บทที่ 2: รอยยิ้มอาบยาพิษ

“จังหวะมันไม่ได้เลยค่ะ รินรดา… นี่เรากำลังแสดงเป็นคู่รักที่ถวิลหาความอบอุ่นจากกัน ไม่ใช่กำลังต่อยท้องสลับฟันปลาบนเวทีมวย ช่วยใช้อินเนอร์ที่มันมากกว่าการยืนทำหน้าเป็นปลาทูแม่กลองหน่อยได้ไหมคะ?” เสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งของ ‘คริสตัล’ ดังขึ้นท่ามกลางกองถ่ายที่เงียบกริบ ร่างสูงโปร่งในชุดเดรสผ้าไหมสีแชมเปญขยับเข้าใกล้รินรดาเสียจนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับใบหน้าของอีกฝ่าย เธอเลิกคิ้วมองหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่อเหมือนรูปปั้นปูนปลาสเตอร์ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ “คะ… คุณคริสตัล! ระยะห่างมันเกินไปแล้วค่ะ!” รินรดาร้องเสียงหลง พยายามถอยกรูดจนหลังเกือบชนขาตั้งกล้อง แต่ทว่ามือเรียวยาวของนางเอกสาวกลับคว้าข้อมือเธอไว้มั่น ผิวสัมผัสเย็นเฉียบของนาฬิกาแบรนด์หรูเสียดสีกับข้อมือของเธอจนใจสั่นรัว “เกินไปเหรอคะ? ในบทเขียนว่าเราต้องแนบชิดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นเลยนะ” คริสตัลขยับยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนกองหิมะที่บางเฉียบ “หรือว่า… มืออาชีพอย่างรินรดาจะกำลังสติแตกเพราะแค่ฉันเข้าใกล้แค่นี้?” “ใครสติแตก! ฉันแค่… แค่ไม่ชอบมุกแกล้งกันของคุณต่างหาก!” รินรดาสวนกลับ พยายามกลบเกลื่อนอาการประหม่าด้วยการเชิดหน้าขึ้น แม้ใบหน้าจะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อเหมือนมะเขือเทศสุก “การแสดงก็ส่วนการแสดงค่ะ งานคือมืออาชีพ แต่ถ้าเล่นนอกบทแบบนี้ มันเรียกว่าไร้มารยาทนะคะ” “ไร้มารยาท?” คริสตัลเลิกคิ้วสูง ก่อนจะก้าวประชิดตัวจนรินรดาไม่มีทางหนี ดวงตาคู่สวยดุจนัยน์ตาแมวป่าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกคน “รินรดาคะ... การที่ฉันยอมลดตัวมา ‘สอน’ แอคติ้งให้นักแสดงสมทบอย่างคุณเนี่ย คือสิทธิพิเศษที่ใครหลายคนเขายังไม่ได้รับเลยนะ อย่าทำให้ฉันรู้สึกว่าความหวังดีของฉันมันไร้ค่าสิคะ” “หวังดี? คุณเรียกการจ้องจะเล่นงานฉันว่าหวังดีเหรอคะ!” รินรดากัดฟันกรอด ความอดทนที่มีอยู่เริ่มสั่นคลอน “คุณก็แค่หมั่นไส้ที่ตอนเวิร์กชอปผู้กำกับชมฉันว่าส่งอารมณ์ได้ดีกว่าคุณ ก็เลยอยากจะมาปั่นหัวฉันให้เสียสมาธิใช่ไหมล่ะ!” คริสตัลเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยนิ่งเฉยเปลี่ยนเป็นความวูบไหวเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม เธอโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูของรินรดา แผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึก “คนเก่งน่ะ... ไม่จำเป็นต้องใช้เสียงดังกลบเกลื่อนความกลัวหรอกนะคะ” รินรดารู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดเข้าที่กลางอก เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปากของคริสตัล มือที่จับข้อมือเธออยู่บีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยออกกะทันหันจนเธอเซไปด้านหลัง “เอาล่ะค่ะทุกคน พักกองห้านาที” คริสตัลหันไปประกาศกับทีมงานด้วยน้ำเสียงปกติราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “อ้อ... รินรดาคะ เย็นนี้มีนัดทานข้าวกับผู้กำกับไหม? ถ้าไม่มี... ฉันว่าเราควรไปซ้อม ‘เลิฟซีน’ กันต่อที่คอนโดของฉัน จะได้ไม่ต้องเกร็งต่อหน้าคนเยอะๆ แบบนี้ไงคะ” หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมาจากอก สมองที่เคยฉับไวตอนนี้กลับว่างเปล่าราวกับถูกล้างกระดาน นี่มันไม่ใช่บทซ้อมแล้ว แต่มันคือการประกาศสงครามประสาทที่เธอไม่มีทางสู้ได้เลย ในขณะที่รินรดากำลังยืนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง คริสตัลก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดส่งข้อความบางอย่างก่อนจะวางมือถือลงบนโต๊ะข้างๆ แล้วเดินจากไปทิ้งให้รินรดายืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง เสียงแจ้งเตือนข้อความในมือถือของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เธอหยิบขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา และภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาเธอถึงกับเข่าอ่อน *ข้อความจาก: Crystal_Official* *‘ลืมบอกไปค่ะ... ที่ฉันพูดเมื่อกี้ ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะคะ เพราะตั้งแต่วินาทีที่เห็นคุณในห้องแคสติ้ง... ฉันก็กะว่าจะไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนได้บทคนโปรดไปนอกจากคุณคนเดียว... รินรดา’* รินรดาเบิกตากว้าง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นสะท้าน ข้อความนั้นถูกส่งมาพร้อมกับภาพถ่ายแอบถ่ายของเธอขณะกำลังก้มหน้าอ่านบทในห้องพักนักแสดงเมื่อเช้านี้... ในมุมที่ดูเหมือนเธอกำลังเขินอายจนแก้มแดง นี่มันไม่ใช่การกลั่นแกล้งธรรมดาแล้ว แต่มันคือการรุกคืบที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่นับวันยิ่งจะซับซ้อนขึ้นของคริสตัลและรินรดานะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ! - สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี