เปิดไมค์ปุ๊บก็หาเรื่องปั๊บ

เสียงคีย์บอร์ดแมคคานิคอลยี่ห้อดังราคาครึ่งหมื่นกำลังถูกกระหน่ำกดด้วยความเร็วสูงราวกับมันไปทำ Purgatory หรือติดหนี้ร้อยล้านมาตั้งแต่ชาติปางก่อน บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ ไลฟ์สตรีมของช่อง 'جين จินจินกวนโอ๊ย' กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด แชตด้านข้างไหลผ่านเร็วราวกับสายน้ำหลาก มีทั้งข้อความให้กำลังใจ สติ๊กเกอร์เปย์หนัก และพวกคอมเมนต์ป่วน ๆ ตามประสาช่องเกมเมอร์สายวาไรตี้ที่เน้นเสียงหัวเราะมากกว่าถ้วยรางวัล "ไอ้ต้าวคนดู! บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าหาทำแบนป้อมกู! ดูดิ! เลนบนนี่แทบจะปูเสื่อต้อนรับพวกมันอยู่แล้วเนี่ย!" จิน หรือ ธนวินท์ ในร่างสตรีมเมอร์ผมยุ่งเหยิงที่สวมฮู้ดตัวเก่งหลุดอุทานออกมาเสียงดังลั่นห้อง ตาคมโตจ้องเขม็งไปที่หน้าจอด้วยความหงุดหงิด ริมฝีปากบางคว่ำลงอย่างขัดใจ มือเรียวสวยที่ปกติใช้เล่นเปียโนตามใจแม่สั่ง ตอนนี้กลับรัวนิ้วลงบนปุ่มสกิลในเกม MOBA ชื่อดังอย่างแม่นยำและไร้ความปรานี ปมในใจที่คอยกัดกินเขามาตลอดหลายปี—คำพูดสบประมาทของพ่อที่ว่า *‘เกมมันก็แค่ของเล่นไร้สาระ ทำเงินไม่ได้ กินไม่ได้’*—มันคอยผลักดันให้จินต้องดิ้นรนพิสูจน์ตัวเองทุกครั้งที่เปิดสตรีม เขาอยากให้โลกรู้ว่าเด็กติดเกมที่พ่อมองว่าไร้อนาคตคนนี้ ก็สามารถยืนหยัดและสร้างอาณาจักรของตัวเองได้เหมือนกัน [แชตจากเมย์เอง: สตรีมเมอร์คะ เพลา ๆ ความหัวร้อนลงหน่อย เดี๋ยวน้องเหี่ยวหมดนะ เป็นห่วง] ข้อความสีชมพูโดดเด่นจากเพื่อนสนิทอย่างเมย์เด้งขึ้นมากลางจอ พร้อมกับโดเนทก้อนโตที่พ่วงด้วยเสียงเอฟเฟกต์กระดิ่งชวนหมั่นไส้ จินเหลือบมองแชตแล้วแค่นเสียง ‘หึ’ ออกมาเบา ๆ "ไม่ต้องมาห่วงกูเลยอีเมย์ มึงไปดูซัพพอร์ตฝั่งมึงนู่น เดินเอ๋อเป็นเป้าซ้อมอยู่ได้... หึ้ย! หัวจะปวด!" จินพ่นลมหายใจร้อน ๆ ออกทางจมูก ก่อนจะสะบัดเมาส์หันกลับมาโฟกัสเกมตรงหน้าต่อ สถานการณ์ตอนนี้ตึงเครียดสุดขีด ทีมของเขาเหลือรอดแค่สามคน ส่วนฝ่ายตรงข้ามยังอยู่ครบปาร์ตี้ แถมไอเท็มนำลิ่วไปไกลลิบ แต่ด้วยความมั่นหน้าในฝีมือระดับท็อปเปอร์ (ที่เจ้าตัวอวยยศให้ตัวเองทุกวัน) จินตัดสินใจกดปุ่มเปิดไมค์รวมในเกมเพื่อประกาศศักดา "เอาวะ! ตาอัปลักษณ์พวกนั้นเดี๋ยวพี่จินจัดให้เอง เตรียมตัวกด ยอมแพ้ รอได้เลยน้อง ๆ!" น้ำเสียงกวนประสาทที่เจือความมั่น 300% ถูกส่งผ่านไมค์คอนденเซอร์คุณภาพสูงไปยังผู้เล่นทุกคนในห้องแข่งขัน ทว่า... ผ่านไปไม่ถึงสามวินาที ร่างอวตารในเกมตัวโปรดของเขาก็ล้มลงไปนอนราบกับพื้น พร้อมกับข้อความสีแดงฉานขึ้นกลางจอว่า *‘You Have Been Slain’* ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสตรีมชั่วขณะ แชตฝั่งขวามือหยุดชะงักไปสามวินาทีเต็ม ก่อนจะระเบิดข้อความล้อเลียนออกมาจนอ่านแทบไม่ทัน [555555555 ขิตแบบตะโกน] [พี่จินขา ไหนบอกจะจัดให้เขาคะ?] [1 วิ. โลกไม่จำ เกินไปละแมكتور] [มีใครให้ "ตึง" กว่านี้ไหมคะทุกคน] จินเบิกตากว้าง ค้างเติ่งอยู่ในท่ามือเตรียมกดคีย์บอร์ด ใบหน้าหวานที่แต่งแต้มด้วยความมั่นใจเมื่อครู่บิดเบี้ยวด้วยความช็อก "เฮ้ย! อะไรวะ! ใครฆ่ากู? เมื่อกี้ใครลอบกัด!" เขาพยายามกวาดสายตามองรี플레이ความตายบนหน้าจออย่างไม่เชื่อสายตา ตัวละครฝ่ายตรงข้ามที่ใช้ชื่อย่อว่า *'R_1994'* ยืนนิ่งสงบอยู่ตรงนั้น ร่างอวตารในชุดเกราะสีดำทมิฬไม่มีร่องรอยขีดข่วน แม้ว่าจินจะพยายามงัดคอมโบไม้ตายสุดยอดออกมาใช้เมื่อกี้ แต่กลับโดนอีกฝ่ายสวนกลับด้วยการสะบัดดาบเพียงครั้งเดียว—ใช่ ครั้งเดียวจริง ๆ—แล้วเขาก็ปลิวหายไปจากแผนที่ราวกับฝุ่นผง มันเป็นการกระทำที่เย่อหยิ่ง เย็นชา และไร้ความปรานีที่สุดเท่าที่จินเคยเจอมาในรอบปี! "ไอ้... ไอ้บ้านี่เป็นใครวะเนี่ย!" จินทุบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนไมค์โครโฟนสั่นคลอน "โปรเพลเยอร์ตกอับที่ไหนหลุดเข้ามาเนี่ย โคตรน่า(เซ็นเซอร์)เลย!" ในขณะที่สตรีมเมอร์หนุ่มกำลังหัวร้อนจนหูอื้อตาลาย เสียงแจ้งเตือนข้อความกระซิบส่วนตัวในเกมก็ดังขึ้น *‘Ting’* จินรีบหันไปมองด้วยความคาดหวัง คิดว่าอีกฝ่ายอาจจะส่งข้อความมาขอโทษหรือท้าดวลตาต่อตาฟันต่อฟัน แต่พอกดเปิดอ่าน... ข้อความสั้น ๆ เพียงบรรทัดเดียวกลับทำให้เลือดในกายของเขากระฉูดขึ้นมาที่สมองทันที *[R_1994]: เล่นได้แค่นี้... เลิกสตรีมแล้วไปนอนเถอะเด็กน้อย* ดวงตากลมโตหรี่ลงจนแทบเป็นเส้นตรง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง สติที่เคยมีขาดผึ่งลงตรงนั้น "หนอย... ไอ้คุณพี่เทวดาหน้าตาย! มึงคิดว่ามึงเป็นใครวะ ถึงมาสั่งให้กูเลิกสตรีม!" จินเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโหจัด มือเรียวกดเปิดไมค์เฉพาะกิจพุ่งตรงไปที่แชตของอีกฝ่ายทันทีโดยไม่สนิทศัพท์สตรีมเมอร์ใด ๆ ทั้งสิ้น "แน่จริงอย่าเพิ่งหนีนะเว้ย! ตัวตัวกับกูไหมล่ะห้องคัสตอม! ถ้ามึงไม่กราบตีนกูวันนี้ อย่ามาเรียกกูว่าจินคนนี้เลยไอ้..." ยังไม่ทันที่จินจะพ่นคำด่าชุดใหญ่ไฟกระพริบจบ หน้าจอเกมก็ตัดเข้าสู่หน้าต่างล็อบบี้หลักอย่างไร้เยื่อใย พร้อมกับสถานะของ *'R_1994'* ที่เปลี่ยนเป็น *‘Offline’* ทันที ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงโวยวาย จินอ้าปากค้าง มองหน้าจอโล่งoที่ไร้เงาของคู่กรณีด้วยความรู้สึกเหมือนโดนตบหน้ากลางสี่แยกไฟแดง มันทั้งเจ็บใจ ทั้งหงุดหงิด และที่สำคัญ... ค้างคาใจจนแทบจะบ้าตาย [แชตจากเมย์เอง: อุ๊ย แรงมากแก เขาเมินอ่ะ 55555555] [แชตจากเมย์เอง: แต่ผู้ชายคนเมื่อกี้เสียงทุ้มโกงอายุมากแกรรร ชั้นใจบาง สเปกเลยอ่ะ] "อีเมย์! มึงเพื่อนใครเนี่ย!" จินหันไปแหวใส่กล้องเว็บแคมด้วยความคับแค้นใจ "ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้ R_1994 ถ้าชาตินี้เราไม่ได้เจอกันอีก ขอให้มึง... ขอให้มึงเล่นเกมแพ้รวดสิบตาติด!" ทว่า ในขณะที่จินกำลังจะกดออกจากเกมเพื่อไปสงบสติอารมณ์ ข้อความแจ้งเตือนคำขอเป็นเพื่อนจากระบบก็เด้งขึ้นมากลางหน้าจออย่างกะทันหัน พร้อมกับชื่อโปรไฟล์ที่เขาเพิ่งสาปแช่งไปเมื่อวินาทีที่แล้ว *[R_1994] ได้ส่งคำขอเป็นเพื่อนถึงคุณ* และข้อความแชตใหม่ที่ถูกส่งตามมาติด ๆ ก่อนที่จินจะทันได้ตั้งตัว... *[R_1994]: พรุ่งนี้เวลาเดิม หวังว่าจะเก่งขึ้นกว่านี้นะ... "ที่รัก"* ... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความกวนและน่ารักของยัยน้องจินกับคุณเรนในตอนแรกนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่ขอส่งกำลังใจให้ทุกคนผ่านตัวอักษร แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!