สายลมแห่งกาลเวลาพัดผ่าน

“หลักฐานตำตาอยู่เพียงนี้ เจ้ายังจะปฏิเสธหน้าตายอีกหรือ หลินชุนฮวา! เงินในห่อผ้าที่ซุกอยู่ใต้ฟูกของเจ้า มันงอกออกมาเองได้หรืออย่างไร!” เสียงตวาดกร้าวของจ้าวฟางดังทะลุโสตประสาทที่ยังคงมึนงง ไป๋ลี่หลิน—ในนามของหลินชุนฮวา—ค่อยๆ ปรือตาขึ้น ความรู้สึกเหมือนถูกม้าศึกเหยียบทับทรวงอกแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย กลิ่นอับชื้นของบ้านดินและกลิ่นดินโคลนที่คลุกเคล้ากับกลิ่นสาบของฟางข้าวตีรวนขึ้นมาในจมูก นางไม่ได้อยู่ในค่ายทหารที่รายล้อมด้วยกลิ่นคาวเลือดของสมรภูมิอีกต่อไป ทว่าความทรงจำที่แตกกระจัดกระจายกลับพรั่งพรูเข้ามาดุจน้ำป่าหลาก นางคือกุนซือผู้กุมชะตากรรมของแคว้น ทว่าบัดนี้กลับกลายเป็นหญิงสาวขี้โรคในหมู่บ้านชนบทที่กำลังถูกแม่เลี้ยงใส่ร้ายว่าลักขโมยเงินกองกลางของครอบครัว “ข้าถามเจ้าว่าอย่างไร!” จ้าวฟางพุ่งเข้ามาจิกเส้นผมของร่างบางอย่างแรงจนหลินชุนฮวาต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ไป๋ลี่หลิน—ผู้ผ่านการวางกลยุทธ์ในราชสำนักมานับสิบปี—ไม่กรีดร้อง ไม่วิงวอน ดวงตาสงบนิ่งคู่นั้นค่อยๆ เปลี่ยนจากความมึนงงกลายเป็นความเยือกเย็นดั่งบ่อน้ำลึกที่ไม่มีก้นบึ้ง นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับหญิงวัยกลางคนด้วยแววตาที่ทำให้จ้าวฟางถึงกับชะงักไปชั่วขณะ “ท่านแม่ ท่านบอกว่าเงินเหล่านั้นอยู่ในห่อผ้าใต้ฟูกข้า…” น้ำเสียงของนางแหบพร่าทว่ากังวานและหนักแน่น “แต่หากข้าจำไม่ผิด เงินจำนวนนั้นควรจะอยู่ในหีบไม้ที่ล็อกกุญแจแน่นหนาในห้องท่านไม่ใช่หรือ เหตุใดมันจึงย้ายที่มาอยู่ในจุดที่ ‘ใครบางคน’ ต้องการให้ข้ากลายเป็นแพะรับบาปได้ง่ายดายถึงเพียงนี้?” ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องคับแคบ จ้าวฟางหน้าถอดสีไปวูบหนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด “เจ้า! เจ้ายังจะปากดี! ขโมยของในบ้านยังไม่พอยังจะใส่ร้ายผู้ใหญ่หรือ! ตบมัน! ใครก็ได้มาจัดการนาง!” ในจังหวะที่ลูกสะใภ้คนรองกำลังเงื้อมมือจะฟาดลงมาที่ใบหน้าของนาง ไป๋ลี่หลินขยับตัวเพียงเล็กน้อยด้วยทักษะการป้องกันตัวที่หลงเหลืออยู่ในสัญชาตญาณ นางคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ได้อย่างแม่นยำแม้เรี่ยวแรงจะน้อยนิด พลังกดทับที่จุดชีพจรทำให้หญิงสาวอีกคนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวดที่หาสาเหตุไม่ได้ “สติปัญญาที่มืดบอด มักนำพาความพินาศมาสู่เรือนตน” นางกล่าวเบาๆ ราวกับร่ายบทกวี แต่น้ำเสียงนั้นกลับเย็นยะเยือกจนทุกคนในห้องต้องขนลุกชัน “หากใครคิดจะใช้เล่ห์เหลี่ยมชั้นต่ำเช่นนี้กับข้าอีกครั้ง จงจำไว้ว่าทางเดินของข้าจากนี้ไป... จะไม่มีที่ว่างให้กับคนโง่เขลา” ขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงของรองเท้าบูททหารก็ดังก้องมาจากหน้าบ้าน แรงกดดันมหาศาลจากผู้มาเยือนทำให้บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปทันที ประตูไม้ถูกผลักออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าใบหน้าคมสันราวกับรูปสลัก ดวงตาคู่นั้นดุร้ายดั่งพยัคฆ์ในเงามืด เขาคือเสิ่นจ้านถิง นายทหารผู้กุมอำนาจในเขตนี้ เขาเหลือบมองสถานการณ์เบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย แววตาคมกริบกวาดผ่านจ้าวฟางที่ตัวสั่นงันงก ก่อนจะมาหยุดลงที่ใบหน้าของหลินชุนฮวาที่ยังคงนั่งสงบนิ่งอยู่บนพื้น “เกิดเรื่องอันใดขึ้นที่นี่?” น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท แต่มันกลับทำให้คนในห้องแทบหยุดหายใจ จ้าวฟางรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น “ท่านสหายเสิ่น! ท่านมาก็ดีแล้ว! นาง... นังเด็กนี่มันลักขโมยเงินครอบครัว เรากำลังจะสั่งสอนคนอกตัญญูท่านช่วยจัดการนางด้วยเถิด!” เสิ่นจ้านถิงปรายตามองห่อผ้าที่วางอยู่บนพื้น เขาเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะจ้องมองไปยังหลินชุนฮวาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มองด้วยความรังเกียจอย่างที่ควรจะเป็น แต่เขากลับสังเกตเห็นประกายบางอย่างในดวงตานาง... ประกายของสตรีที่ไม่ยอมก้มหัวให้แก่โชคชะตา ประกายที่เขาไม่เคยพบในหญิงสาวชาวบ้านคนใด เขาย่อตัวลงวางห่อเงินคืนตรงหน้าหลินชุนฮวา แววตาพยัคฆ์นั้นวูบไหวราวกับพบของหายากในกองขยะ “เงินนี่เป็นของเจ้าจริงหรือไม่?” หลินชุนฮวาสบตาเขา ไม่หลบเลี่ยง ไม่สะทกสะท้าน “ไม่ใช่ของข้า และข้าไม่ได้ขโมย สิ่งที่ข้าต้องการคือความยุติธรรม... ซึ่งดูเหมือนในบ้านหลังนี้จะไม่มีสิ่งนั้นให้” เสิ่นจ้านถิงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและท้าทาย “ความยุติธรรมงั้นหรือ? ในที่แห่งนี้ คนที่มีอำนาจเท่านั้นจึงจะกำหนดว่าสิ่งใดคือความจริง” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเข้าหาจ้าวฟางจนหญิงวัยกลางคนถอยหลังไปชนฝาผนัง “แต่ในเมื่อข้าอยู่ที่นี่ ความจริงจะต้องปรากฏ หากข้าพบว่ามีการใส่ร้ายป้ายสีเกิดขึ้น... ต่อให้เป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน ข้าก็จะไม่เว้น” เขาหันกลับมามองหลินชุนฮวาอีกครั้ง ทว่าในจังหวะนั้นเอง นายทหารติดตามคนหนึ่งรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาเขา “ท่านรอง! มีโทรเลขด่วนจากกองบัญชาการ... ท่านต้องรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ มีคำสั่งลับเรื่องการโยกย้ายกำลังพลในพื้นที่!” เสิ่นจ้านถิงชะงัก เขาคว้าซองเอกสารมาเปิดอ่านเพียงครู่เดียว คิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันจนเป็นปม เขาส่งสายตาคมปลาบไปที่หลินชุนฮวาราวกับจะฝากฝังบางอย่างไว้ ก่อนจะหันหลังกลับเดินออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็ว หลินชุนฮวานั่งมองแผ่นหลังของเขาที่ลับไป พร้อมกับความรู้สึกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา และการปรากฏตัวของเขาคือสัญญาณเริ่มต้นของพายุใหญ่ที่กำลังจะพัดผ่านหมู่บ้านแห่งนี้ แต่สิ่งที่ทำให้นางต้องหยุดชะงัก คือถุงจดหมายสีน้ำตาลที่ตกอยู่บนพื้น ซึ่งเสิ่นจ้านถิงทำหล่นไว้ในจังหวะที่รีบเร่ง นางเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาเปิดออกอ่านเพียงบรรทัดเดียว... และทันใดนั้นเอง ลมหายใจของนางก็ขาดห้วงไปทันที ข้อความในจดหมายระบุชื่อของ ‘นาง’ ในอดีตชาติ... พร้อมกับตราประทับลับของราชวงศ์ที่ไม่มีวันปรากฏในยุค 80 นี้อย่างเด็ดขาด! ห้วงเวลานั้นหยุดหมุนหลินชุนฮวาตระหนักได้ทันทีว่า... การทะลุมิติมาครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้ข้ามกาลเวลา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับส้มหวานมิติลับในตอนแรกนี้ แล้วมาพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ