การขยายอิทธิพลของกิลด์

“หากจะให้กิลด์ ‘Shadow Blade’ ของเราก้าวขึ้นเป็นหนึ่งในแนวหน้าของเซิร์ฟเวอร์หลัก การขยายอิทธิพลด้วยกำลังเพียงอย่างเดียวคงไม่พอครับลูน่า” เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องบัญชาการส่วนตัวของกิลด์ แสงสลัวจากหลอดไฟเวทมนตร์สะท้อนใบหน้าของเขาให้ดูคมเข้มและเต็มไปด้วยความครุ่นคิด นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแผนที่โฮโลแกรมที่แสดงเขตแดนของทวีปเอลเดอเรีย พื้นที่สีแดงที่เคยเป็นของกิลด์มหาอำนาจเริ่มถูกล้อมกรอบด้วยจุดสีดำซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสมาชิกกิลด์ของเขา ลูน่าพิงผนังห้อง กอดอกมองเพื่อนสนิทด้วยสายตาที่อ่านยาก เธอขยับแว่นสายตาเล็กน้อยก่อนจะตอบ “แต่จักรพรรดิดำคงไม่ปล่อยให้เราขยายพื้นที่ทำกินไปมากกว่านี้แน่ ตอนนี้ข่าวเรื่องที่เราพิชิตดันเจี้ยนระดับตำนานคนเดียวได้กลายเป็นกระแสไปทั่ว เรย์... นายกำลังกลายเป็นหนามยอกอกที่เขาต้องกำจัดทิ้งก่อนที่งานรวมตัวกิลด์ใหญ่จะเริ่มขึ้น” “ให้เขามาเถอะครับ” เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความเย็นเยียบแผ่ออกจากแว่นตาเลนส์สีเข้มของเขา “ผมไม่ได้ต้องการแค่พื้นที่ ผมต้องการฐานรากที่จะทำให้กิลด์ของเขาพังทลายลงจากภายใน... ความหิวกระหายอำนาจของจักรพรรดิดำนั่นแหละ คือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุด” บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นทันทีเมื่อมีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นถี่ๆ สมาชิกกิลด์ระดับหัวกะทิเริ่มส่งข้อความเข้ามา รายงานการปะทะตามจุดยุทธศาสตร์ต่างๆ แม้กิลด์ Shadow Blade จะมีจำนวนคนน้อยกว่ากิลด์ใหญ่ถึงสิบเท่า แต่ด้วยกลยุทธ์การรบแบบกองโจรที่เรย์วางไว้ ทำให้ศัตรูไม่สามารถจัดกระบวนทัพรุกคืบเข้ามาได้เลย “มีรายงานเข้ามาว่า กลุ่มนักฆ่าจากกิลด์จักรพรรดิพยายามแทรกซึมเข้ามาในเหมืองคริสตัลดาราครับ” เสียงของสมาชิกคนหนึ่งดังขึ้นผ่านระบบสื่อสาร เรย์หันไปสบตาลูน่า ทั้งคู่ต่างเข้าใจความหมายทันที “มันเริ่มแล้วสินะครับ” เรย์หยิบปืนไรเฟิลคู่กาย ‘Shadow Whisper’ ขึ้นมาบรรจุกระสุนแสงดาว “งานนี้เราไม่ได้จะแค่ป้องกัน แต่เราจะแสดงให้พวกเขาเห็นว่า อิทธิพลที่แท้จริง ไม่ได้วัดกันที่จำนวนหัวคน แต่เป็นความหวาดกลัวที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจของศัตรู” การต่อสู้ที่เหมืองคริสตัลดาราไม่ใช่การสู้รบแบบตะลุมบอน เรย์ใช้ความได้เปรียบของภูมิประเทศที่เป็นเหมืองซับซ้อน เขาสั่งให้สมาชิกใช้กับดักเวทมนตร์ลวงตา ปิดกั้นทางถอยของกองกำลังนักฆ่าจากกิลด์จักรพรรดิดำจนมุมอยู่ท่ามกลางหุบเหวไร้ก้นบึ้ง เรย์ยืนอยู่บนยอดหินสูงชัน มองลงมายังกองทัพศัตรูที่กำลังแตกตื่น “พวกคุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อครอบครองทรัพยากร... พวกคุณแค่มาเป็นเบี้ยในเกมของคนอื่น” เสียงของเขาดังกังวานผ่านระบบประกาศกิลด์ ทำให้ศัตรูที่ซุ่มอยู่รอบๆ ต่างหยุดชะงัก “เรย์! อย่าประมาทไป จักรพรรดิดำส่ง ‘เงาพิฆาต’ มาด้วย คนคนนั้นมีทักษะตรวจจับพิกัดแม่นยำกว่าใคร!” ลูน่าตะโกนผ่านระบบสื่อสารด้วยน้ำเสียงร้อนรน ทันใดนั้น กระสุนเวทมนตร์สีเลือดพุ่งแหวกอากาศผ่านข้างแก้มของเรย์ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงอัดของมันรุนแรงจนหน้าผาที่เขายืนอยู่ร้าวราน เรย์ไม่สะทกสะท้าน เขาสไลด์ตัวลงจากหน้าผาด้วยความเร็วสูง พร้อมเปลี่ยนกระสุนเป็นแบบระเบิดเพลิง “เจอตัวแล้วครับ” เรย์กระซิบกับตัวเองขณะเปิดใช้สกิล ‘เนตรพรานเงา’ ภาพทุกอย่างรอบตัวกลายเป็นสีเทา ยกเว้นเส้นด้ายสีแดงที่โยงใยไปสู่ตัวผู้บงการที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านบังตาเวทมนตร์ เขาเหนี่ยวไกด้วยจังหวะที่นิ่งสนิท แรงดีดของปืนไม่ได้ทำให้ข้อมือของเขาขยับแม้แต่น้อย กระสุนพุ่งเจาะทะลุผ่านม่านบังตา เข้าที่ไหล่ของศัตรูอย่างแม่นยำ ส่งผลให้สถานะ ‘ล่องหน’ ของผู้บงการหลุดออกทันที เมื่อกิลด์ Shadow Blade ปิดฉากการต่อสู้อย่างสวยงามและประกาศศักดาว่าตนได้กลายเป็นหนึ่งใน ‘กิลด์แนวหน้า’ ที่ใครก็ไม่อาจมองข้าม เรย์ได้รับข้อความลับจากระบบที่ทำให้เขาต้องหยุดนิ่ง มันไม่ใช่ข้อความท้าทายจากจักรพรรดิดำ แต่มันคือจดหมายจากบุคคลที่ควรจะหายสาบสูญไปตั้งแต่เหตุการณ์ทรยศเมื่อปีก่อน เขาเปิดอ่านข้อความนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัว หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏคำเพียงสั้นๆ ว่า: *“ยินดีด้วยกับชัยชนะ แต่คนที่นายกำลังสู้ด้วยอยู่ตอนนี้... คือคนคนเดียวกับที่สั่งให้ฉันทรยศนายในวันนั้น”* มือของเรย์สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งที่อยู่ด้านล่างสุด... ชื่อที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็นอีกชั่วชีวิต ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้ หวังว่าท่านจะยังคงติดตามความเป็นไปของเรย์ในตอนถัดไปนะครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ