บทที่ 1: ตกกระไดพลอยโจนในกองถ่าย

“คุณรินรดาคะ... การแสดงของคุณน่ะ มันใช้ความพยายามมากไปหน่อยนะคะ” น้ำเสียงราบเรียบเย็นเฉียบราวกับมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนความมั่นใจของฉันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิทในห้องออดิชัน ฉัน—รินรดา นักแสดงสมทบดวงกุดที่เพิ่งตะเกียกตะกายหนีความว่างงานมาได้สำเร็จ—ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง กัดริมฝีปากจนเจ็บเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่อยากจะโต้กลับไปให้สมกับเป็นรินรดาคนกวนประสาท ฉันเงยหน้าขึ้นมอง ‘คริสตัล’ นางเอกตัวท็อปของวงการที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ผู้กำกับ ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั่นดูไร้อารมณ์ ดวงตาคมกริบคู่นั้นเหมือนกำลังมองทะลุเข้าไปในชั้นผิวหนังของฉัน... หรืออาจจะมองเห็นความหมั่นไส้ที่ฉันซ่อนไว้ไม่มิดก็ได้ “ขอบคุณที่แนะนำค่ะคุณคริสตัล แต่บทนี้ฉันตีความตามที่ผู้กำกับต้องการ ถ้าคุณคริสตัลรู้สึกว่ามันพยายามมากไป งั้นเราคงต้องถามผู้กำกับว่าอยากได้ ‘ความพยายาม’ หรือ ‘ความพอดี’ กันแน่คะ” ฉันเชิดหน้าตอบ โต้กลับด้วยรอยยิ้มหวานหยดแบบที่ถ้าเป็นคนอื่นคงโกรธจนตัวสั่น แต่คริสตัลกลับเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากของเธอขยับเล็กน้อย... มันไม่ใช่รอยยิ้ม แต่มันคือการเยาะหยันที่ดูแพงเหลือเกิน “ปากเก่งใช้ได้” เธอว่าพลางลุกขึ้นยืน ความสูงที่มากกว่าของเธอทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกกดทับด้วยรัศมีบางอย่าง “งั้นลองเล่นใหม่ โดยไม่ต้องคิดว่านี่คือบท แต่คิดว่านี่คือชีวิตจริงของคุณ... ลองดูซิว่ารินรดาคนเก่ง จะรักษาที่ยืนตรงนี้ไว้ได้นานแค่ไหน” ฉันกำมือแน่นในกระเป๋ากางเกง การได้งานนี้มันหมายถึงค่าเช่าห้องที่ค้างไว้สามเดือน และหมายถึงการก้าวข้ามจากตัวประกอบไร้ชื่อไปสู่ระดับที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำ แต่ถ้าการต้องร่วมงานกับคริสตัลหมายถึงการต้องถูกเธอจ้องจับผิดทุกวินาทีแบบนี้... ฉันชักไม่แน่ใจแล้วว่านี่คือโอกาสหรือนรกกันแน่ สิบห้านาทีต่อมา กองถ่ายวุ่นวายสมคำร่ำลือ เสียงสตาฟตะโกนเรียกคิวกันจ้าละหวั่น ฉันถูกลากไปแต่งหน้าทำผมในเวลาที่เร่งรีบจนแทบไม่ได้หายใจ ระหว่างที่กำลังนั่งนิ่งๆ ให้ช่างแต่งหน้าจัดการกับใบหน้า เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหลัง “ชุดนั่น... เปลี่ยนเป็นสีฟ้า” เสียงคริสตัลดังขึ้นข้างหูฉันผ่านกระจกบานใหญ่ ฉันขมวดคิ้วมองเธอที่ยืนกอดอกสะท้อนอยู่ในเงากระจก “สีชุดมีการสรุปไปตั้งแต่วันลองชุดแล้วนะคะ คุณคริสตัลเป็นนางเอก ไม่ใช่คอสตูมนะคะ” “ฉันเป็นคนเลือกตัวเธอมา” คริสตัลก้าวเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมหรูหราจางๆ จากตัวเธอ “และฉันก็มีสิทธิ์เปลี่ยนทุกอย่างที่ขัดใจฉัน ในเมื่อฉันเป็นคนคุมโปรเจกต์นี้... รินรดา เธอจะขัดคำสั่งเจ้าของเงินทุนจริงๆ เหรอคะ?” คำว่า ‘เลือกตัวเธอมา’ กระแทกใจฉันจนชาไปครู่หนึ่ง มันหมายความว่ายังไง? ที่ผ่านมาฉันพยายามแคสติ้งแทบตาย แต่สุดท้ายคือเธอเหรอที่เป็นคนดึงฉันเข้ามาในกองนี้? “ทำไมต้องเป็นฉัน?” ฉันถาม เสียงแผ่วลงอย่างลืมตัว คริสตัลโน้มตัวลงมา ใบหน้าสวยไร้ที่ติอยู่ห่างจากแก้มฉันไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจอุ่นๆ รดลงที่ข้างหูจนฉันขนลุกซู่ “เพราะถ้าเป็นคนอื่น... ฉันคงเบื่อตายก่อนปิดกล้อง” เธอผละออกไปทิ้งให้ฉันนั่งอึ้งอยู่บนเก้าอี้สมองหมุนคว้าง หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด อะไรคือการกระทำแบบนั้น? อะไรคือความขัดแย้งที่ดูเหมือนจะซ่อนความหมายอื่นเอาไว้? ฉันหยิบมือถือขึ้นมาตั้งใจจะระบายความในใจกับเพื่อนสนิทในแชตกลุ่ม แต่เพราะความรีบร้อนและนิ้วที่ยังสั่นเทา ฉันเผลอกดเข้าแชตส่วนตัวของ ‘คริสตัล’ ที่ทางกองถ่ายเพิ่งส่งมาให้เพื่อประสานงานเรื่องตารางถ่ายทำ แล้วพิมพ์ข้อความยาวเหยียดลงไปโดยไม่ทันดูชื่อคู่สนทนา *‘คนอะไรไม่รู้ เอาแต่ใจที่สุด แถมยังเย็นชาเป็นน้ำแข็งขั้วโลก นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องใช้เงินนะ จะเอาแป้งพัฟฟาดหน้าสวยๆ นั่นสักที! รินรดาคนนี้จะไม่มีวันแพ้ทางคนหลงตัวเองอย่างคุณเด็ดขาด เข้าใจไหมยัยนางฟ้าตกสวรรค์!’* กดส่งไปเพียงเสี้ยววินาที... หัวใจฉันแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นชื่อแชตที่ส่งไปหา *คริสตัล (นางเอกตัวท็อป)* “ตายแล้ว... รินรดา แกทำอะไรลงไป!” ฉันอุทานลั่นห้องแต่งหน้า นิ้วรัวกดปุ่มยกเลิกข้อความแทบไม่ทัน แต่ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอแชตก็เด้งข้อความตอบกลับมาทันทีราวกับเธอรอจ้องมองมันอยู่ *‘สายไปแล้วค่ะ’* ตามด้วยอีกหนึ่งข้อความที่ทำให้ฉันนั่งตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป... *‘พรุ่งนี้เข้าฉากเลิฟซีนกับฉัน เตรียมตัวให้ดีนะคะ... รินรดา’* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์วุ่นๆ ของสองสาวในตอนนี้นะคะ!