ผู้เล่นใหม่ที่สอนให้รู้จักคำว่าเจ็บ

"กฎของโลกใบนี้ถูกเขียนขึ้นด้วยโค้ดสองบรรทัด... แต่คนที่ถือสิทธิ์แก้โค้ดจริงๆ กลับไม่ใช่พวกนาย" เสียงทุ้มต่ำของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของลานประลองใต้ดิน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยแรงกดดันจากกลุ่มผู้เล่นระดับท็อปของกิลด์มังกรฟ้า สายตานับสิบคู่จ้องมองมาที่เขาด้วยความดูแคลนและสมเพช โดยเฉพาะ 'กริฟฟิน' นักรบคลั่งแถวหน้าผู้มีสถิติไร้พ่ายติดต่อกันถึงร้อยแมตช์ ดาบใหญ่ในมือของอีกฝ่ายสะท้อนแสงไฟสีฟ้าครามจากเวทมนตร์รอบสนาม จนเกิดเป็นเงาวิบบับน่ากลัว "ไอ้สตรีมเมอร์หน้าใหม่ แกนี่มันปากดีไม่เบาเลยนะ" กริฟฟินแค่นหัวเราะ เสียงหัวอกของชายร่างยักษ์สั่นสะเทือนไปถึงพื้นหิน "คิดว่าหลบการโจมตีสามครั้งแรกได้ด้วยบั๊กส้นตีนอะไรสักอย่าง แล้วจะคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าบนสังเวียนนี้หรือไง? บอกให้รู้ไว้ซะ... ในสังเวียนเดี่ยวไร้กฎเกณฑ์นี้ แกจะต้องชดใช้ด้วย HP ทุกหยดที่เหลืออยู่" เรย์ไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายืนเอามือซ้ายไขว้หลัง มือขวาถือดาบเหล็กขึ้นสนิมสภาพใกล้พังที่เก็บตกมาจากขยะข้างทาง ดาบเล่มนี้มีค่าความทนทานเหลือแค่ 2/50 และแทบไม่มีพลังโจมตีติดตัวเลยแม้แต่น้อย มันคืออาวุธที่เด็กฝึกหัดยังเมินหน้าหนี เซร่าที่ยืนกอดอกมองสถานการณ์อยู่ตรงขอบเขตเวทมนตร์เขตปลอดภัย ดวงตาสีไพลินของเธอกวาดมองระบบการตั้งค่าสนามประลองแวบหนึ่ง มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน เรย์ไม่ได้กำลังจะใช้กำลังเข้าแลก... เขาแค่วางหมากให้ระบบเกมทำหน้าที่แทนมีดหมอ "เริ่มการดวล!" เสียงสังเคราะห์ของระบบดังขึ้นพร้อมกับม่านพลังงานสีแดงที่สลายตัว ตูม! กริฟฟินพุ่งทะยานเข้ามาดั่งพายุเฮอร์ริเคน ดาบใหญ่ในมือถูกตวัดฟันลงมาด้วยทักษะ 'ผ่าปฐพี' ระดับสูง แรงลมจากการเหวี่ยงดาบสร้างรอยแยกบนพื้นหินอย่างชัดเจน ความเร็วนั้นเหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปหลายเท่าตัว หากเป็นผู้เล่นสายว่องไวทั่วไปคงถูกอัดกระเด็นไปติดกำแพงในเสี้ยววินาที ทว่า เรย์ไม่คิดจะปะทะ เขาใช้ทักษะ 'ก้าวพริบตาเชิงคำนวณ' ที่ได้จากการวิเคราะห์อัตราการรีเฟรชเฟรมเรตของระบบเคลื่อนไหว ร่างของเรย์เบี่ยงหลบไปทางซ้ายเฉียดฉิว ลมดาบเฉือนเอาชายเสื้อขาดวิ่น แต่เป้าหมายที่แท้จริงของเรย์ไม่ใช่การหลบหนี เป้าหมายของเขาคือ 'เสาหินศิลาเวทมนตร์' ที่ตั้งอยู่มุมอับของลานประลอง ซึ่งเป็นจุดควบคุมระบบแสงและกับ ระดักอัตโนมัติของสนาม "คิดจะหนีไปซ่อนหลังเสาเรอะ? โง่สิ้นดี!" กริฟฟินคำรามลั่น เหวี่ยงดาบตามติดเป็นเงาตามตัว หมายจะฟันทั้งเสาและร่างของเรย์ให้ขาดเป็นสองท่อนในคราเดียว เรย์คำนวณจังหวะในใจ *หนึ่ง... สอง... สาม... ค่าความหน่วงของระบบสนามอยู่ที่ 0.04 วินาที* เมื่อกริฟฟินฟันดาบเข้าใส่เสาหินเต็มแรง แรงกระแทกมหาศาลทำให้เสาระบบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เรย์อาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีนั้น พุ่งตัวเข้าไปประชิดตัว ใช้ดาบขึ้นสนิมในมือเคาะลงไปที่ 'แผงวงจรควบคุมฉุกเฉิน' ที่เปิดเผยออกมาเพราะแรงกระแทกของกริฟฟินพอดี ปิ๊บ! เสียงแจ้งเตือนความปลอดภัยของระบบดังขึ้นด้วยโทนเสียงสีเหลือง [ตรวจพบการกระแทกเกินพิกัดในเขตโครงสร้างหลัก... ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติทำงาน] [กำลังเปิดใช้งาน: ป้อมปราการปืนกลเวทมนตร์ป้องกันการก่อวินาศกรรมระดับ 4] กริฟฟินชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากความมั่นใจกลายเป็นความตื่นตระหนก เมื่อเสาหินรอบลานประลองนับสิบต้นกางปากกระบอกปืนเวทมนตร์สีทองออกมาพร้อมเพรียงกัน และเป้าหมายทั้งหมด... ไม่ได้หันมาที่เรย์ "เฮ้ย! อะไรวะเนี่ย!" กริฟฟินสบถลั่น "ยินดีต้อนรับสู่ระบบช่วยเหลือผู้เล่นใหม่... ที่ถูกเขียนขึ้นเพื่อลงโทษพวกชอบทำลายข้าวของสาธารณะ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสะท้อนแสงสีฟ้าของหน้าต่างโค้ดระบบ เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! ลำแสงเวทมนตร์นับร้อยนัดสาดกระหน่ำเข้าใส่กริฟฟินอย่างไร้ความปรานี แรงระเบิดต่อเนื่องทำให้ร่างยักษ์กระเด็นกลิ้งไปกับพื้นสนาม ฝุ่นตลบอบอวล เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดผสมผสานกับเสียงเตือนของระบบดังระเบิดระเบ้อ ผู้เล่นกิลด์มังกรฟ้าที่ยืนดูอยู่ต่างอ้าปากค้าง ไม่มีใครกล้าขยับตัวเข้ามาช่วย เพราะหากใครก้าวล้ำเข้าเขตอันตราย ระบบป้องกันก็จะระดมยิงใส่พวกเขาด้วยเช่นกัน เซร่ายิ้มบางๆ ในใจ พลางคิดว่าผู้ชายคนนี้ช่างน่ากลัวเสียจริง เขาไม่ได้ใช้ทักษะต่อสู้เลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับใช้ 'กฎของเกม' มาเป็นอาวุธสังหารคู่ต่อสู้ได้อย่างแนบเนียนและไร้ช่องโหว่ ผ่านไปสามสิบวินาทีที่ยาวนานดั่งนรกสำหรับกริฟฟิน ร่างของนักรบผู้ไร้พ่ายนอนแผ่หลาอยู่กลางลานประลอง ค่า HP ลดลงจนเหลือเพียงศูนย์ ร่างกายโปร่งแสงลงพร้อมกับข้อความประกาศความพ่ายแพ้ตัวโตสีแดงฉาน [ผู้เล่นกริฟฟิน พ่ายแพ้] [ผู้ชนะ: เรย์ (การต่อสู้เสร็จสิ้นด้วยการใช้กลไกสภาพแวดล้อม 100%)] เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของลานประลอง เป็นเสียงปรบมือที่ไม่มีความยินดี มีเพียงความเยียบเย็นและคำถามมากมายซ่อนอยู่ เรย์เก็บดาบขึ้นสนิมเข้าฝักอย่างใจเย็น หันไปมองที่หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าเพื่อสรุปผลรางวัล ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สีหน้าสุขุมเยือกเย็นของเรย์ก็ต้องเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เมื่อตัวอักษรสีแดงเข้มข้นระระดับสูงสุดปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงไซเรนเตือนภัยที่ดังสนั่นก้องกบาลไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์หลัก [เตือนภัยฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงโครงสร้างหลักจากบุคคลภายนอก] [ไฟล์ต้นฉบับของโลกใบนี้กำลังถูกลบ... และผู้สร้างระบบตัวจริงกำลังรอพบคุณที่ชั้นใต้ดินชั้นที่ 0] -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านคมดาบและไหวพริบในบทนี้ด้วยกันนะครับ