อำนาจที่เงินบันดาลได้

เสียงกระทืบเท้านับพันคู่บนพื้นหินอ่อนของลานกว้างหน้ามหาวิหารเซนต์การ์เดียดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับแผ่นดินกำลังจะแยกออกเป็นสองเสี่ยง แรงสั่นสะเทือนนั้นส่งตรงขึ้นมาถึงฝ่าเท้าของ "แกรนด์ดุกวอลเตอร์" ผู้ยืนถือคทาแห่งแสงด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว "พวกมันมาจากไหนกันหมดวะ...!" วอลเตอร์คำรามในลำคอ เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขอดเกล็ดบนขมับ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวด้วยความตื่นตระหนก ลานกว้างที่ควรจะเป็นลานประหารส่วนตัว ซึ่งถูกปิดตายโดยกองกำลังอัศวินศักดิ์สิทธิ์นับร้อย บัดนี้กลับถูกยึดครองโดยฝูงชนมหาศาล พวกเขาไม่ใช่ทหารรับจ้าง ไม่ใช่กองกำลังทางการ แต่คือ "ผู้เล่น" ระดับสูงนับพันชีวิตที่สวมชุดเกราะส่งเสียงคำรามก้อง หอกและดาบในมือสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงจนแสบตา และที่สำคัญที่สุด... เหนือศีรษะของพวกเขาทุกคน ปรากฏสัญลักษณ์ไอคอนสีทองอร่ามรูป [บัตรเครดิตสีดำไร้ขีดจำกัด] ลอยเด่นเป็นสง่า เรย์ยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้ามวลชนนับพัน สายตาของอดีตผู้กล้าผู้ถูกหักหลังมองตรงไปยังร่างสั่นเทาของอดีตสหายร่วมปาร์ตี้ที่เคยถีบหัวเขาลงเหว ความเย็นชาในแววตานั้นคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน "แก... แกใช้เล่ห์กลอะไรสะกดจิตคนพวกนี้ เรย์!" วอลเตอร์แผדเสียงตะโกนข้ามฝูงชน คทาในมือสั่นเทิ้มด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว "พวกมันเป็นแค่ผู้เล่นกระจอกๆ ในเกมงี่เง่านี้! ข้าคือขุนนางผู้สูงศักดิ์! ข้ามีอำนาจแห่งระบบ!" "อำนาจงั้นหรือครับ..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่กลับดังชัดเจนก้องกังวานไปทั่วลานกว้างราวกับประกาศิต "คุณยังไม่เข้าใจอีกสินะ วอลเตอร์... ว่าในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยระบบเกมและทุนนิยม อำนาจที่แท้จริง หน้าตาเป็นอย่างไร" สิ้นเสียงของเรย์ ร่างของชายหนุ่มอีกคนก็ก้าวออกมาจากเงาของฝูงชน ลีโอสวมชุดสูทสั่งตัดพิเศษเนื้อดี รองเท้าหนังขัดมันวาววับ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มพึงใจ มือเรียวยาวข้างหนึ่งกำลังเคาะนิ้วลงบนหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสงที่ลอยอยู่กลางอากาศ "สวัสดีครับ ท่านแกรนด์ดุกผู้สูงส่ง" ลีโอเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูก "ผมขออนุญาตชี้แจงตัวเลขทางบัญชีให้ฟังคร่าวๆ เผื่อสมองอันน้อยนิดของคุณจะประมวลผลทัน" ลีโอกวาดนิ้วกลางอากาศ หน้าต่างโฮโลแกรมขนาดยักษ์ก็ขยายตัวขึ้น แสดงตัวเลขจำนวนมหาศาลที่สั่นประสาทคนมอง "ค่าจ้างออนไลน์เรตพรีเมียม ชั่วโมงละหนึ่งแสนเหรียญทองต่อคน สำหรับการยืนเป็นเกราะกำريبให้คุณเรย์เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงเต็ม... คูณด้วยจำนวนผู้เล่นหนึ่งพันสองร้อยห้าสิบคน..." ลีโอยิ้มกริ่ม "เบ็ดเสร็จยอดใช้จ่ายในอีเวนต์นี้อยู่ที่... หนึ่งร้อยยี่สิบห้าล้านเหรียญทองพรีเมียมครับ" เสียงฮือฮาดังขึ้นจากฝูงชนผู้เล่น ไม่ใช่เพราะความตกใจ แต่เป็นเสียงหัวeराอย่างสะใจและพึงพอใจในยอดเงินที่ถูกโอนเข้ากระเป๋าตังค์ดิจิทัลของพวกเขาเรียบร้อยแล้วตั้งแต่ก่อนเริ่มภารกิจ "หนึ่งร้อย... ยี่สิบห้าล้าน?!" วอลเตอร์หน้าซีดเผือด เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น คทาหลุดจากมือกลิ้งไปกระทบกับพื้นหิน "แก... แกใช้เงินซื้อผู้เล่นครึ่งเซิร์ฟเวอร์เพื่อมาเป็นโล่ให้แกเนี่ยนะ! บ้าไปแล้ว! แกบ้าไปแล้วชัดๆ!" "เงินซื้อไม่ได้ทุกอย่างหรอกครับ... แต่เงินสดจำนวนนี้ สามารถซื้อ 'ความภักดีชั่วคราว' ของพวกเขาทั้งหมด เพื่อขยขยี้ศักดิ์ศรีปลอมๆ ของคุณให้แหลکคามือได้" เรย์ก้าวเท้าเดินผ่านฝูงชนที่แหวกทางให้อย่างนอบน้อม เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะที่บีบเค้นหัวใจของคนบนแท่นพิธีจนแทบหยุดเต้น บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก อัศวินศักดิ์สิทธิ์ที่เคยยืนเรียงรายอารักขาวอลเตอร์ต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อพวกเขาเหลือบไปเห็นค่าสเตตัสและไอเทมระดับเทพที่ผู้เล่นนับพันคนสวมใส่ มันคือยุทโธปกรณ์มูลค่ารวมกันที่สามารถซื้ออาณาจักรทั้งอาณาจักรได้สบายๆ การจะฝ่ากำแพงมนุษย์กลุ่มนี้เข้าไป คือความฝันเฟื่องที่แม้แต่เทพเจ้าก็ยังต้องส่ายหน้า "จำตอนที่คุณถีบผมลงมาจากหน้าผานรกได้ไหมครับ วอลเตอร์?" เรย์หยุดยืนอยู่ห่างจากร่างที่กำลังสั่นเทาของอดีตสหายเพียงแค่เอื้อมมือ แววตาของเขาว่างเปล่าไร้ซึ่งความปรานี "คุณบอกว่าผมมันก็แค่เศษสวะที่ไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้ในโลกนี้..." "เรย์... เรasy... เพื่อนรัก..." วอลเตอร์เปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่เคยหยิ่งยโสบิดเบี้ยวกลายเป็นรอยยิ้มอ้อนวอน น่าสมเพชจนผู้เล่นรอบข้างส่งเสียงโห่ร้องด้วยความรังเกียจ "พวกเราเคยร่วมเป็นร่วมตายกันมานะ! ปล่อยฉันไปเถอะ! อยากได้อะไร ฉันยกให้หมด! ทั้งตำแหน่ง ทั้งสมบัติ..." "ผมไม่ได้อยากได้สมบัติของคุณหครับ..." เรย์โน้มตัวลงกระซิบข้างหูของชายที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า น้ำเสียงนั้นกระซิบเบาแต่เยือกเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก "ผมแค่อยากให้คุณลิ้มรสความรู้สึกของการ 'ไม่มีแม้กระทั่งสิทธิ์ที่จะเลือก' เหมือนที่ผมเคยโดน... ก็เท่านั้นเอง" เรย์เงยหน้าขึ้น ส่งสัญญาณมือให้ลีโอ ลีโอพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ นิ้วเรียวยาวกดลงบนหน้าต่างระบบครั้งสุดท้าย พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วลานประหาร *[ระบบประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์: ตระกูลวอลเตอร์ถูกระงับสิทธิ์ทรัพย์สินและดินแดนทั้งหมด เนื่องจากการทำธุรกรรมเกินวงเงินค้ำประกัน โดยมี "ลีโอ" และ "เรย์" เป็นผู้ถือครองสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียว]* ร่างของวอลเตอร์กระตุกเกร็ง ดวงตาเบิกโพรงด้วยความสิ้นหวังเมื่อเกราะทองคำประจำตำแหน่งแกรนด์ดุกบนร่างของเขาแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำสลายหายไปต่อหน้าต่อตา แต่ก่อนที่เสียงกรีดร้องของวอลเตอร์จะได้หลุดออกจากลำคอ ท้องฟ้าเหนือมหาวิหารเซนต์การ์เดียก็มืดครึ้มลงฉับพลัน เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์รบติดอาวุธล้ำยุคจากโลกภายนอกคำรามก้องแหวกอากาศลงมา พร้อมกับสปอตไลท์สีขาวนวลส่องตรงลงมาที่ร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่บนบันไดเครื่องบิน... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและกดหัวใจให้กำลังใจกันมาโดยตลอดนะครับ