เมื่อพวกตัวดีเริ่มเล่นเกมตุกติก

เหล็กกล้าที่ผ่านการตีซ้ำย่อมมีความแข็งแกร่งเกินกว่าที่ตาเปล่าจะมองเห็น แต่ถ้าหากความร้อนในเตาหลอมไม่ได้มาจากเชื้อเพลิงธรรมชาติ หากแต่มาจากเล่ห์เหลี่ยมของมนุษย์ล่ะ มันจะยังคงรักษาความบริสุทธิ์เอาไว้ได้อยู่หรือไม่... เสียงรองเท้าบูทหนังหนักหน่วงนับสคู่หยุดลงพร้อมเพรียงกันที่บริเวณปากทางเข้า 'ดันเจี้ยนซากปรักหักพังแห่งเวลฮาร์ด' พื้นหินสีเทาเข้มปกคลุมด้วยไอหมอกสีครามบางเบาที่บ่งบอกถึงระดับความยากของมอนสเตอร์ระดับสี่สิบขึ้นไป ทว่า บรรยากาศ ณ จุดนี้ไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยความน่ากลัวของสัตว์อสูร หากแต่ถูกกดทับด้วยเงาของกลุ่มผู้เล่นสวมเกราะเหล็กประดับตราสัญลักษณ์รูปกางเขนไขว้สีทองอร่าม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์อันเป็นที่เกรงขามของ "กิลด์โลหะศักดิ์สิทธิ์" "พวกเจ้า... ถอยไปเสีย" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากชายร่างใหญ่ในชุดเกราะหนักระดับยูนิค ผู้เล่นที่มีนามว่า 'บารอน' รองหัวหน้าหน่วยกวาดล้างของกิลด์โลหะศักดิ์สิทธิ์ กวาดสายตามองไปยังกลุ่มคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย เรย์ยืนนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งไขว้ไว้ข้างหลัง นิ้วมือเรียวยาวเคาะเข้ากับต้นแขนเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอตามอัลกอริทึมความคิดที่กำลังประมวลผลสถานการณ์ สายตาภายใต้กรอบแว่นโลหะสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์อย่างเยือกเย็น ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความหวาดกลัว หรือแม้แต่ความโกรธเกรี้ยว ด้านข้างของเขา เซร่า จอมเวทสาวในชุดคลุมสีดำสนิทขลิบเงิน ปรอยผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงจันทร์ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย รัศมีเวทมนตร์รอบตัวเธอกำลังสั่นพับๆ อย่างควบคุมได้ยาก เหมือนคมดาบในฝักที่พร้อมจะกระชากออกมาชำระล้างความสกปรกตรงหน้าได้ทุกเมื่อ "พวกเราจองพื้นที่สำรวจนี้ไว้ตามระบบลงทะเบียนของสมาคมนักผจญภัยแล้วครับ คุณบารอน" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรัยย สุภาพ แต่เจือไปด้วยความเยือกเย็นที่ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ "ระบบลงทะเบียนเหรอ? หึ..." บารอนหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรย์ทีละก้าวอย่างจงใจกดดัน "ในดินแดนแห่งนี้ กฎไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยกระดาษแผ่นเดียวของสมาคม NPC หรอกนะเจ้าหนูโปรแกรมเมอร์ตกอับ... กฎที่แท้จริง ถูกเขียนขึ้นด้วยจำนวนคนและกองกำลังที่ถือครองไอเทمระดับตำนานต่างหากล่ะ" คำพูดนั้นจงใจกระแทกกระทั้นเพื่อทดสอบจิตวิทยา เรย์รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ การที่กิลด์ใหญ่อย่างโลหะศักดิ์สิทธิ์ส่งคนมาปิดกั้นเส้นทางเลเวลอัปโซนนี้ แสดงว่าพวกมันเริ่มตระหนักถึงความเร็วในการเก็บเลเวลที่ผิดปกติของทีมเขาแล้ว อัลกอริทึมการเติบโตของเรย์กำลังสั่นคลอนผลประโยชน์มหาศาลที่พวกมันผูกขาดไว้ในเซิร์ฟเวอร์นี้ "เข้าใจแล้วครับ" เรย์พยักหน้ารับเบาๆ ราวกับกำลังรับฟังรายงานสภาพอากาศ "พวกท่านต้องการผูกขาดพื้นที่ดรอปไอเทมระดับสูง เพื่อเตรียมรับมือกับอีเวนต์สงครามกิลด์สัปดาห์หน้าสินะครับ ถึงได้ลงทุนส่งกองกำลังระดับแนวหน้ามาปิดเส้นทางคนกลุ่มน้อยเช่นพวกเรา" สีหน้าของบารอนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความฉลาดแกมโกงในแววตาของเด็กหนุ่มตรงหน้าทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ปกติแล้วผู้เล่นทั่วไปเมื่อเจออำนาจมืดของกิลด์ใหญ่รังแก จะต้องแสดงอาการโกรธเกรี้ยว ลุกลี้ลุกลน หรือไม่ก็ยอมถอยกลับไปอย่างน่าสมเพช แต่เรย์กลับวิเคราะห์แผนการของพวกเขาออกมาได้อย่างแม่นยำราวกับอ่านคู่มือเกม "ถ้ารู้แล้วก็ไสหัวไปซะ! ก่อนที่ไอดีของพวกแกจะถูกลดระดับจนต้องไปเริ่มต้นสร้างตัวละครใหม่ในหมู่บ้านเริ่มต้น!" บารอนตวาดลั่น ส่งสัญญาณให้ลูกน้องเบื้องหลังชักอาวุธออกมาเป็นพรืด แสงวาบจากคมดาบและหอกเวทมนตร์ส่องสว่างสะท้อนความโลภและอำนาจดิบเถื่อน เซร่าก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายของเธอแผ่ไอความเย็นยะเยือกออกมาจนพื้นหญ้าเริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุม "รังแกคนไม่มีทางสู้... เป็นงานถนัดของพวกสุนัขรับจ้างสินะ" เสียงหวานใสแต่เย็นชาบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เดี๋ยวก่อนครับเซร่า" เรย์ยกมือขึ้นแตะไหล่บางเบาๆ เป็นสัญญาณห้ามปราม การใช้กำลังในตอนนี้คือสิ่งที่ฝ่ายตรงข้ามต้องการ เพื่อที่พวกมันจะได้มีข้ออ้างในการใช้กฎหมายแบนผู้เล่นหรือรุมสังหารในฐานะผู้เริ่มก่อน เรย์ไม่เคยปล่อยให้อารมณ์มาเหนือกว่าตรรกะ เรย์ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับบารอนโดยตรง รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากปรากฏขึ้นอย่างน่าขนลุก "พวกท่านมั่นใจมากสินะครับว่าระบบการบล็อกเส้นทางนี้จะสมบูรณ์แบบ... แต่บางที พวกท่านอาจจะลืมตรวจสอบ 'เงื่อนไขซ่อนเร้น' ของดันเจี้ยนแห่งนี้ไปเสียสนิท" "แกหมายความว่ายังไง?" บารอนขมวดคิ้วแน่น รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่สู้ดีนัก "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อแย่งชิงพื้นที่ฟาร์มมอนสเตอร์ธรรมดาหรอกครับ..." เรย์เอื้อมมือไปแตะที่แผงควบคุมโฮโลแกรมกลางอากาศ นิ้วเรียวรัวพิมพ์คำสั่งบางอย่างด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงกริ๊กๆ ติดต่อกัน "แต่ผมมาที่นี่เพื่อ 'รีเซ็ต' สิทธิ์การครอบครองดันเจี้ยนต่างหาก" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของผู้เล่นทุกคนรัศมีรัศมีหนึ่งกิโลเมตร หน้าจอสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าของบารอนและสมาชิกกิลด์โลหะศักดิ์สิทธิ์ทุกคน พร้อมกับข้อความขนาดใหญ่ที่สั่นกระเพื่อม [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงรหัสโค้ดหลักของดันเจี้ยนซากปรักหักพังเวลฮาร์ด] [สิทธิ์การครอบครองพื้นที่ของกิลด์ 'โลหะศักดิ์สิทธิ์' ถูกยกเลิกโดยอัตโนมัติ เนื่องจากละเมิดข้อกำหนดความสมดุลของระบบเซิร์ฟเวอร์] [โหมดความยากของดันเจี้ยนถูกยกระดับจาก 'ปกติ' สู่ระดับ 'หายนะ' (Cataclysm Level)] "แกทำอะไรลงไปวะไอ้บ้านี่!" บารอนหน้าถอดสี ตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นหลอดHPของลูกน้องเริ่มกะพริบเป็นสีแดงเตือนภัย พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีสัตว์ประหลาดมหึมานับร้อยตัวกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล ไอหมอกสีครามเปลี่ยนเป็นสีเลือด สุสานโบราณเบื้องหน้ากำลังแตกออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ และในวินาทีที่เงาดำมหึมาพุ่งทะยานขึ้นมาจากหลุมศพใจกลางดันเจี้ยน เรย์ก็หันมามองบารอนด้วยสายตาเรียบเฉย พร้อมกับเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจน "ยินดีต้อนรับสู่กฎเกมใหม่... ที่ผมเป็นคนออกแบบเองครับ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ