รันเวย์เลือด

“ถ้าก้าวขาออกไปตอนนี้ ฉันจะถือว่าเธอประกาศสงครามกับแบรนด์ *‘L’Aura’* อย่างเป็นทางการนะคะ คุณรินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความเย่อหยิ่งและคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางความโกลาหลหลังเวทีแฟชั่นโชว์ระดับประเทศ กลิ่นอายของเครื่องสำอางราคาแพง คละเคล้าไปกับกลิ่นเหงื่อและความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาหยุดฝีเท้าที่กำลังจะก้าวพ้นห้องแต่งตัววีไอพี เธอยังอยู่ในชุดฟินาเล่สุดอลังการ—เดรสซีทรูปักคริสตัลสวารอฟสกี้หนักอึ้งนับสิบกิโลกรัมที่ขับเน้นสัดส่วนเย้ายวนจนแทบหยุดหายใจ ซูเปอร์โมเดลสาวแถวหน้าค่อย ๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับต้นเสียงด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววท้าทายและดื้อรั้น ไม่มีความหวาดกลัวใด ๆ เจืออยู่ในนั้นเลยแม้แต่น้อย “สงครามเหรอคะคุณปารเมศ? พูดซะน่ากลัวเชียว” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงของเธอทั้งเฉียบคมและเยnชาไม่แพ้กัน “แต่ถ้าการอยู่ร่วมกับพวกฉากหน้าปลอม ๆ กับเบื้องหลังเน่าหนอนมันเรียกว่าการทำธุรกิจ... ฉันยอมเป็นกบฏดีกว่าค่ะ ดีกว่าต้องเอาชื่อเสียงสิบปีของตัวเองมาทิ้งไว้กับเสื้อผ้าเกรดต่ำที่ตัดเย็บด้วยความมักง่ายแบบนี้” “เธอมันก็แค่..." ปารเมศ ดีไซเนอร์ชื่อดังหน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือสั่นเทาชี้หน้าเธอ “นางแบบตกอับที่ฉันหยิบเศษเนื้อข้างถนนมาต่อลมหายใจแท้ ๆ กล้าดียังไงมาหยาม—!” *กรี๊ดดดดดด!* เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นหวั่นไหวมาจากฟากฟ้ารันเวย์ด้านนอก ตัดขาดบทสนทนาอันดุเดือดระหว่างทั้งสองคนลงในเสี้ยววินาที แรงสั่นสะเทือนจากฝูงชนนับพันที่วิ่งหนีตายกันอลหม่านทำให้ราวแขวนเสื้อผ้าสั่นไหวระรัว ไฟสปอตไลท์สีแดงฉานที่สาดส่องเข้ามาผ่านช่องประตูหลังเวทีสั่นกระพือ ราวกับยมทูตกำลังกวาดต้อนวิญญาณเข้าสู่ขุมนรก รินรดาขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงสันหลัง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัย เธอดันร่างของดีไซเนอร์ปากจัดให้พ้นทาง ก่อนจะก้าวฉับ ๆ ไปยังผ้าม่านกำมะหยี่สีดำทึบที่กั้นระหว่างหลังเวทีกับรันเวย์ความยาวกว่าร้อยเมตร ภาพตรงหน้าคือฉากนรกบนดินที่สมบูรณ์แบบที่สุด ร่างของ ‘มินตรา’ นางแบบรุ่นน้องร่วมสังกัดที่เพิ่งเดินนำเอน트rance ไปก่อนหน้า กำลังนอนคว่ำหน้าแน่นิ่งอยู่กลางพรมกำมะหยี่สีแดงสด เลือดสีแดงเข้มไหลทะลักออกมาจากศีรษะที่กระแทกเข้ากับโครงเหล็กไฟสปอตไลท์ยักษ์ที่ร่วงหล่นลงมาจากเพดาน โคมไฟเหล็กหนักหลายร้อยกิโลกรัมนั้นไม่ได้ตกลงมาเองตามยถากรรม... รอยตัดของสลิงเหล็กกล้าที่ขาดผึ่งอย่างเป็นระเบียบฟ้องชัดเจนว่านี่คือ ‘ฆาตกรรม’ ความโกลาหล เสียงหวีดร้อง และแสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือของผู้สื่อข่าวที่แอบเล็ดลอดเข้ามาในพื้นที่ห้ามเข้า ทำให้บรรยากาศยิ่งปั่นป่วนจนแทบคลั่ง แต่ในเสี้ยววินาทีที่สัญชาตญาณการเป็นนางแบบมืออาชีพสั่งให้เธอกวาดสายตาสำรวจจุดเกิดเหตุ รินรดากลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกะทันหัน ที่มุมมืดหลังเสาโครงสร้างคอนกรีตห่างจากศพไม่ถึงสิบเมตร... เงาร่างหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิทกำลังยืนนิ่งสนิท ท่ามกลางความอลหม่าน เสี้ยววินาทีนั้น ดวงตาสีดำสนิทภายใต้ปีกหมวกแก๊ปสีเข้มเงยขึ้นสบตากับรินรดาผ่านช่องว่างของโครงเหล็ก รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมมุมปากของคนร้ายปรากฏขึ้นเพียงแวบเดียวก่อนจะเลือนหายไปในความมืด แต่ใบหน้าครึ่งซีกที่ถูกแสงไฟสปอตไลท์สาดกระทบโครงหน้าคมคายนั้น... รินรดาจำได้แม่นยำทุกรายละเอียด ดวงตาคู่นั้น... รอยแผลเป็นเล็ก ๆ ที่หางคิ้วขวา... “หยุดนะ!” รินรดาตะโกนลั่น พลจะพุ่งตัวฝ่าฝูงชนที่กำลังแตกตื่นออกไป แต่ทว่า... “อย่าขยับ! ตำรวจกองปราบปรามค่ะ ห้ามใครแตะต้องหลักฐานในที่เกิดเหตุทั้งสิ้น!” เสียงหวานกังวานแต่เฉียบขาดราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มที่ก้าวเข้ามาขวางทางรินรดาไว้อย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ล่าเหยื่อ รือตาร้อยตำรวจเอกหญิงปรียาปรากฏตัวขึ้นพร้อมแววตาคมกริบที่กวาดมองประเมินสถานการณ์และตัวของซูเปอร์โมเดลสาวหัวดื้อตรงหน้าในแวบเดียว รินรดาชะงักฝีเท้า ปะทะสายตากับผู้พิทักษ์สันติราษฎร์สาวที่ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและไร้ความปรานีที่สุดในกรม นัยน์ตาคู่สวยของสารวัตรปรียาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นชุดฟินาเล่เปื้อนคราบเลือดของรินรดา ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับเธอตรง ๆ ด้วยความสงสัยแกแกมระแวง “คุณรินรดาใช่ไหมคะ?” ปรียาเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าสวยเฉี่ยวไร้รอยยิ้ม มือเรียวใต้ถุงมือยางสีขาวยกขึ้นกอดอก ท่าทางคุกคามโดยไม่ต้องใช้กำลัง “ช่วยกรุณาอธิบายหน่อยได้ไหมคะว่า ทำไมคุณถึงยืนอยู่ใกล้ศพคนแรก และทำไมเสื้อผ้าของคุณถึงมีรอยกระเด็นของเลือดในจุดที่ใกล้ชิดขนาดนั้น หรือว่า... คุณมีความลับอะไรที่ไม่อยากให้ฉันรู้กันแน่?” รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุด เธอมองหน้าสารวัตรสาวผู้เย่อหยิ่งและไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่าย ๆ สลับกับมุมมืดที่คนร้ายเพิ่งหายตัวไป ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความลังเล หากเธอบอกความจริงตอนนี้ว่าเธอเห็นหน้าคนร้าย... ชีวิตของเธออาจจะตกเป็นเป้าหมายรายต่อไป แต่ถ้าเธอเงียบ... ยัยสารวัตรปากแข็งตรงหน้าคงไม่มีทางปล่อยเธอไปง่าย ๆ แน่ ปรียาก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาอีกก้าวหนึ่ง จนกลิ่นน้ำหอมเย็น ๆ สะอาดสะอ้านประจำตัวของร้อยตำรวจเอกสาวลอยเข้าแตะจมูก ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของซูเปอร์โมเดลสาวราวกับจะค้นหาคำตอบ “ว่ายังไงคะคุณคนสวย... จะสารภาพแต่โดยดี หรือต้องให้ฉันใส่กุญแจมือแล้วพาไปสอบปากคำแบบส่วนตัวที่กองปราบกันแน่?” ปรียาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูกลิ่นอายคุกคามและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน “เลือกเอาค่ะ” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขคดีปริศนาร่วมกันนะคะ ❤️