มิตรภาพท่ามกลางกลิ่นศพ

"รวิน!" เสียงร้องเรียกของรินรดาหลุดออกมาด้วยความตกใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน น้ำเสียงที่มักจะเรียบนิ่งและเต็มไปด้วยความถือดี บัดนี้สั่นเครือเล็กน้อยราวกับแก้วเจียรไนที่กำลังจะร้าวราน คราบเขม่าสีดำสนิทและกลิ่นคาวเลือดที่ตีรวนขึ้นมาจนแสบจมูก ทำให้บรรยากาศภายในห้องเก็บศพเก่าของสถานีตำรวจรกร้างแห่งนี้อบอวลไปด้วยความอึดอัด รวินที่เพิ่งยันกายลุกขึ้นจากพื้นซีเมนต์เย็นเฉียบ พยายามกะพริบตาไล่ความมืดมัวที่เกิดจากการใช้พลังวิเคราะห์วิญญาณเกินพิกัด ดวงตาของเขาข้างหนึ่งมีเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำปูดโปนออกมาอย่างน่ากลัว "ผม... ยังไหวครับคุณหนู" รวินฝืนยิ้มแห้งๆ ทั้งที่มุมปากมีคราบเลือดสดๆ ไหลซึมออกมาจากการกระแทกเมื่อครู่ มือขวาของเขายังคงกำยันต์อาคมที่ชุ่มไปด้วยน้ำเหลืองของวิญญาณอาฆาตแน่น แม้ปลายนิ้วจะสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าจนแทบไม่เหลือแรง รินรดากัดริมฝีปากแน่น เปลือกตาคู่สวยกะพริบถี่เพื่อซ่อนความตื่นตระหนก มือเรียวบางที่ปกติมักจะถือคัมภีร์ไสยเวทด้วยความสง่างาม บัดนี้เอื้อมมาคว้าข้อแขนของรวินไว้โดยไม่รังเกียจคราบสกปรก แรงบีบที่ส่งผ่านมาไม่ได้มีไว้เพื่อแสดงอำนาจ แต่เป็นสัญชาตญาณดิบของมนุษย์ที่หวาดกลัวการสูญเสียผู้ร่วมชะตากรรมคนเดียวที่เหลืออยู่ "อย่าเพิ่งอวดเก่ง รวิน นายกำลังจะตายถ้าฝืนใช้เนตรวิญญาณอีกแค่ครั้งเดียว" รินรดาเอ็ดเสียงดุ แต่แววตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่เธอเองก็คงไม่คาดคิดว่าจะแสดงมันออกมาให้ใครเห็น นี่คือความเปลี่ยนแปลงที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบท่ามกลางกลิ่นอายแห่งความตาย มิตรภาพที่ไม่ได้เกิดจากคำสัญญาหวานหู แต่ถูกหล่อหลอมด้วยความเป็นความตายที่เฉียดฉิวกันมาหลายต่อหลายครั้ง รวินมองใบหน้าที่มอมแมมไปด้วยเขม่าควันของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บของวิญญาณร้ายรอบตัว "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ... แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของสถานที่จะไม่ยอมให้เราพักผ่อนกันง่ายๆ" รวินเปลี่ยนเรื่องพร้อมกับพยักเพยิดหน้าไปทางมุมมืดของห้อง บรรยากาศโดยรอบเริ่มแปรเปลี่ยน อุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นคาวเลือดที่จางหายไปเมื่อครู่กลับพัดโชยเข้ามาใหม่ รุนแรงยิ่งกว่าเดิมราวกับมีศพนับร้อยถูกขุดขึ้นมาตากแดด ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่ากลิ่นคือเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า *ตึง... ตึง... ตึง...* ระบบวิเคราะห์วิญญาณในหัวของรวินส่งเสียงเตือนระรัว หน้าจอสีฟ้าใสปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมตัวอักษรสีแดงฉานที่กะพริบถี่ [เตือนภัยระดับวิกฤต: ตรวจพบคลื่นพลังงานอาฆาตตระกูล 'บดินทร์ธร' ขั้นสมบูรณ์] [คำแนะนำจากระบบ: ถอยร่นในระยะ 10 เมตรทันที หรือประสานจิตกับผู้ใช้ไสยเวทสายเลือดบริสุทธิ์เพื่อสร้างเกราะป้องกัน] รวินหันขวับไปมองรินรดาโดยสัญชาตญาณ หญิงสาวพยักหน้ารับทันทีราวกับอ่านใจเขาได้ ทั้งคู่ผ่านสถานการณ์ความเป็นความตายมามากพอที่จะไม่ต้องใช้คำพูดอธิบาย รินรดายื่นมือขวาออกไป ท่องคาถาโบราณเสียงแผ่วเบา เลือดสดๆ จากปลายนิ้วของเธอถูกป้ายลงบนฝ่ามือของรวินเพื่อเชื่อมโยงอาคมสายเลือด ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่สิ่งที่ตามมาคือพลังงานอุ่นร้อนมหาศาลที่ไหลเวียนเข้าสู่เส้นประสาทของรวิน ดวงตาที่เคยพร่ามัวกลับมาคมชัดอีกครั้ง เนตรวิญญาณตื่น "เอาล่ะครับคุณหนู..." รวินสูดหายใจเข้าลึก ใช้อีกมือดึงรินรดาให้มาอยู่ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง แม้เขาจะเป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดา แต่ในวินาทีนี้ เขาคือโล่ด่านแรกของเธอ "มาดูกันว่าผีโบราณตนนี้ จะเก่งสักแค่ไหน" เงาดำมหึมาพุ่งทะยานออกจากความมืดด้วยความเร็วสูง กรงเล็บสีดำสนิทเงื้อง่าหมายปลิดชีพคนทั้งคู่ รวินคำรามในลำคอพร้อมกับระเบิดพลังวิญญาณที่ประสานเข้ากับไสยเวทตระกูลรินรดาออกไปสุดแรงเกิด แสงสว่างวาบสีทองสว่างจ้าขับไล่ความมืดมิดในห้องเก็บศพให้สว่างวาบราวกับกลางวัน ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่การปะทะกำลังจะเกิดขึ้น เสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา เสียงปรบมือเบาๆ สามครั้งดังแทรกเสียงคำรามของวิญญาณร้าย "ยอดเยี่ยมมาก... ช่างเป็นภาพมิตรภาพที่น่าประทับใจเสียจริง ระหว่างพนักงานออฟฟิศกระจอกๆ กับทายาทหมอผีที่ตกอับ" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยขึ้น รวินและรินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบหันขวับกลับไปมองผู้มาใหม่ที่ยืนขวางทางออกเดียวของห้องไว้ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าของชายปริศนาที่ถือแฟ้มเอกสารสีดำสนิทในมือ [ระบบตรวจพบเป้าหมายสำคัญ: ผู้บงการเบื้องหลังคดี 'ศพไร้เงา' ปรากฏตัว] [เงื่อนไขพิเศษถูกปลดล็อก: เผชิญหน้ากับความจริงเบื้องหลังอดีตของรวิน] รินรดาหน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นใบหน้านั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากของเธอด้วยความตื่นตระหนก "เป็นไปไม่ได้... แกควรจะตายไปตั้งแต่คืนนั้นแล้วนี่!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครทุกตัวในคดีนี้นะครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ -