นักสืบไร้หัวใจ

"ถ้าจะมองหาความจริงจากปากคนอย่างฉัน เกรงว่าคุณผู้กองคงต้องเปลี่ยนวิธีสอบสวนใหม่... วิธีที่มันฉลาดกว่าการเอาหูมาแนบชิดซอกคอฉันแบบนี้น่ะค่ะ" รินรดากระตุกยิ้มมุมปาก ทิ้งน้ำหนักตัวพิงแผ่นหลังติดกับผนังห้องแต่งตัวที่บัดนี้กลายเป็นห้องสอบปากคำเฉพาะกิจ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าของเธอยังคงลอยวนเวียนปะปนกับกลิ่นไอเย็นยะเยือกจากตัวของร้อยตำรวจเอกหญิงปรียา ดวงตาคู่คมกริบราวกับแมวป่าจ้องมองกลับไปอย่างไร้ความเกรงกลัว แม้ว่าข้อมือข้างหนึ่งจะถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือเงินวาววับที่เชื่อมติดกับราวแขวนเสื้อผ้าก็ตาม ปรียายืดตัวตรงช้าๆ ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม แววตาของเธอฉายประกายความหงุดหงิดระคนทึ่ง ปากเรียวบางเคลือบลิปสติกสีเข้มเม้มเข้าหากันนิดๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะคะ ซูเปอร์โมเดลรินรดา" ปรียาขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ดวงตากลับไม่ได้ละไปจากใบหน้าสวยเฉี่ยวของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย "หวังว่าตอนที่อยู่ต่อหน้าอัยการ หรือตอนที่หลักฐานมัดตัวแน่นหนa คุณจะยังมีปากไว้เถียงแบบนี้อยู่" "หลักฐานเหรอคะ?" รินรดาเลิกคิ้วสูง หัวเราะในลำคอด้วยความเย้ยหยัน เธอขยับข้อมือเล็กน้อยจนโซ่ตรวนกระทบกันดังกร๊ング "คุณผู้กองหมายถึงรอยเลือดบนชุดฟินเล่ย์ของฉัน หรือหมายถึงความไร้ความสามารถของคุณที่หาตัวฆาตกรตัวจริงไม่ได้ เลยต้องโยนขี้มาให้คนดังอย่างฉันเพื่อปิดคดีกันแน่ล่ะคะ?" "ปากเก่งเกินไปแล้ว!" ปรียาก้าวเข้าประชิดตัวอีกครั้งด้วยความเร็วที่เหนือกว่า มือเรียวคว้าคางสวยของรินรดาไว้แน่นด้วยความหมั่นไส้ แรงบีบไม่ได้มากมายจนเจ็บ แต่มันมากพอที่จะทำให้รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ "จำใส่สมองอันชาญฉลาดของคุณเอาไว้ซะ... คุณไม่ได้อยู่ที่นี่ฐานะแขกวีไอพี แต่คุณคือ 'ผู้ต้องหา' ในคดีฆาตกรรมกลางรันเวย์ อย่ามาทำเป็นเหนือกว่าฉัน!" รินรดาสบตากับนัยน์ตาสีนิลคู่สวยที่ฉายแววดุดันของอีกฝ่าย หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่น่าให้อภัย กลิ่นกายสะอาดๆ ของผู้หญิงตรงหน้ากับความใกล้ชิดที่อันตรายเกินความจำเป็น ทำให้ซูเปอร์โมเดลสาวต้องรีบซ่อนความหวั่นไหวไว้ภายใต้รอยยิ้มเยาะ "ปล่อยค่ะ... ถ้าไม่อยากให้ฉันแจ้งข้อหาอนาจารเจ้าพนักงาน" รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับปลายนิ้วของปรียาที่ยังคงประคองคางเธออยู่ ปรียารีบชักมือกลับราวกับโดนไฟลวก ใบหน้าสวยคมแอบขึ้นสีแดงจางๆ อย่างรวดเร็ว แต่เธอก็ปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาไร้ความรู้สึกได้ภายในเสี้ยววินาที "ตามมาค่ะ... ไปห้องสอบสวนจริงจังกันเสียที" ปรียาหมุนตัวสะบัดผมยาวสลวยเดินนำออกไปทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้รินรดาได้ต่อปากต่อคำอีก ห้องสอบสวนของกองปราบปรามยังคงบรรยากาศน่าอึดอัดและกดดันเหมือนเช่นเคย ผนังปูนเปลือย เย็นเฉียบ แสงไฟจากหลอดนีออนสีขาวสาดส่องลงมาตรงกลางโต๊ะเหล็กสีทึบ รินรดาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามราวกับกำลังเดินอยู่บนรันเวย์ปารีสแฟชั่นวีค แม้ข้อข้อมือข้างหนึ่งจะยังมีกุญแจมือล่ามติดอยู่ก็ตาม เธอหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัวใคร ปรียานั่งลงฝั่งตรงข้าม เปิดแฟ้มคดีสีน้ำตาลหนาเตอะขึ้นมาพลิกดูผ่านๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงข้ามด้วยสายตาวิเคราะห์ "ชื่อ นามสกุล อายุ อาชีพ... ข้อมูลพวกนี้ฉันมีครบหมดแล้ว" ปรียาเริ่มเปิดฉากการสอบสวนด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "แต่สิ่งที่ฉันยังไม่มี คือคำอธิบายว่าทำไม 'เข็มกลัดเพชร' ประจำตัวของคุณ ถึงไปตกอยู่ใต้ร่างของเหยื่อ—คุณกานดา ดีไซเนอร์ชื่อดัง ในช่วงเวลาที่เกิดเหตุฆาตกรรมพอดี" รินรดาหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะบนริมฝีปากหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่ซ่อนความเจ็บปวดไว้ลึกๆ "ฉันทำมันหล่นหาย... ระหว่างที่เกิดชุลมุนหลังเวทีค่ะ" รินรดาตอบเสียงเรียบ "บังเอิญจังนะคะ หล่นหายได้เหมาะเจาะกับจังหวะที่เหยื่อถูกแทงพอดี แถมพยานปากเอกยังยืนยันอีกว่า ก่อนที่โชว์จะเริ่ม คุณกับผู้ตายเพิ่งจะมีปากเสียงกันเรื่องแย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าทีมดีไซน์ไม่ใช่เหรอคะ?" ปรียายื่นรูปถ่ายใบหนึ่งข้ามโต๊ะมาให้ รูปนั้นคือภาพรินรดากำลังทำหน้าตึงใส่ผู้ตายหลังเวทีเมื่อสองชั่วโมงก่อนเกิดเหตุ รินรดาก้มลงมองรูปถ่ายนั้น แววตาไหววับไปชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของร้อยตำรวจเอกหญิง "คุณผู้กอง... มองโลกในแง่ร้ายเกินไปหรือเปล่าคะ หรือว่าสมองของตำรวจไทยสมัยนี้ถูกฝึกให้คิดแค่ตื้นๆ ว่าใครทะเลาะกับคนตายคนนั้นต้องเป็นฆาตกร?" "รินรดา!" ปรียาทุบโต๊ะเสียงดังลั่นห้องจนฝุ่นแทบตลบ เธอทนไม่ได้กับท่าทีเย่อหยิ่งและคำพูดดูถูกเหยียดหยามสติปัญญาของคนตรงหน้า "อย่ามาลามปามถึงหน้าที่การงานของฉัน! หลักฐานมันชี้ชัดอยู่แล้วว่าคุณมีแรงจูงใจ คุณมีโอกาส และคุณไม่มีพยานยืนยันที่หนักแน่นพอในช่วงเวลาเกิดเหตุสิบห้านาทีนั้น!" "แล้วถ้าฉันบอกล่ะค่ะ... ว่าในช่วงสิบห้านาทีนั้น ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว" รินรดาโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงหวานเอ่ยออกมาเบาหูแต่นิ่งสนิท ทำให้ปรียาชะงักไป "หมายความว่ายังไง?" "ถ้าคุณฉลาดพอ... คุณน่าจะไปเช็คกล้องวงจรปิดที่มุมอับหลังเวทีโซ่อีกด้านนะคะ คุณผู้กอง" รินรดายิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า "บางทีคุณอาจจะเห็นว่า 'หุ่นเชิด' อย่างฉัน กำลังยืนคุยอยู่กับใครบางคน... คนที่มีอำนาจมากกว่าฉัน คนที่กุมความลับของโชว์นี้เอาไว้ทั้งหมด และคนๆ นั้น... ก็ไม่ใช่ฉันแน่นอนค่ะ" ปรียานิ่งอึ้งไป เธอกำลังจะเปิดปากซักไซ้ต่อให้รู้เรื่อง แต่ทว่า— *ปัง!* เสียงเปิดประตูห้องสอบสวนถูกกระแทกจนเปิดอ้าออกอย่างแรง ร่างสูงโปรดของสารวัตรใหญ่ผู้มีอำนาจสูงสุดในกองปราบปรามก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ดวงตาดุดันกราดมองมารินรดาก่อนจะหันไปสบตากับปรียา "ผู้กองปรียา! ยุติการสอบสวนเดี๋ยวนี้!" สารวัตรหนุ่มเอ่ยเสียงเข้ม "ปล่อยตัวคุณรินรดาซะ ท่านรองผู้บัญชาการโทรมาสั่งตรงลงมาเองว่าคดีนี้มีคำสั่งเบื้องบนให้โอนย้ายไปอยู่ในความดูแลของหน่วยพิเศษลับ... และคุณไม่มีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยวกับเธออีกต่อไป!" ปรียาลุกขึ้นยืนพรวด สีหน้าตกใจและไม่เข้าใจฉายชัดขึ้นมาทันที "แต่สารวัตรคะ! ฉันกำลังจะได้เบาะแสสำคัญ—" "นี่คือคำสั่ง!" สารวัตรตัดบทเสียงแข็ง ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่นอกเครื่องแบบปลดกุญแจมือให้รินรดา รินรดาลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เธอปัดกระโปรงเสื้อผ้าให้เรียบเบาๆ ก่อนจะเดินผ่านร่างของปรียาที่ยืนแข็งทื่ออยู่ข้างโต๊ะสอบสวน หญิงสาวหยุดยืนชิดติดร่างของร้อยตำรวจเอกหญิง โน้มใบไปกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย "ดูเหมือนว่า... คุณผู้กองจะเป็นแค่หุ่นเชิดที่ถูกหลอกใช้ให้มาวิ่งเล่นในเกมนี้ตั้งแต่แรกแล้วนะคะ ลา ล่ะค่ะ... คุณตำรวจผู้แสนเย็นชา" รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้มให้อีกครั้งก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างไม่ลังเล ทิ้งให้ปรียายืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธและสับสนระคนกัน แต่ในวินาทีที่ปรียากำลังจะก้าวตามออกไปเพื่อทวงความจริง ประตูห้องสอบสวนฝั่งตรงข้ามที่เชื่อมต่อกับห้องกระจกเงาดำสนิทกลับค่อยๆ เปิดแง้มออก พร้อมกับร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากเงานั้น—เงาร่างที่ปรียาไม่มีวันลืม และเป็นคนเดียวกับที่เธอคิดมาตลอดว่า "ตายไปแล้ว" เมื่อสามปีก่อน! ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันนะคะ - โรสแมรี่พิษ