ข้อตกลงลับ ฉบับเดือนคณะ

เสียงล็อกกลอนประตูห้องพักซอยด้านหลังมหาวิทยาลัยดัง "คลิก" หนักแน่น ราวกับเป็นการตัดขาดโลกภายนอกออกจากพื้นที่ส่วนตัวขนาดสามสิบตารางเมตรแห่งนี้ รินรดายังไม่ทันได้วางกระเป๋าหนังสะพายลงบนโต๊ะทำงาน ร่างสูงใหญ่ของนายเหนือก็ก้าวเข้ามาประชิดตัว บีบข้อมือบางของเธอไว้ด้วยแรงพอประมาณที่ไม่ทำให้เจ็บ แต่เด็ดขาดพอจะตรึงเธอกับบานประตูไม้ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนจากร่างกายของเดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์แผ่ซ่านเข้ามาจนพื้นที่หายใจแคบลง "เลิกทำตัวเป็นแม่พระเดินแจกความสนิทให้คนอื่นสักที... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบสีนิลมองจ้องลึกลงมาในดวงตาของเธอ ราวกับสัตว์ป่ากำลังหวงอาณาเขต รินรดาไม่สะดุ้งสะเทือน เธอยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเย้ยหยันชัดเจน มืออีกข้างที่ว่างยกขึ้นแตะแผงอกกว้างของคนตัวโตกว่าเบาๆ ออกแรงดันนิดหน่อยให้อีกฝ่ายถอยห่าง แต่เหนือกลับไม่ขยับเขยื้อนเขายิ่งโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "หึงเหรอคะ... อ้อ ลืมไป นายเหนือคนปากแข็งไม่มีวันยอมรับคำนี้หรอกจริงไหม" เธอลากเสียงยั่วเย้า ตั้งใจจง ใช้น้ำเสียงและสรรพนามที่รู้ดีว่าจะต้องไปสะกิดต่อมความหงุดหงิดของเขาเข้าอย่างจัง "หึงบ้าบออะไร" เหนือแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวับดุจเหยี่ยวหรี่ลง "ฉันแค่รำคาญเวลาเห็นผู้ชายหน้าไหนมันมาทำท่าทางล้ำเส้นกับคนของฉัน... จำไม่ได้หรือไงว่าเธอเพิ่งรับปากอะไรกับฉันไว้ที่ผับเมื่อคืน" ภาพเหตุการณ์เมื่อสามชั่วโมงก่อนย้อนกลับเข้ามาในหัว... เสียงเพลงบีิสหนักหน่วงในผับชื่อดัง ปาร์ตี้ฉลองปิดโปรเจกต์ของภาควิชา และสายตาของคิน เพื่อนสมัยเด็กที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศและพยายามเข้ามาใกล้ชิดเธอเกินความจำเป็น จนทำให้นายเหนือที่ยืนซดเหล้าอยู่มุมห้องแทบจะขว้างแก้วทิ้ง รินรดารู้ดีว่าเธอกำลังเล่นกับไฟ แต่ความสะใจที่ได้เห็นคนหยิ่งยโสอย่าง 'เดือนคณะวิศวะ' เสียอาการ มันช่างคุ้มค่าเสียยิ่งกว่าอะไร "คนของนายเหรอคะ?" รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงใสแต่แฝงความร้ายกาจ "เราเป็นอะไรกันเหรอ นายเหนือ... เพื่อนร่วมคณะ? หรือแค่คนที่บังเอิญตื่นมาบนเตียงเดียวกันเมื่อเดือนก่อน?" คำถามนั้นทำให้นายเหนือชะงัก กรามแกร่งขบเข้าหากันจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามแข่งกัน ไม่มีสถานะ ไม่มีคำสัญญา และไม่มีความผูกพัน... นั่นคือข้อตกลงเริ่มต้นที่เราต่างรู้ดีแก่ใจ แต่ในความเป็นจริง ร่างกายและสายตาของเขากลับปฏิเสธคำว่า "ไม่ผูกพัน" มาโดยตลอด ตั้งแต่คืนแรกที่เมามายและพลาดพลั้งมีความสัมพันธ์กันจนลามมาถึงการแอบลักลอบพบกันในห้องพักส่วนตัวแห่งนี้ นายเหนือไม่เคยปล่อยให้เธอไปไหนพ้นสายตา แม้ปากจะบอกว่าเกลียดความยุ่งยาก แต่การกระทำของเขากลับตะโกนคำว่าหวงแหนออกมาทุกวินาที "อยากได้สถานะนักใช่ไหม?" เหนือก้มลงกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าจนน่าขนลุก ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวผ่องจนรินรดาต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ได้... งั้นเรามาทำข้อตกลงกันให้ชัดเจนไปเลย" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอฟังว่าคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาจะงัดแผนการอะไรออกมาอีก "ข้อตกลงอะไร ว่ามาสิคะ" "เราจะเป็นคู่นอนกัน..." เหนือเว้นจังหวะ ปล่อยให้สายตาคมปลาบไล่สำรวจริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของเธออย่างจงใจ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงดุดันและจริงจัง "เงื่อนไขมีอยู่ว่า ห้ามมีใครอื่น ห้ามไปอ่อยไอ้หน้าไหน และที่สำคัญ... ห้ามมีความรู้สึกเกินเลยเด็ดขาด เพราะฉันไม่มีทางลดตัวลงไปเป็น 'คนโปรด' ของใครหน้าไหนทั้งนั้น... เธอก็รู้" คำว่า 'ห้ามมีความรู้สึกเกินเลย' พุ่งเข้าชนกลางหน้าอกของรินรดาอย่างจัง แม้ภายนอกเธอจะรักษาอาการนิ่งสงบเอาไว้ได้เป็นอย่างดี แต่หัวใจข้างในกลับกระตุกวูบอย่างประหลาด มันคือความเจ็บแปลบเล็กๆ ที่ถูกเคลือบไว้ด้วยความทิฐิ นายเหนือกลัวความผูกพัน... หรือจริงๆ แล้วเขากลัวที่จะพ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกของตัวเองกันแน่? "ตกลงค่ะ..." รินรดาตอบรับด้วยรอยยิ้มเยnชาที่ปั้นแต่งขึ้นมากลบเกลื่อนความไหวหวั่นในแววตา "ในเมื่อนายเหนืออยากได้แค่ร่างกาย ฉันก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้วนี่คะ... อยากได้อะไรจากฉันอีกละคะ 'คู่ขา'?" คำว่า *คู่ขา* ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบ ทำให้แววตาของนายเหนือเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที ความโกรธเกรี้ยว ความหงุดหงิด และความต้องการที่ถูกกดทับไว้ระเบิดออกมาพร้อมกัน ร่างสูงไม่รอช้าที่จะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าคำพูดถากถางเมื่อครู่มันไร้ความหมายแค่ไหน มือหนาคว้าท้ายทอยของเธอรั้งเข้าไปหาตัว บดริมฝีปากลงมาอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน... แต่มันคือการลงทัณฑ์ ความดิบเถื่อนและเร่าร้อนที่แฝงไปด้วยความคลั่ง รักทำเอารินรดาแทบจะละลายคาอ้อมอก มือบางที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อผ้าด้านหลังของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว รสชาติของความดื้อรั้นปะปนไปกับความหิวกระหายที่ต่างฝ่ายต่างโหยหา ร่างกายทั้งสองแนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความปรารถนาอันตราย เหนือถอนริมฝีปากออกมาชั่วครู่ ปล่อยให้รินรดาได้หอบหายใจโกกอากาศเข้าปอด ดวงตาของเขาวาวโรจน์ไปด้วยไฟแห่งอารมณ์ ขณะที่นิ้วเรียวหยาบกร้านเกลี่ยไล้ริมฝีปากบวมเจ่อของเธออย่างเบามือ สวนทางกับคำพูดดิบเถื่อนที่กระซิบอยู่ริมฝีปาก "จำไว้... ว่าเธอก็เป็นได้แค่นี้แหละ รินรดา" ในจังหวะที่รินรดากำลังจะอ้าปากสวนกลับคำพูดเย่อหยิ่งนั้นด้วยประโยคเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูดัง "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" ก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเร่าร้อนเสียก่อน ตามมาด้วยเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ตะโกนเรียกชื่อเธอมาจากหน้าห้อง "ริน! อยู่ข้างในหรือเปล่า? พอดีฉันเอาชีทสรุปวิชาสถิติมาให้... เปิดประตูให้หน่อย" เสียงของ 'คิน' เพื่อนสมัยเด็กที่เพิ่งกลับมา... และเป็นตัวจุดชนวนความหึงหวงทั้งหมด! รินรดานิ่งงั้นไปทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ หันขวับกลับมามองหน้าคนตัวโตที่ยืนซ้อนหลังอยู่ ส่วนนายเหนือ... ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งเมื่อครู่ บัดนี้กลับมืดมนลงสนิท ดวงตาคมกริบฉายประกายอันตรายยิ่งกว่าเดิม กรามแกร่งบดเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ขณะที่มุมปากหยักยกยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นอย่างน่ากลัว... -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอนะครับ