คัดตัวเข้าทีมแบบตัวตึง

"บอกแล้วไงคะยัยเมย์ ว่าชุดนี้มันดูพยายามเกินไป เหมือนเด็กม"ปลายจะไปเดตมากกว่าจะมาคัดตัวเข้าทีมอีสปอร์ตมหาลัย!" เสียงโวยวายของจินดังลั่นห้องแต่งตัวในอาคารกิจกรรมนักศึกษา มือเรียวพยายามดึงชายเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์สีดำสนิทให้คลุมสะโพก พร้อมกับหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทที่กำลังยืนกอดอกพนักพิงประตูด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เมย์หัวเราะคิกคักก่อนจะเดินเข้ามาจัดปกเสื้อให้เพื่อนรักอย่างหมั่นไส้ "พยายามอะไรล่ะแก ดูดีมีชัยไปกว่าครึ่งต่างหากเล่า! อีกอย่างนะ แกรemember ที่ฉันบอกไหม? ลุคเด็กเนิร์ดเกมมิ่งแต่แอบซ่อนความดาเมจเอาไว้เนี่ย มันคือสเปoกหนุ่มนิ่งสายซึนเขานะยะ" เมย์กระซิบกระซาบพร้อมทำตาปิ๊บๆ แซว "ซึนบ้าซึนบออะไรเล่า ฉันจะมาเอาชัยชนะ ไม่ได้มาหาคู่!" จินทำหน้ามุ่ย รีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กหน้าจอแชตกลุ่มที่เงียบกริบตั้งแต่เมื่อคืน ปมในใจเรื่องที่โดนตาคนนั้นในเกมตบจนหน้าหงายยังคงคาใจ แถมพอคิดว่าวันนี้ต้องมาเผชิญหน้ากับการคัดเลือกสุดโหดที่ขึ้นชื่อลือชาเรื่องความเนี๊ยบของกรรมการหัวกะทิ ยิ่งทำให้กระเพาะอาหารของเขาปั่นป่วนจนแทบอยากจะวิ่งหนีกลับบ้านตอนนี้เลยด้วยซ้ำ "ผู้เข้าสมัครหมายเลขสิบสอง... ธนวินท์ เข้าห้องคัดตัวได้ค่ะ" เสียงเรียกจากเจ้าหน้าที่หน้าห้องทำเอาหัวใจของจินกระตุกวูบ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ จนเต็มปอดเพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะก้าวขาฉับๆ เข้าไปในห้องกระจกฝ้าที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสนามทดสอบย่อย บรรยากาศภายในเย็นเฉียบจนขนลุก เครื่องปรับอากาศทำงานอย่างเงียบเชียบ แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงบนโต๊ะคอมพิวเตอร์สเปกแรงสามชุดที่ตั้งเรียงรายอยู่กลางห้อง ทว่า... สิ่งที่ดึงดูดสายตาของจินไม่ใช่หน้าจอเกมมิ่งมอนิเตอร์โค้งราคาแพงลิบลิ่วเหล่านั้น แต่เป็นร่างสูงโปร่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะกรรมการตรงกลาง ไหล่กว้างรับกับเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยตามประเพณีของผู้ชายสุขภาพดี เรือนผมสีดำสนิทถูกเซ็ตไว้อย่างเป็นระเบียบ แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันน้อยๆ ขณะที่นิ้วเรียวยาวกำลังเคาะปากกาลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ... น่ารำคาญใจ ดวงตาคมกริบคู่นั้นเงยขึ้นสบตากับจินพอดี ราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านสันหลังวาบ *ฉิบหายแล้ว...* สมองของจินประมวลผลเร็วกว่าแสง ใบหน้าหวานชาวาบเมื่อจำโครงหน้าและดวงตานิ่งสนิทคู่นั้นได้ทันที ผู้ชายคนนี้... คนเดียวกับ "Phantom_X" ที่กดอัลติเมทัลซ้ำใส่เขาจนตายคาป้อมในแมตช์แรงค์เมื่อคืนนี้ไม่มีผิดเพี้ยน! "ยืนทำอะไรอยู่ล่ะครับ? หรือว่าฝีปากในแชตมันเก่งกว่าฝีมือจริงๆ จนขาแข็งไปหมดแล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบเอ่ยขึ้น ไร้ซึ่งความปรานี แถมยังแฝงแววเยาะเย้ยจางๆ ที่ทำเอาต่อมความอดทนของจินระเบิดผึงในเสี้ยววินาที จินสูดหายใจเข้าลึกยิ่งกว่าเดิม ความกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความโกรธกรุ่นและศักดิ์ศรีที่ค้ำคอ ร่างบางเดินดุ่มๆ เข้าไปหยุดยืนหน้าโต๊ะกรรมการด้วยท่าทีหยิ่งทะนง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสู้สายตา "ขอโทษทีนะคะ พอดีฉันไม่ได้ขาแข็ง แค่กำลังคิดอยู่ว่ากรรมการคนนี้... ใช้เส้นสายเข้ามานั่งเก้าอี้ตัวนี้หรือเปล่า ถึงได้หน้าตาบึ้งตึงเหมือนคนท้องผูกตลอดเวลาแบบนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องคัดตัวในทันที เมย์ที่แอบยืนมองอยู่ตรงประตูถึงกับอ้าปากค้าง ยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเพื่อนรักของเธอจะกล้าเปิดฉากปะทะคารมกับกรรมการคุมสอบตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มเล่นเกมด้วยซ้ำ! เรน (ธราดล) ชะงักไปเล็กน้อย ปากกาในมือหยุดเคาะ เขาวางมันลงบนโต๊ะช้าๆ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจเด็กหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกทึ่งแกมเอ็นดูระคนหมั่นไส้ "ปากเก่งดีนี่... ธนวินท์" เรนเอ่ยชื่อจริงของเขาออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำชวนใจสั่น "หวังว่าฝีมือบนจอคอมพิวเตอร์จะคมคายได้สักครึ่งหนึ่งของฝีปากเธอนะ... เชิญนั่งที่เครื่องหมายเลขสามครับ แล้วเราจะได้รู้กันว่า ระหว่างฉันกับเธอ ใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายร้องขอชีวิต" จินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธ... หรือเพราะความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในช่องท้องกันแน่ "คอยดูแล้วกันค่ะ... ว่าฉันจะสับขาหลอกจนคุณต้องจำชื่อนี้ไปจนวันตาย!" จินตอกกลับเสียงกร้าว ก่อนจะสะบัดหน้าเดินไปนั่งประจำที่เครื่องหมายเลขสามกระแทกตัวลงนั่งแรงๆ สองมือเรียวคว้าเมาส์และคีย์บอร์ดเข้ามาใกล้ตัวด้วยความฮึกเหิม โดยไม่รู้เลยว่า สายตานิ่งสนิทที่มองตามหลังเขาไปนั้นไม่ได้มีความโกรธเคืองหลงเหลืออยู่เลย... มีเพียงรอยยิ้มมุมปากบางเบาที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเงียบขรึม หน้าจอมอนิเตอร์ตรงหน้าสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบที่เด้งขึ้นมากลางจอ... *[System Notification: กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ห้องทดสอบพิเศษ - โหมด 1v1 ตายตัว]* *[คำเตือนจากผู้สร้างห้อง: ผู้แพ้จะต้องลบไอดีเกมทิ้งทันที]* จินเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความนั้น หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ ขณะที่นิ้วเรียวกำลังจะเอื้อมไปกดปฏิเสธ หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างคีย์บอร์ดก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับข้อความจากแชตส่วนตัวที่ส่งตรงมาจากผู้ชายคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามห้อง... *(เรน): "กล้าพอที่จะลองกดรับคำท้าไหมล่ะครับ... เจ้าตัวแสบ"* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นักเขียนคนนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่สัญญาว่าตอนหน้าจะแซ่บยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!