บทลงโทษที่สาสม

หน้าจอควบคุมหลักในห้องนิรภัยชั้นใต้ดินสว่างวาบด้วยแสงสีฟ้าเข้ม ตัวหนังสือโค้ดระบบวิ่งผ่านนัยน์ตาคมกริบของภคินราวกับสายน้ำแห่งชะตากรรม ขณะที่เสียงหอบหายใจด้วยความตื่นตระหนกของธนวินท์และกุลธิดาดังสะท้อนก้องห้องกระจกนิรภัย "เป็นไปไม่ได้..." ธนวินท์พึมพำ ใบหน้าที่เคยหยิ่งทะนงบิดเบี้ยวซีดเผือกจนแทบไร้สีเลือด สองขาพับทรุดลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงอย่างหมดสภาพ เมื่อภาพบนจอแสดงผลขนาดใหญ่ยืนยันสถานะความเป็นเจ้าของที่แท้จริง—*ภคิน วรกุล* คือผู้ถือหุ้นใหญ่ร้อยเปอร์เซ็นต์ และเป็นประธานผู้มีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดเหนือกลุ่มธุรกิจในเครือทั้งหมด ไม่ใช่แค่ในประเทศ แต่หมายถึงอาณาจักรเศรษฐกิจข้ามชาติที่ตระกูลธนวินท์พยายามเกาะกุมมาตลอดชีวิต มินตราก้าวเท้าเข้ามาเคียงข้างสามี มือเรียวบางในชุดเรียบง่ายแต่สง่างามเอื้อมไปแตะแขนแกร่งเบาๆ ดวงตาคู่สวยมองบรรดาคนที่เคยเหยียดหยามเธอกับมือด้วยความนิ่งสงบ ไร้ซึ่งความเยาะเย้ย แต่เต็มไปด้วยพลังแห่งความเหนือกว่าที่เฉียบคมและเลือดเย็นยิ่งกว่ามีดโกน "คุณแม่คะ..." มินตราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนกุลธิดาที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่มุมห้องต้องสะดุ้งสุดตัว "จำตอนที่แม่ไล่เราออกจากบ้านคราวก่อนได้ไหมคะ? แม่บอกว่าคนจนๆ อย่างพวกเราไม่มีวันเหยียบเข้ามาในสังคมชั้นสูงนี้ได้อีก... ตอนนี้พวกเรายืนอยู่ตรงนี้แล้วค่ะ ในฐานะเจ้าของทุกตารางนิ้วของตึกนี้" กุลธิดาอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ใบหน้าที่ผ่านการศัลยกรรมมาอย่างแพงยับย่นด้วยความหวาดกลัว แก้วไวน์ในมือหลุดร่วงแตกกระจายบนพื้น เสียงเศษแก้วกระทบพื้นดังเพล้ง ราวกับเสียงก้องกังวานของการพังทลายทางสังคมที่นางสร้างมาทั้งชีวิต "มิน... ลูกแม่... แม่เป็นแม่เงานะ ลูกจะทำกับครอบครัวแบบนี้ไม่ได้..." เสียงแหลมสูงพยายามงัดเอาความเป็นแม่มาอ้าง แต่ภคินกลับส่งเสียงหัวเราะต่ำๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่น่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของพายุร้าย "แม่ยายหรือครับ?" ภคินปรายตามองด้วยหางตา รอยยิ้มมุมปากเยือกเย็นเสียจนคนมองรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งในขั้วโลก "น่าเสียดายนะครับที่คุณหญิงกุลธิดา ลืมไปแล้วว่า ทรัพย์สินทุกบาททุกสตางค์ รวมถึงคฤหาสน์หรูที่พวกท่านอาศัยอยู่ และรถสปอร์ตทุกคันที่จอดเรียงรายข้างนอก... ล้วนซื้อด้วยเงินปันผลจากบริษัทในเครือที่ผมถือสิทธิ์อยู่ทั้งสิ้น" เขายกมือขึ้นเพียงนิดเดียว ประตูห้องนิรภัยก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าหน้าที่ตำรวจปราบปรามอาชญากรรมทางเศรษฐกิจในเครื่องแบบเต็มยศ พร้อมหมายจับคดีฉ้อโกง ฟอกเงิน และลักทรัพย์สินทางปัญญาที่ถูกเซ็นอนุมัติโดยตรงจากอัยการสูงสุด "ธนวินท์ กุลธิดา และผู้เกี่ยวข้องทุกท่าน..." เจ้าหน้าที่ระดับสูงก้าวมาหยุดตรงหน้า พร้อมชูเอกสารสีขาวสะอาดตา "พวกท่านถูกจับกุมในข้อหาสมคบคิดกันทุจริตและยักยอกทรัพย์สินของบริษัทในเครือวรกุลกรุ๊ป มีสิทธิ์ที่จะ ดการและพบทนายความ แต่ทุกคำพูดของพวกท่านจะถูกใช้เป็นหลักฐานในชั้นศาล" ธนวินท์พยายามจะตะเกียกตะกายคลานเข้าไปหาภคิน มือสั่นเทาเอื้อมหมายจะควชายกางเกงของมหาเศรษฐีหนุ่ม แต่กลับถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนสกัดไว้ด้วยการกดไหล่ให้แนบติดพื้นอย่างไม่ไยดี "ท่านประธาน! ผมขอร้องล่ะครับ! ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเครง! ผมยอมกราบเท้าคุณเลยก็ได้!" เสียงร่ำไห้คร่ำครวญดังระงมอย่างไร้ศักดิ์ศรีของทายาทตระกูลดัง ความเย่อหยิ่งจองหองทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีภายใต้เงาอำนาจที่แท้จริง ภคินไม่แม้แต่จะชายตามองอีกฝ่าย เขาก้มลงกระซิบเบาๆ ข้างหูภรรยาคนสวย ขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังใส่กุญแจมือลากตัวอดีตคู่แข่งทางธุรกิจและแม่ยายจอมปลอมออกไปจากห้องทีละคน "ความเมตตา ใช้สำหรับคนที่มีความเป็นมนุษย์เท่านั้นครับที่รัก... ส่วนพวกปลิงที่เกาะกินความพยายามของคนอื่น สมควรถูกกำจัดออกไปจากวัฏจักรนี้อย่างถาวร" มินตราพยักหน้ารับช้าๆ ซבוบใบหน้าลงกับอกอุ่นด้วยความรู้สึกโล่งใจอย่างที่สุด การรอคอยและการอดทนต่อสู้ร่วมกันมาเนิ่นนานได้รับการชำระสะสางอย่างงดงามและสาสมที่สุด ภายในห้องควบคุมที่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง แสงไฟจากหน้าจอระบบคอมพิวเตอร์สะท้อนเงาร่างของมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมคนทั้งเมือง ขณะที่โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูในกระเป๋าเสื้อของภคินสั่นเตือนขึ้นมาเบาๆ เขากดรับสายโดยไม่ละสายตาจากภรรยาในอ้อมแขน เสียงปลายสายรายงานด้วยความตื่นตระหนก "ท่านครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่สนามบินส่วนตัว... เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวลำสุดท้ายที่เตรียมพาตัว 'ผู้บงการตัวจริง' หลบหนีออกนอกประเทศ ถูกคำสั่งระงับการบินกะทันหันโดยบุคคลปริศนา... และตอนนี้... คนที่เดินลงมาจากเครื่องบินลำนั้น พร้อมกับเอกสารสิทธิ์ลับสุดยอด... คือคนที่คุณคาดไม่ถึงที่สุดครับ!" -------------------------------------------------- ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสะใจไปกับความเด็ดขาดของคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!