เครื่องรางในคราบของประดับ

“ถอยไปให้พ้นค่ะ ริน!” เสียงเตือนของอาจารย์อิงฟ้าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดผ่านความเงียบงัน เงาดำขนาดยักษ์ที่แผ่ขยายมาจากมุมห้องไม่ได้เป็นเพียงภาพลวงตา แต่มันคือกลุ่มก้อนพลังงานด้านลบที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากวัตถุชิ้นใดชิ้นหนึ่งในห้องสะสมของเก่าแห่งนี้ รินสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก แต่ด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบคมที่ถูกหล่อหลอมมาจากการเป็นไอดอลฝึกหัดผู้ต้องเผชิญหน้ากับความกดดันนับร้อยแปด รินไม่ยอมปล่อยให้ความกลัวเข้าครอบงำ มือเรียวรีบคว้าสำรับไพ่ทาโรต์ที่พกติดตัวไว้ออกมาสับสลับอย่างคล่องแคล่ว แสงสีครามจางๆ เปล่งประกายขึ้นจากปลายนิ้ว สะท้อนกับดวงตากลมโตที่ฉายแววเด็ดเดี่ยว “รินไม่ถอยห่างหรอกค่ะอาจารย์ ในเมื่อมันกล้าโผล่หัวออกมาในพื้นที่ของเรา เราก็ต้องจัดการมันให้เด็ดขาดสิคะ!” รินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง แม้ว่าเม็ดเหงื่อกาฬจะผุดพรายขึ้นตามไรผมก็ตาม อาจารย์อิงฟ้าปรายตามองลูกศิษย์สาวแวบหนึ่ง มุมปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกทึ่ง “ดูเหมือนว่า... เราจะประเมินคุณต่ำเกินไปนะคะ ริน” อาจารย์สาวกล่าวเบาๆ ก่อนจะสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว แผ่นยันต์โบราณสีทองอร่ามก็พุ่งแหวกอากาศออกไปปักตรึงเงาดำประหลาดนั้นไว้ในพริบตา เสียงกรีดแหลมสูงดังสะท้อนก้องในโสตประสาท ก่อนที่กลุ่มก้อนควันสีดำจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีเทaแล้วจางหายไปอย่างไร้ร่องรอย ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องใต้หลังคาอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศโดยรอบยังคงหลงเหลือไอเย็นเยียบที่ชวนให้ขนลุกซู่ อิงฟ้าเก็บแผ่นยันต์กลับเข้าที่อย่างใจเย็น เธอเดินเข้ามาใกล้รินที่กำลังหอบหายใจเบาๆ ดวงตาคมกวาดมองสำนักพิมพ์ไพ่ทาโรต์ในมือของเด็กสาว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง “พลังงานเมื่อครู่นี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญค่ะ ริน... มันถูกดึงดูดเข้ามาด้วย ‘เครื่องราง’ บางอย่างที่เราเพิ่งจะได้มาเมื่อวานนี้เอง” รินขมวดคิ้วมุ่น เก็บไพ่เข้ากระเป๋าอย่างระมัดระวัง “เครื่องรางเหรอคะ? แต่รินตรวจสอบทุกชิ้นด้วยเนตรทาโรต์อย่างละเอียดแล้วนี่นา ทำไมถึงไม่สังเกตเห็นความผิดปกติล่ะคะ” “นั่นเป็นเพราะว่า ศิลปะในการซ่อนเร้นพลังงานของคนสมัยนี้พัฒนาไปไกลมากแล้วค่ะ” อิงฟ้าผายมือเชิญให้รินเดินตามไปยังโต๊ะไม้ตัวยาวกลางห้อง บนโต๊ะนั้นมีกล่องไม้แกะสลักลวดลายประณีตวางอยู่ มันคือสร้อยข้อมือหยกสีขาวนวลที่ดูงดงามไร้ที่ติ ไร้ซึ่งกลิ่นอายของความน่ากลัวใดๆ ทั้งสิ้น ผิวสัมผัสดูเงางามและบริสุทธิ์จนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นแหล่งกำเนิดของเงาดำเมื่อครู่ “นั่งลงก่อนสิคะ วันนี้ฉันจะสอนวิธีแยกแยะพลังงานจากของใช้ให้คุณฟังอย่างละเอียด” อิงฟ้าทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้บุหนัง รินรีบนั่งลงฝั่งตรงข้าม ตั้งใจฟังทุกถ้อยคำอย่างไม่กะพริบตา “สิ่งที่คุณเห็นเมื่อครู่ เรียกว่า ‘การอำพรางเจตนา’ ค่ะ” อิงฟ้าเริ่มอธิบาย น้ำเสียงของเธอนุ่มลึกและเต็มไปด้วยความรู้ที่สะสมมานานแรมปี “ของใช้ เครื่องประดับ หรือแม้แต่เสื้อผ้าที่เราสวมใส่ในชีวิตประจำวัน หากผ่านพิธีกรรม มนต์ดำ หรือแม้แต่ความอาฆาตพยาบาทของผู้ครอบครองคนก่อน มันจะดูดซับพลังงานเหล่านั้นไว้ คนทั่วไปอาจมองเห็นแค่ความสวยงาม แต่นักพยากรณ์หรือคนที่มีสัมผัสพิเศษอย่างคุณ จะต้องมองให้ทะลุเปลือกนอกที่เคลือบไว้” รินพยักหน้ารับช้าๆ “แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรล่ะคะอาจารย์ ว่าชิ้นไหนคือของแท้ ชิ้นไหนคือของที่ถูกอาบด้วยพลังงานด้านลบ ในเมื่อรูปลักษณ์ภายนอกมันแทบจะไม่ต่างกันเลย” อาจารย์อิงฟ้าหยิบสร้อยข้อมือหยกเส้นนั้นขึ้นมาด้วยปลายนิ้ว เธอยื่นมันมาตรงหน้าริน “ใช้ประสาทสัมผัสทั้งสามค่ะ ริน... ตาดู หูฟัง และจิตสัมผัสรับรู้” อาจารย์สาววางสร้อยข้อมือลงบนฝ่ามือของริน ความเย็นเฉียบพุ่งปรี๊ดจากผิวหยกเข้าสู่กระดูกสันหลังจนรินเผลอสะดุ้ง “หลับตาลงค่ะ... อย่าใช้สายตาเนื้อในการมอง แต่จงเปิด ‘เนตรทาโรต์’ ที่อยู่ภายในจิตใจของคุณ” อิงฟ้ากระซิบแผ่วเบiข้างหู น้ำเสียงของเธอกล่อมเกลาให้จิตใจของรินเข้าสู่สมาธิอย่างรวดเร็ว รินหลับตาลงช้าๆ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ เธอนำพลังงานออร่ารอบตัวมารวมไว้ที่ฝ่ามือข้างที่ถือสร้อยข้อมืออยู่ ในตอนแรก รินสัมผัสได้เพียงความเย็นและน้ำหนักที่พอดีมือ ทว่าเมื่อเธอเพ่งสมาธิลึกซึ้งขึ้น ภาพเบื้องหน้าในห้วงความคิดก็เริ่มแปรเปลี่ยนไป ความมืดมิดเข้ามาแทนที่ จากสร้อยหยกสีขาวบริสุทธิ์ ในมุมมองของเนตรทาโรต์ มันกลับกลายเป็นกลุ่มก้อนเส้นด้ายสีดำทมิฬนับพันเส้นที่พันธนาการกันอย่างแน่นหนา เส้นด้ายเหล่านั้นส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เป็นเสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความแค้น ความริษยา และความโลภ ซึ่งถูกเคลือบไว้ด้วยเวทมนตร์อำพรางชั้นดีเพื่อให้ดูราวกับเป็นเครื่องประดับราคาแพง “นี่มัน... เต็มไปด้วยความอาฆาตเลยนี่คะ!” รินลืมตาโพลงด้วยความตกใจ เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ “ถูกต้องค่ะ” อิงฟ้าพยักหน้าด้วยความชื่นชม “เครื่องรางในคราบของประดับส่วนใหญ่ มักจะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อวัตถุประสงค์สองอย่าง อย่างแรกคือการดึงดูดโชคลาภแบบผิดวิธี และอย่างที่สองคือการสูบพลังชีวิตของเจ้าของเพื่อต่ออายุให้กับผู้สร้างมันขึ้นมา... และสร้อยเส้นนี้ ก็คือชิ้นหลังค่ะ” รินมองสร้อยข้อมือในมือด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความชื่นชมในความงาม กลายเป็นความระแวงระวัง “ถ้าเช่นนั้น... ใครเป็นคนส่งมันมาให้อาจารย์คะ? หรือว่ามันจะเกี่ยวข้องกับงานประกาศรางวัลไอดอลหน้าใหม่ในสัปดาห์หน้า?” คำถามของรินทำให้อิงฟ้าหรี่ตาลงเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวของอาจารย์สาวเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นทันตาเห็น เธอกำลังจะอธิบายเพิ่มเติม ทว่าทันใดนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนประหลาดที่ดังขึ้นจากอากาศว่างเปล่า ไม่ใช่เสียงโทรศัพท์มือถือของริน แต่มันคือเสียงระบบภารกิจลึกลับที่เคยเงียบหายไปนานนับเดือน! [ระบบตรวจพบวัตถุต้องสงสัยระดับ SSS: ‘สร้อยข้อมือเพลิงทมิฬ’] [เงื่อนไขการปลดล็อก: ผู้ถือครองต้องทำลายคำสาปภายใน 24 ชั่วโมง มิฉะนั้น วิญญาณของไอดอลฝึกหัด ‘ริน’ จะถูกสลับร่างกับเจ้าของเดิมผู้ล่วงลับ] [คำเตือน: บุคคลอันตรายกำลังมุ่งหน้ามายังร้านค้าของคุณในอีก 3 นาทีข้างหน้า...] รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ จอภาพโฮโลแกรมใสสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมกับตัวเลขถอยหลังที่กำลังเดินเครื่องอย่างรวดเร็ว เธอยังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไร อาจารย์อิงฟ้าก็ลุกขึ้นยืนพรวด สีหน้าของอาจารย์สาวซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสของร้าน ฝนหอบใหญ่เริ่มสาดซัดกระทบกระจกอย่างรุนแรง ท่ามกลางม่านหมอกสีเทาหนาทึบ เงาร่างหนึ่งกำลังก้าวเดินตรงมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านอย่างช้าๆ ร่างนั้นสวมฮู้ดสีดำสนิทปกปิดใบหน้ามิดชิด ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของรินหยุดเต้นไปชั่วขณะ คือกลิ่นอายพลังงานด้านลบที่คุ้นเคยอย่างประหลาด—มันคือพลังงานชนิดเดียวกับที่เธอเพิ่งเผชิญหน้าไปเมื่อครู่ และที่สำคัญที่สุด มือเรียวปริศนากำลังยื่นมาเคาะประตูกระจกของร้านสามครั้งติดๆ กันด้วยจังหวะที่ราวกับจะประกาศการท้าทาย ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... “อาจารย์คะ...” รินเอ่ยเรียกเสียงสั่น พยายามกำไพ่ทาโรต์ในมือแน่นขึ้นเพื่อเตรียมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะพังประตูเข้ามา “คนๆ นั้น... เขามาเร็วกว่าที่ระบบเตือนไว้เสียอีกนะคะ!” ขวัญเนตรทายใจขอขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปริศนากับรินและอาจารย์อิงฟ้ามา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ