รอยร้าวในความทรงจำ

"ปล่อยมือฉัน... ริน" ฉันแค่นหัวเราะ เสียงที่หลุดออกมาจากลำคอแห้งผากนั้นฟังดูแปลกหู ราวกับไม่ใช่เสียงของตัวเอง หากแต่เป็นเสียงที่สะท้อนกลับมาจากก้นบึ้งของมหาสมุทรที่เย็นเฉียบ ฉันมองดูมือของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า—มือที่บอบบาง ขาวซีด และสั่นเทา—มันกำลังยึดกุมข้อมือของฉันไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายออกเพียงนิด ฉันจะมลายหายไปในอากาศธาตุเหมือนไอหมอก อาคเนย์นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องมาที่ฉัน หรือแม้แต่ที่ตัวตนอีกร่างของฉัน เขากลับจ้องมองที่กระจกเงาบานยักษ์กลางห้องที่แตกร้าวเป็นใยแมงมุม ทว่าในรอยร้าวเหล่านั้น ภาพสะท้อนของเขาไม่ได้มีเพียงหนึ่ง แต่กลับซ้อนทับกันหลายชั้น ราวกับเขากำลังถูกขังอยู่ในกรงที่สร้างขึ้นจากเศษเสี้ยวของเวลา "ริน... เธอรู้ใช่ไหมว่าคำถามที่ถูกต้องไม่ใช่ 'ใครที่หายไป' แต่คือ 'ใครที่เหลืออยู่'" อาคเนย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวรานที่กรีดลึกลงไปในโสตประสาทของฉัน ฉันมองใบหน้าของตัวเองในกระจก เธอ—ตัวฉันอีกคน—กำลังแสยะยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่เคยมีอยู่บนใบหน้าของฉันมาก่อน มันเป็นยิ้มของคนที่เป็นผู้ชนะ เป็นยิ้มของเงาที่รอคอยวันที่จะกลืนกินเจ้าของร่าง "ฉันคือริน" ฉันประกาศออกไป เสียงนั้นหนักแน่นจนตัวฉันเองยังตกใจ "ฉันคือคนที่เจ็บปวด ฉันคือคนที่จำความทรงจำที่แตกสลายนั้นได้ทุกเสี้ยววินาที" ร่างในกระจกหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่สั่นสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง "ความจำน่ะหรือ? เธอจำได้จริงๆ หรือว่าตอนที่ร่วงหล่นลงมาจากหอคอยในคืนนั้น คนที่คว้ามือเธอไว้คือใคร... หรือว่าคนที่ผลักเธอกันแน่ที่สวมรอยกลับเข้ามาในชีวิตของหมออาคเนย์?" ฉันชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำที่เคยปะติดปะต่อกันเริ่มบิดเบี้ยว ภาพของห้องสีขาว กลิ่นยาฆ่าเชื้อ และเสียงกระซิบของอาคเนย์ในอดีตหลั่งไหลเข้ามาประดังประเด ความทรงจำที่ไม่ควรจะเป็นของฉัน—ความทรงจำของการเป็น 'เงา' ที่เฝ้ามองรินจากอีกด้านของกระจกมาตลอดหลายปี อาคเนย์ลุกขึ้นยืน เขาเดินเข้ามาใกล้ฉัน ช้าๆ จนฉันสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกจากตัวเขา "ริน... ผมพยายามมาตลอด เพื่อที่จะรักษาสิ่งที่เหลืออยู่ แต่กระจกบานนี้มันซื่อสัตย์เกินไป มันไม่เคยยอมให้เราโกหกตัวเองได้นาน" เขายื่นมือมาแตะรอยร้าวบนกระจก ทันใดนั้น เงาที่ยึดข้อมือฉันไว้ก็แน่นขึ้นจนความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ฉันเห็นภาพตัวเองในกระจกค่อยๆ เลือนรางลง กลายเป็นภาพสีเทาซีด ในขณะที่รอยร้าวบนพื้นผิวแก้วเริ่มขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ ราวกับรอยแยกในมิติที่กำลังจะพังทลาย "ถ้าฉันหายไป..." ฉันพยายามเค้นเสียงออกมา แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจนแทบหยุดหายใจ "ถ้าคนที่รอดออกมาไม่ใช่ฉัน... แล้วรินที่นั่งอยู่ตรงนี้ คือใครกันแน่?" อาคเนย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่เบี่ยงตัวหลบ และเมื่อเขาก้าวถอยออกมา ภาพในกระจกก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แทนที่จะเป็นเงาสะท้อนของห้องรับรองแห่งนี้ มันกลับกลายเป็นทุ่งหญ้าแห้งแล้งที่ฉันเคยฝันถึงในวัยเยาว์ ที่นั่น... หญิงสาวสองคนยืนประจันหน้ากัน คนหนึ่งมีแววตาโศกเศร้า อีกคนมีแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง "คนที่รอดออกมาคือคนที่ยอมละทิ้ง 'ความจริง' ไปแล้วไงล่ะ" อาคเนย์กระซิบข้างหูฉัน ลมหายใจของเขาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง "ขอบคุณนะที่ยอมเข้ามาแทนที่... ขอบคุณที่กลายเป็นคนโง่ที่ยอมรับความจำปลอมๆ ที่ผมยัดเยียดให้ เพื่อให้คนจริงๆ ได้ออกไปใช้ชีวิตในโลกภายนอกที่แสนโหดร้ายนั่น" ฉันเบิกตากว้าง ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความจำที่ว่าฉันคือ 'ริน' เป็นเพียงชุดข้อมูลที่ถูกเขียนทับลงไปบนสมองที่ว่างเปล่า ความวิตกกังวลที่ฉันเคยคิดว่าเป็นปมด้อย แท้จริงแล้วคือเสียงกรีดร้องของตัวตนที่ถูกกักขังอยู่หลังกระจก ร่างในกระจก—ร่างที่เป็นต้นฉบับ—ก้าวออกมาจากรอยร้าวนั้น เธอเดินผ่านฉันไปราวกับอากาศธาตุ ทิ้งให้ฉันยืนเคว้งคว้างอยู่ในห้องที่เริ่มบิดเบี้ยวและแตกสลาย เธอหันกลับมามองฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมของฉันขึ้นมาสวมใส่ "ถึงเวลาที่ฉันต้องออกไปใช้ชีวิตที่เหลือแทนเธอแล้วนะ" เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยนจนน่าขนลุก เสียงประตูห้องปิดลงเบาๆ ทิ้งให้ฉันยืนอยู่เพียงลำพังในพื้นที่ว่างเปล่าที่เหลือเพียงรอยร้าวบนกระจกที่สะท้อนภาพของ 'ใครบางคน' ที่ไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไป ฉันยกมือขึ้นแตะใบหน้าตัวเอง ความอบอุ่นที่เคยมีค่อยๆ เลือนหายไป ความจำที่ฉันเคยภูมิใจว่ามันคือชีวิตของฉัน... บัดนี้กลายเป็นเพียงเศษกระจกที่บาดลึกจนไม่เหลือชิ้นดี รอยร้าวในความทรงจำไม่ได้แค่แตกสลาย แต่มันได้กลืนกินตัวตนของฉันไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าที่รอคอยการถูกเติมเต็มด้วยเงามืดที่ไม่มีวันสิ้นสุด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านรอยแยกของกระจกเงาไปกับดิฉันจนถึงบรรทัดสุดท้ายนะคะ