การร่วมมือระหว่างกิลด์

เสียงเคาะนิ้วบนโต๊ะกลมทำจากไม้มะฮอกกานีเนื้อดีดังขึ้นเป็นจังหวะสามครั้ง—กริ๊บ... กริ๊บ... กริ๊บ—มันไม่ใช่เสียงที่แสดงถึงความใจร้อน หากแต่เป็นสัญญาณเตือนภัยอันเงียบงันจากมันสมองที่กำลังคำนวณหมากกระดานใหญ่ที่เดิมพันด้วยความอยู่รอดของคนนับพันในโลกเสมือนแห่งนี้ "นายแน่ใจนะว่าพวกมันจะใช้เส้นทางผ่านหุบเขาอัสดง?" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นจากชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิท ขอบฮู้ดปกปิดใบหน้าเกือบครึ่ง เหลือเพียงสันจรามคมกริบและดวงตาสีเทาเข้มที่ฉายแววเยือกเย็นราวกับผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ เรย์ (Ray) ปรายตามองแผนที่สามมิติที่ฉายแสงสีฟ้าเรืองรองอยู่กลางห้องประชุมลับ มันคือแผนที่ภูมิประเทศของโซนรอยต่อระหว่างอาณาจักร ซึ่งในตอนนี้ถูกย้อมด้วยสัญลักษณ์สีแดงฉานของกองทัพมอนสเตอร์ระดับบอสและกองกำลังจากกิลด์อริ ลูน่า (Luna) ซึ่งยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่มุมห้อง ขยับแว่นตาไร้กรอบของเธอเล็กน้อย แสงสะท้อนจากเลนส์วับวามตามการประมวลผลข้อมูลในหัวสมองอันเป็นเลิศ "ความน่าจะเป็นสูงถึงแปด puluh เก้าจุดสี่เปอร์เซ็นต์ครับ... เรย์" ลูน่าใช้สรรพนามและน้ำเสียงที่จริงจัง "จักรพรรดิดำต้องการทรัพยากรแร่มานาบริสุทธิ์ในเหมืองร้างนั้นเพื่อเร่งอัปgrateฐานทัพลับของมัน การจะขนย้ายกองคาราวานเครื่องจักรสงครามขนาดนั้น ไม่มีทางที่พวกมันจะอ้อมผ่านเทือกเขาน้ำแข็ง เส้นทางที่สั้นที่สุดและปลอดภัยที่สุดสำหรับพวกมันก็คือหุบเขาอัสดง... ที่ซึ่งพวกเรากำลังนั่งรออยู่ตรงนี้" บรรยากาศในห้องประชุมกว้างขวางของฐานทัพชั่วคราวเต็มไปด้วยความกดดัน หัวหน้ากิลด์รองอีกสามกิลด์ที่มาร่วมประชุมด้วยต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พวกเขาคือกลุ่มคนที่เคยถูกกิลด์มหาอำนาจอย่าง 'จักรพรรดิดำ' (Black Emperor) กดขี่ข่มเหงและแย่งชิงผลประโยชน์มาโดยตลอด จนกระทั่งเรย์ยื่นมือเข้ามาประสานรอยร้าวและสร้าง 'พันธมิตรเฉพาะกิจ' ขึ้นมา "แต่... แต่ว่ากำลังพลของเราต่อให้รวมกันก็ยังน้อยกว่าพวกมันเกือบครึ่งนะคุณเรย์" หัวหน้ากิลด์โล่เหล็กเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือหนาที่กุมด้ามดาบชื้นไปด้วยเหงื่อ "กิลด์จักรพรรดิดำไม่ได้มีแค่ผู้เล่นระดับท็อป แต่มันยังมี 'กองพลเงาทมิฬ' ที่ขึ้นชื่อเรื่องการลอบสังหารและความไร้ปรานี... ถ้าเราพลาดท่า แผนที่ทั้งหมดของโซนนี้จะตกเป็นของพวกมัน และพวกเราก็จะไม่มีที่ยืนในเกมนี้อีกต่อไป" เรย์ไม่ได้หันไปมองหัวหน้ากิลด์ผู้นั้นทันที เขายังคงจ้องมองจุดสีแดงบนแผนที่โฮโลแกรมด้วยสายตาที่ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสนิท เขายกมือขึ้นสัมผัสคันธนูยาวสีดำสนิทที่สะพายอยู่ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ—อาวุธคู่ใจที่ผ่านร้อนผ่านหนาวและคราบบาดแผลแห่งการทรยศมานับครั้งไม่ถ้วน "สงครามไม่ได้วัดกันที่ปริมาณคนเสมอไปหรอกครับท่านหัวหน้า..." เรย์เงยหน้าขึ้นสบตา ชายหนุ่มส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไร้ความกลัว แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจที่ทำให้คนที่มองรู้สึกเย็นสันหลังวาบ "กองทัพที่ใหญ่โต มักจะมีจุดอ่อนที่ใหญ่โตตามไปด้วย ยิ่งพวกมันมั่นใจในชัยชนะมากเท่าไหร่ ความประมาทก็จะยิ่งกัดกินรากฐานของพวกมัน from within มากขึ้นเท่านั้น" "แล้วนายมีแผนอะไร? เรย์" ลูน่าถามต่อ เธอรู้ดีว่าเพื่อนสนิทคนนี้ไม่เคยพูดอะไรโดยไม่มีการเตรียมการล่วงหน้า เรย์กวาดสายตามองหน้าตัวแทนกิลด์พันธมิตรทุกคนทีละคนอย่างช้าๆ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเฉียบคมราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับ "เราจะไม่ตั้งรับ และเราจะไม่ปะทะกับพวกมันตรงๆ" เรย์เลื่อนนิ้วบนแผนที่ สร้างเส้นทางจำลองขึ้นมาใหม่ "ลูน่า... เธอรับหน้าที่นำทีมเวทมนตร์ไปตรึงกำลังไว้ที่ปากทางเข้าหุบเขา สร้างม่านพลังลวงตาให้พวกมันคิดว่าพวกเราตั้งค่ายหลักอยู่ตรงนั้น ดึงความสนใจของกองกำลังหลักของจักรพรรดิดำเอาไว้ให้ได้นานที่สุดอย่างน้อยสี่สิบนาที" "เข้าใจแล้วครับ งานถนัดเลยล่ะ" ลูน่ายิ้มรับอย่างมั่นใจ "ส่วนพวกคุณ..." เรย์หันไปทางหัวหน้ากิลด์พันธมิตรทั้งสาม "นำกองกำลังแนวหน้าซุ่มซ่อนอยู่ตามหน้าผาสองฝั่ง เมื่อได้ยินสัญญาณพลุไฟระเบิด ให้ระดมยิงเวทมนตร์โจมตีระยะไกลใส่ขบวนขน ัส่งของพวกมันเพื่อตัดกำลังเสบียง ห้ามเข้าประชิดตัวเด็ดขาด ให้เน้นการก่อกวนและถอยร่นเป็นวงกลม" "แล้วนายล่ะ เรย์?" หัวหน้ากิลด์โล่เหล็กขมวดคิ้ว "ถ้าร2กองกำลังนั้นถูกดึงไปหมด แล้วใครจะจัดการกับตัวหลักอย่างจักรพรรดิดำ?" เรย์หยิบลูกศรดอกหนึ่งขึ้นมาพิจารณา ปາຍหัวลูกศรเรืองแสงสีม่วงเข้มสะท้อนกับแสงไฟในห้อง มันคือลูกศรพิษอัมพาตขั้นสูงที่เขาเป็นคนผสมวัตถุดิบและสร้างขึ้นมาเองด้วยทักษะพรานลับระดับมาสเตอร์ "ผม... จะเป็นคนไปต้อนรับมันด้วยตัวเองที่จุดอับสายตา" เรย์ตอบสั้นๆ แต่น้ำหนักของคำพูดนั้นกลับหนักแน่นราวกับภูเขาผา เสียงระฆังเตือนภัยจากภายนอกฐานทัพดังขึ้นกังวาน เป็นสัญญาณว่ากองทัพ Vanguard ของกิลด์จักรพรรดิดำได้เคลื่อนพลเข้ามาในระยะเรดาร์แล้ว แรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้ามอนสเตอร์และเครื่องจักรสงครามเริ่มส่งผ่านมาถึงพื้นดินใต้ฝ่าเท้า บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดจนแทบจะหยดเป็น6หยดน้ำได้ เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อคลุมสีดำสะบัดตามแรงลมที่พัดผ่านช่องหน้าต่างหิน เขากวาดสายตามองพันธมิตรทุกคนด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว "จำไว้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของเกม แต่มันคือการทวงคืนศักดิ์ศรีของพวกเราทุกคน... ไปเตรียมตัวให้พร้อมครับ อีกสามนาที เราจะเริ่มเกมล่า" หุบเขาอัสดงในยามวิกาลถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ เรย์ย่อกายลงบนกิ่งไม้ใหญ่ของต้นไม้ยักษ์โบราณที่สูงชันเหนือเส้นทางเดินทัพ สายตาคู่คมกวาดมองผ่านลำกล้องสโคปเวทมนตร์ของคันธนูพรานเงา เบื้องล่างคือขบวนกองคาราวานมหึมา ธงสัญลักษณ์รูปมงกุฎสีดำสนิทโบกสะบัดไหวตามแรงลมท่ามกลางเสียงฝีเท้ากึกก้องของกองทัพนับพัน เขานิ่งเงียบราวกับเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ ลมหายใจถูกปรับให้สม่ำเสมอเพื่อไม่ให้ระบบตรวจจับจับคลื่นพลังชีวิตได้ นิ้วชี้เรียวยาววางทาบบนไกธนู รอคอยจังหวะเวลาที่เหยื่อจะเดินเข้ามาในรัศมีสังหาร ทันใดนั้นเอง... ที่กลางขบวนกองคาราวาน เสียงระเบิดตูมสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มควันสีเขียวพวยพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน แผนการเริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ! แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่เรย์กำลังจะเหนี่ยวไกส่งศรดอกแรกออกไปเพื่อเปิดฉากการโจมตี ลูกศรเวทมนตร์สีแดงฉานปริศนาดอกหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูงลิ่ว ปักเข้าที่ต้นไม้ข้างๆ หูของเขาห่างไปเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนเปลือกไม้แตกกระจาย! เรย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เขารีบพลิกตัวหลบเข้าหาลำต้นไม้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับกวาดสายตามองไปยังที่มาของลูกศรนั้น ท่ามกลางหมอกหนาทึบบนหน้าผาสูงฝั่งตรงข้าม เงาร่างหนึ่งในชุดเกราะทองคำอร่ามกำลังยืนกอดอกมองตรงมายังเขา พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากที่เรย์จำได้ไม่เคยลืม—เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังแทรกผ่านคลื่นความถี่วิทยุส่วนตัวเข้ามาในหูของเรย์ทันที *“ยินดีต้อนรับสู่หลุมพรางที่แท้จริงนะ... สหายเก่า”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "Shadow Sniper" มาโดยตลอดครับ - ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ