทะกัน "คุณไม่ได้กำลังผดุงความยุติธรรม, พาย... คุณกำลังฆ่าตัวตาย" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและดุดันขึ้นจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวยาวของทนายความหนุ่มยื่นออกไปปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของเธอออกอย่างถือวิสาสะ แม้พายจะเบือนหน้าหนี แต่เขากลับใช้นิ้วโป้งรั้งคางเธอให้หันกลับมาสบตา "ถ้าคุณยังดึงดันจะชันสูตรศพนี้ต่อเพื่อหาหลักฐานที่ไม่มีอยู่จริง... อย่าหาว่าฉันไม่เตือนว่าคุณอาจจะไม่ได้เดินออกจากโรงพยาบาลนี้ด้วยซ้ำ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บทสนทนาเชิงจิตวิทยาที่เต็มไปด้วยนัยยะซ่อนเร้นทำให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ร้อนระอุสวนทางกับอุณหภูมิในห้อง พายจ้องลึกลงไปในดวงตาที่เคยเป็นหลุมหลบภัยเดียวในวัยเด็กของเธอ แต่วันนี้มันกลับกลายเป็นเหวที่ลึกและอันตรายที่สุด ก่อนที่พายจะได้ทันโต้ ริมฝีปากอิ่มด้วยคำพูดเชือดเฉือน เสียงสัญญาณเตือนภัยประหลาดก็ดังขึ้นจากคอมพิวเตอร์หลักของห้องแล็บ หน้าจอสีดำที่ควรจะแสดงผลการสแกนเนื้อเยื่อกลับปรากฏข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบถี่รัว พร้อมกับไฟล์วิดีโอวงจรปิดที่ถูกอัปโหลดเข้ามาใหม่จากระบบภายนอก พิรุณขมวดคิ้วเล็กน้อย ละสายตาจากใบหน้าของภรรยาหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ พายฉวยจังหวะนี้ผลكอกเขาออกเบาๆ แล้วก้าวเข้าไปดูหน้าจอ ดวงตาของแพทย์หญิงเบิกกว้างขึ้นทีละน้อยเมื่อเห็นภาพที่ปรากฏบนจอ—มันคือภาพเหตุการณ์ในห้องแล็บแห่งนี้เมื่อสามชั่วโมงก่อน... ก่อนที่ศพนี้จะถูกส่งมาถึงมือเธอ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ มีเงาร่างของใครบางคนกำลังยืนอยู่ตรงมุมมืดของห้อง พร้อมกับถือเข็มฉีดยาบรรจุของเหลวสีใส เดินตรงไปยังร่างของนักศึกษาผู้เคราะห์ร้ายขณะที่เธอยังมีชีวิตอยู่! ร่างในวิดีโอนั้นหันหน้ามาตรงกับมุมกล้องพอดี พร้อมกับยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากในเชิงสัญลักษณ์... ก่อนที่หน้าจอจะดับวูบลงพร้อมกับเสียงล็อกประตูกลอัตโนมัติของห้องแล็บที่ดัง "คลิก" สนั่นหวั่นไหว ปิดตายทางออกทุกด้านทันที ขอบคุณสำหรับความติดตามและการสนับสนุนที่มีให้กันเสมอนะคะ — แสงดาวพร่างพราว