ดาบแห่งความยุติธรรม

"เสียงคำรามของโค้ดที่ถูกฝืนเขียน... เธอคิดว่ามันฟังดูไพเราะหรือน่าสมเพชกันแน่ เซร่า?" เสียงทุ้มต่ำกังวานดังก้องขึ้นท่ามกลางมหาวิหารแห่งรหัสสีคราม ร่างของ 'วาลคิรี' หญิงสาวผู้ควบคุมระบบย่อยของเซิร์ฟเวอร์หลัก ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชา เบื้องหลังของเธอคือร่างของ 'อาร์คเดมอน มัลฟาซ' บอสใหญ่ระดับตำนานที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งคำสั่งบังคับ ดวงตาสสีแดงฉานของมันไร้ซึ่งประกายแห่งจิตวิญญาณ มีเพียงบรรทัดคำสั่งสีเขียวเรืองแสงที่วิ่งผ่านม่านตาอย่างบ้าคลั่ง มันกำลังถูกบังคับให้กลายเป็นอาวุธสังหารโดยฝีมือของผู้สร้างที่หลงทาง เซร่ากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ไม้เท้าในมือสั่นระริก ไอเวทมนตร์สีฟ้าครามรอบตัวเธอกำลังแปรปรวนจากแรงกดดันมหาศาล บาดแผลตามเนื้อตัวจากการต่อสู้ฝ่ากองทัพสมุนมาก่อนหน้านี้เป็นเครื่องยืนยันว่า นี่คือศึกที่ยากจะเอาชนะด้วยพละกำลังเพียงอย่างเดียว "การบิดเบือนกฎของโลกใบนี้... ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ดูแลระบบควรทำ วาลคิรี เธอกำลังทำลายทุกสิ่งที่พวกเราเคยสร้างขึ้นมาร่วมกัน" เซร่าเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาจ้องมองเพื่อนร่วมงานเก่าด้วยความผิดหวัง วาลคิรีแย้มยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นเส้นตรงอย่างไร้ความรู้สึก "สร้างหรือ? พวกเราเป็นแค่โปรแกรมที่ถูกตั้งเงื่อนไขให้มีความรู้สึกปลอมๆ เท่านั้น เซร่า... และคนที่ตาสว่างที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่เธอ แต่คือเขาคนนั้นต่างหาก" สิ้นเสียงของวาลคิรี พื้นเบื้องล่างก็สั่นสะเทือน โซ่ตรวนที่พันธนาการมัลฟาซแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ แรงระเบิดสีดำสนิทแผ่ขยายเป็นวงกว้าง กลืนกินแสงสว่างทั้งหมดภายในมหาวิหาร บอสใหญ่ระดับตำนานแผדเสียงคำรามสะท้านสะเทือนจนหน้าต่างระบบของทุกคนในปาร์ตี้กระพริบเตือนสีแดงฉาน ในเสี้ยววินาทีที่ความตายกำลังพุ่งตรงเข้าใส่เซร่า เงาร่างหนึ่งก็พุ่งทะยานผ่านหน้าเธอไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว เรย์ (เรย์เนอร์) ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้า ขาขวาทรงตัวบนพื้นหินอย่างมั่นคง สองมือถือดาบยาวที่เคลือบด้วยออร่าสีขาวบริสุทธิ์—ดาบที่เขาไม่ได้สร้างขึ้นจากระบบเกมปกติ แต่หลอมขึ้นจากตรรกะและอัลกอริทึมที่เขาเขียนแก้เกมแบบเรียลไทม์ "ช้าไปนิดเดียวนะครับ เซร่า ถ้าเธอถอยหลังอีกก้าวเดียว ผมคงต้องคำนวณค่าความเสียหายใหม่หมดเลย" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ แม้เม็ดเหงื่อจะผุดพรายตามกรอบหน้า "เรย์..." เซร่าเบิกตากว้างเล็กน้อย ความตึงเครียดในอกคลายลงไปครึ่งหนึ่งเมื่อเห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้างเธอเสมอ มัลฟาซไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้สนทนากันต่อ กรงเล็บมหึมาเคลือบด้วยเปลวเพลิงสีนิลตะปบลงมาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเสียง แรงปะทะทำให้พื้นที่รอบตัวยุบลงเป็นหลุมลึก เรย์ใช้ดาบในมือรับการโจมตีนั้นไว้เต็มแรง แรงสะท้อนทำให้พื้นรองเท้าของเขาสไสด์ไปกับพื้นหินเป็นทางยาว ไอความร้อนแผดเผาเกราะป้องกันจนเกิดเสียงซ่า "พลังโจมตีเพิ่มขึ้น 300เปอร์เซ็นต์ จากการควบคุมของวาลคิรีสินะครับ..." เรย์วิเคราะห์ในใจ สมองทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อคำนวณรูปแบบการโจมตีของบอส "แต่รูปแบบการเคลื่อนไหวแบบนี้... มันมีช่องโหว่ที่จังหวะการรีเซ็ตคำสั่งทุกๆ สามวินาที" "เซร่า สนับสนุนผมที! ขัดขวางการรีเซ็ตของมันด้วยเวทมนตร์สายฟ้า!" เรย์ตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "รับทราบ!" เซร่าสะบัดไม้เท้า วงเวทย์สีฟ้าครามขนาดมหัศจรรย์ปรากฏขึ้นกลางอากาศ สายฟ้าเส้นหนานับร้อยพุ่งเข้าใส่ร่างของมัลฟาซอย่างแม่นยำ ขัดขวางจังหวะการเคลื่อนไหวของบอสใหญ่ได้เสี้ยววินาที ซึ่งนั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับคนอย่างเรย์ ดวงตาของเรย์เป็นประกายคมกริบ เขาใช้ทักษะ 'ดาบแห่งความยุติธรรม' — ทักษะที่เขาคิดค้นขึ้นโดยอาศัยช่องโหว่ของระบบเซิร์ฟเวอร์ คมดาบอาบด้วยแสงสีขาวสว่างวาบราวกับดวงอาทิตย์พุ่งทะยานผ่ากลางลำตัวของมัลฟาซอย่างไร้ความปรานี เสียงกรีดร้องของอาร์คเดมอนดังสนั่นหวั่นไหว ร่างกายของมันเริ่มแตกสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีทองคำ วาลคิรีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "เป็นไปไม่ได้! นั่นมันโค้ดระดับรากฐาน นายทำลายเกราะป้องกันของมัลฟาซด้วยวิธีไหนกัน?!" เรย์ค่อยๆ ลดดาบลง หายใจเข้าออกลึกๆ เพื่อควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจ เขากล่าวตอบด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "ผมไม่ได้ทำลายมันหรอกครับ... ผมแค่เขียนคำสั่งให้มันยอมจำนนต่อกฎแห่งความจริงต่างหาก" ทันใดนั้นเอง ละอองข้อมูลทั้งหมดของมัลฟาซไม่ได้หายไป แต่มันกลับรวมตัวกันกลางอากาศ กลายเป็นประตูมิติสีดำสนิทที่แผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม หน้าจอระบบตรงหน้าของเรย์และเซร่าไม่ได้แจ้งเตือนการพิชิตบอส แต่กลับปรากฏหน้าต่างสีแดงเข้มแปลกประหลาดขึ้นมาแทนที่ [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ดูแลระบบสูงสุด (System Administrator)] [ภารกิจลับระดับ SSS: "ผู้รังสรรค์ที่แท้จริง" ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [เงื่อนไข: ผู้เล่นเรย์เนอร์และเซร่า ต้องเผชิญหน้ากับ "ตัวตนจริง" ที่อยู่เบื้องหลังการสร้างเซิร์ฟเวอร์นี้ภายใน 60 วินาที ไม่เช่นนั้น บัญชีผู้ใช้ทั้งหมดจะถูกลบถาวร] เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวออกมาจากประตูมิติสีดำ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาทของใครบางคน—คนที่ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟันความมืดมิดและบททดสอบอันยาวนานนี้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมาตลอดนะครับ