หม้อข้าวใบเก่ากับสมบัติลับ

"ถ้าเจ้ายังคิดจะทำตัวเป็นกาฝากในบ้านหลังนี้ต่อไปอีกแค่วันเดียว ข้าจะให้จ้าวเหว่ยกลับมาจัดการหย่ากับเจ้าเสีย เดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังบาดแก้วหูขัดจังหวะความคิดของหลินฟางที่กำลังยืนจ้องมองหม้อข้าวใบเก่าคร่ำคร่าในห้องครัวดินเหนียว หลินฟางไม่ได้หันกลับไปมองหญิงชราผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเกลียดชัง นางเพียงแค่ขยับยิ้มมุมปากเบาบางดั่งเส้นด้ายที่ขึงตึง ร่างกายนี้อาจจะอ่อนแอและเคยถูกกดขี่ แต่จิตวิญญาณของเชฟระดับมิชลินสตาร์ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวในสมรภูมิครัวมานับสิบปีไม่ได้อ่อนหัดตามไปด้วย "ท่านแม่คะ ข้าจะทำงานบ้านให้เสร็จ แต่ก่อนอื่น... ข้าหิวจนหน้ามืดแล้ว ขอเวลาข้าสักครู่เถอะนะคะ" หลินฟางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความหนักแน่นจนหญิงชราถึงกับชะงักไปชั่วครู่ ราวกับไม่อยากจะเชื่อหูว่านางสะใภ้ขี้ขลาดจะกล้าต่อปากต่อคำ เมื่อแม่สามีเดินกระทืบเท้าจากไป หลินฟางจึงรีบปิดประตูห้องครัวลงกลอนทันที นางทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งเตี้ยๆ จิตใต้สำนึกเริ่มหมุนวนและดึงดูดพลังงานบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ในมิติที่เชื่อมต่อกับรอยสักรูปดอกบัวหลังต้นคอ พริบตาเดียว บรรยากาศรอบกายที่เคยอบอวลด้วยกลิ่นดินและคราบเขม่าก็พลันเลือนหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นหอมสะอาดของระบบจัดการอัจฉริยะ ตรงหน้าของนางปรากฏหน้าจอโฮโลแกรมกึ่งโปร่งใสที่แสดงภาพ 'ห้างสรรพสินค้าแห่งโลกอนาคต' ที่บรรจุวัตถุดิบทุกชนิดที่นางเคยปรารถนา ด้านหลังหน้าจอนั้นคือพื้นที่ฟาร์มเกษตรอินทรีย์ขนาดมหึมาที่อุดมสมบูรณ์เสียจนน่าตกใจ หลินฟางแทบจะหยุดหายใจเมื่อเห็นชั้นวางเครื่องปรุงรสที่เรียงรายอยู่ราวกับอัญมณี "เอาล่ะ... ในเมื่อโชคชะตาให้ชีวิตใหม่มาพร้อมกับคลังสมบัติเช่นนี้ ก็อย่าหวังว่าข้าจะปล่อยให้ใครมาข่มเหงได้อีก" นางเลือกหยิบข้าวหอมมะลิเกรดพรีเมียมจากมิติ ผสมกับหมูสามชั้นที่ติดมันกำลังดีและเห็ดหอมสดจากฟาร์ม นัยน์ตาของเชฟมือโปรเปล่งประกายคมกริบ นางหยิบมีดทำครัวเก่าๆ ที่ขึ้นสนิมจางๆ มาลับกับหินจนคมกริบ เสียงเหล็กกระทบหินดังกังวานเป็นจังหวะเหมือนเสียงกลองรบ นางบรรจงหั่นเนื้อหมูด้วยความเร็วและแม่นยำ ทุกชิ้นมีขนาดเท่ากันเป๊ะราวกับใช้ไม้บรรทัดวัด ไฟในเตาถ่านถูกจุดขึ้น หลินฟางคุมจังหวะการคั่วหมูให้รีดน้ำมันออกมาจนกลายเป็นสีเหลืองทองกรอบนอกนุ่มใน กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศที่นางผสมเองจากสมุนไพรในมิติลอยฟุ้งไปทั่วห้องครัว กลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นข้าวต้มจืดชืดธรรมดา แต่เป็นกลิ่นหอมหวลยั่วน้ำลายที่ไม่มีใครในหมู่บ้านนี้เคยสัมผัสมาก่อน ในจังหวะที่นางกำลังจะนำข้าวลงคลุกเคล้ากับน้ำมันหมู เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน จ้าวเหว่ย... สามีผู้เย็นชาของนางกลับมาถึงแล้ว เขายืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู จมูกโด่งเป็นสันนั่นขยับเล็กน้อยยามสูดกลิ่นอาหารที่โชยมาปะทะ กลิ่นนี้มันไม่ใช่ของที่จะหาได้ในครัวของบ้านที่ยากจนเช่นนี้ หลินฟางยกหม้อดินเผาที่ปรุงเสร็จใหม่ๆ วางลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ทันทีที่จ้าวเหว่ยผลักประตูเข้ามา ทั้งสองสบตากัน สายตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความสงสัยระคนประหลาดใจ เขาจ้องมองหม้อข้าวตรงหน้าสลับกับใบหน้าที่ดูมั่นใจเกินตัวของภรรยาที่เขาจำแทบไม่ได้ ทว่าทันใดนั้นเอง เสียงตะโกนโวยวายของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในลานบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะ "เหว่ย! ไปดูเร็วเข้า! มีคนแปลกหน้าใส่ชุดสูทดูภูมิฐานขับรถจี๊ปคันหรูมาจอดหน้าหมู่บ้าน เขาบอกว่าตามหากลิ่นหอมนี่มา... เขาต้องการพบคนทำอาหารที่บ้านหลังนี้!" จ้าวเหว่ยขมวดคิ้วแน่น มือหนาคว้าข้อมือหลินฟางไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบมองนางราวกับจะค้นหาคำตอบ "เจ้าไปทำอะไรไว้ข้างนอกนั่น... หลินฟาง?" (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและลิ้มรสชีวิตไปกับ "ครัวคุณยาย" นะคะ)