ยินดีต้อนรับสู่โปรแกรมปราบผี

กลิ่นอับของกระดาษเก่าและหยดหมึกราคาถูกบนเอกสารบัญชีประจำเดือน คือสิ่งที่รวินเกลียดเป็นอันดับสองรองจากยอดหนี้บัตรเครดิตที่พุ่งสูงขึ้นทุกครั้งที่เขาเผลอคิดว่าตัวเองมีความสุขในวันหยุด ปลายนิ้วเรียวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์เมื่อเสียงกุกกักแปลกประหลาดดังขึ้นจากมุมมืดของห้องเก็บเอกสาร แสงไฟนีออนกะพริบถี่ราวกับมันกำลังพยายามจะสื่อสารอะไรบางอย่างด้วยรหัสมอร์สที่มนุษย์อ่านไม่ออก "ถ้าเป็นหนูแทะเอกสารบัญชีอีกรอบ ผมจะแจ้งบริษัทกำจัดแมลงจริงๆ ด้วยนะ" รวินพึมพำกับความว่างเปล่า ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย เขายังไม่รู้ตัวเลยว่า ความเงียบงันในยามวิกาลของสำนักงานแห่งนี้กำลังจะพังทลายลงด้วยเงาพ면ของสิ่งที่ไม่อยู่ในขอบเขตตรรกะของวิทยาศาสตร์ ทว่า สิ่งที่ก้าวออกมาจากมุมมืดนั้นไม่ใช่ฟันแทะตัวเล็กๆ แต่มันคือร่างโปร่งแสงสีเทาหม่นที่บิดเบี้ยวผิดรูป ร่างนั้นไม่มีขา ดวงตากลวงโบ๋กลายเป็นหลุมลึกที่เต็มไปด้วยเลือดสีดำไหลริน และที่สำคัญที่สุด... ร่างนั้นกำลังจ้องตรงมาที่เขาด้วยรอยยิ้มฉีกกว้างจนเกือบถึงใบหู ประสาทสัมผัสทุกส่วนของรวินหยุดทำงานไปชั่วขณะ หัวใจกระโจนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ความกลัวระดับประถมวัยแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลังจนขนทุกเส้นบนร่างกายลุกชัน เขาอยากจะกรีดร้อง แต่ลำคอกลับตีบตันทำได้เพียงอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด นี่คือครั้งแรกในชีวิตวัยยี่สิบเจ็ดปีที่พนักงานออฟฟิศผู้ยึดมั่นในเหตุผลอย่างรวินได้ประจักษ์แก่สายตาตัวเองว่า โลกหลังความตายไม่ได้ถูกกั้นด้วยพรมแดนที่มนุษย์จะมองไม่เห็นเสมอไป *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในโสตประสาท ไม่ใช่เสียงจากสมาร์ตโฟนบนโต๊ะทำงาน แต่เป็นเสียงจักรกลสังเคราะห์ที่ดังก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิดโดยตรง [ระบบปราบผีภาคสนามเวอร์ชัน 1.0 กำลังเริ่มต้นทำงาน...] [ตรวจพบเป้าหมายระดับพลเรือน: รวิน] [เงื่อนไขการปลุกพลังสำเร็จ: เผชิญหน้ากับวิญญาณระดับอาฆาตด้วยความตื่นกลัวขั้นสูงสุด] [กำลังซิงโครไนซ์ข้อมูลวิญญาณ... สำเร็จ 100%] รวินกะพริบตาปริบๆ สมองที่เกือบจะน็อตหลุดพยายามประมวลผลระหว่างผีตรงหน้ากับหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับฉากในเกม RPG เกรดบี "นี่มัน... บ้าอะไรกันเนี่ย?" เขาพึมพำเสียงสั่น เท้าถอยหลังไปชนกับตู้เอกสารจนเกิดเสียงดังโครมคราม [ภารกิจเริ่มต้น: เอาชีวิตรอดจากการคุกคามของ 'วิญญาณเสมียนผู้พยาบาท' ภายในเวลา 3 นาที] [ของรางวัล: ทักษะเนตรวิญญาณระดับเริ่มต้น และแต้มสถานะ x50] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียวิญญาณส่วนหนึ่งถาวร] วิญญาณตนนั้นส่งเสียงกรีดแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก มันพุ่งตรงเข้ามาหารวินด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ รวินเบิกตากว้าง สมองที่เคยเฉียบคมในการคำนวณงบดุลบริษัทเริ่มหมุนติ้วด้วยความเร็วสูง ในเมื่อหนีไม่พ้น เขาก็ต้องหาทางรอดตามตรรกะที่มีจำกัดในสถานการณ์บีบคั้นนี้ มือซ้ายคว้าแฟ้มหนาเตอะขึ้นมาป้องกันตัวตามสัญชาตญาณดิบ ขณะที่มือขวาคว้ากระป๋องกาแฟเย็นที่ยังเหลือค่อนกระป๋องสาดใส่ร่างโปร่งแสงนั้นเต็มแรง *ซ่า!* ปฏิกิริยาเคมีระหว่างคาเฟอีนเข้มข้นและความเย็นจัดสร้างควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมา วิญญาณตนนั้นชะงักไปเล็กน้อยด้วยความงุนงง มันไม่เคยเจอเหยื่อรายไหนสู้กลับด้วยเครื่องดื่มคาเฟอีนมาก่อนในรอบร้อยปี "อย่าเข้ามานะเว้ย! ฉันยังไม่ได้จ่ายค่าบัตรเครดิตเดือนนี้เลยโว้ย!" รวินตะโกนลั่นห้องเพื่อข่มความกลัวของตัวเอง ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือเรียวบางแต่เต็มไปด้วยพลังกดดันอันน่าเกรงขาม ร่างระหงของหญิงสาวในชุดไปรเวทสไตล์วินเทจก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม เส้นผมสีดำสนิทปล่อยสยายรับกับใบหน้ารูปไข่ที่เรียบเฉยเย็นชา ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์ในห้องเพียงเสี้ยววินาทีก็ประเมินทุกอย่างได้หมดจด "เกะกะจริง" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นด้วยความรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง คุณหนูรินรดา ทายาทคนสุดท้ายแห่งตระกูลหมอผีชื่อดัง สะบัดพัดกระดาษในมือซ้ายเบาๆ แสงออราสีทองเรืองรองแผ่ขยายออกไปรอบตัวจนวิญญาณเสมียนตนนั้นถอยร่นด้วยความหวาดกลัว นางปรายตามองรวินที่ยังคงถือแฟ้มเอกสารสั่นระริกด้วยสายตาสมเพชแกมเอือมระอา "นี่คุณพนักงานออฟฟิศสมองกลวง" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "อยากมีชีวิตอยู่จนถึงวันเงินเดือนออกไหมล่ะ ถ้าอยาก... ก็หุบปากแล้วมาช่วยฉันกางเขตอาคมตรงนี้ซะ" รวินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มองหน้าหญิงสาวผู้มาใหม่สลับกับหน้าต่างระบบแจ้งเตือนที่กะพริบเตือนเคาท์ดาวน์เวลาที่เหลืออยู่อีกเพียง 45 วินาที นี่คือจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายที่เขาไม่ได้ร้องขอ และเป็นก้าวแรกในโลกไสยเวทที่เขาไม่มีวันหวนกลับ แล้วสติของรวินก็แทบหลุดลอยเมื่อจู่ๆ หน้าต่างระบบสีฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตที่ดังขึ้นอีกครั้ง... [คำเตือน: ตรวจพบวิญญาณระดับบอสซ่อนตัวอยู่ในร่างของคุณหนูรินรดา กำลังเริ่มกระบวนการแย่งชิงร่าง... 3... 2...] ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ