แผลเป็นของมาเฟีย

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปกับกลิ่นดินปืนและเศษปูนที่แตกร้าวไม่ได้ทำให้รินรดาสะทกสะท้าน มือบางของศัลยแพทย์สาวเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีเข้มข้นที่ซึมออกมาจากแผลฉกรรจ์บนหน้าอกแกร่งของชายที่เธอกำลังกุมชีวิตไว้ ภายใต้แสงไฟสลัวของห้องลับในเซฟเฮาส์ที่เพิ่งผ่านพ้นวิกฤตการลอบโจมตีมาหมาดๆ “คุณจะตายถ้ายังพูดมาก” รินรดาตวาดเสียงเรียบ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีรัตติกาลที่วาวโรจน์ด้วยความเจ็บปวดแต่ยังคงแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจสั่นคลอน คิรากรขบกรามแน่น สันกรามคมกริบนั้นขยับขึ้นลงตามแรงหอบหายใจ เขาไม่สนความตายที่จ่ออยู่ตรงหน้า สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงใบหน้าหวานที่กำลังตั้งใจรักษาเขาอย่างไม่เกรงกลัวต่างหาก “หมอ... เธอช่วยชีวิตศัตรูของตัวเองอยู่นะ รู้ตัวไหม?” “ฉันเป็นหมอ หน้าที่ของฉันคือรักษาชีวิต ไม่ใช่ตัดสินว่าใครคือศัตรู หรือใครคือมาเฟีย” เธอตอบกลับพลางใช้คีมคีบหัวกระสุนออกมาจากเนื้อเยื่อที่ถูกทำลาย มือของเธอสั่นเล็กน้อยแต่หนักแน่นด้วยสมาธิที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของลูกน้องคิรากรที่วิ่งวุ่นอยู่นอกห้องโถงพร้อมเสียงสั่งการดังแทรกเข้ามา แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของคนบนเตียงเต้นผิดจังหวะคือเงาร่างหนึ่งที่ปรากฏขึ้นที่ขอบประตู... ศิลา ศิลาไม่ได้เข้ามาพร้อมปืน แต่เขาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเย้ยหยัน ดวงตาของเขากวาดมองร่างของคิรากรที่นอนเปลือยอกอยู่บนเตียงผ่าตัดชั่วคราว ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่รินรดาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก “ดูสภาพเพื่อนรักของฉันสิ... อ่อนแอจนต้องให้ผู้หญิงมานั่งถ่างแผลให้แบบนี้เลยเหรอ?” ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน คิรากรพยายามจะยันกายขึ้น แต่รินรดากดไหล่เขาไว้แน่น “อยู่นิ่งๆ! ถ้าไม่อยากเลือดไหลจนตายคาเตียง!” “ห่วงฉันเหรอ รินรดา?” คิรากรกระซิบ เสียงแหบพร่าของเขาสั่นพร่าข้างหูเธอ แรงดึงดูดระหว่างเขาทั้งสองรุนแรงจนแทบจะกลายเป็นกระแสไฟฟ้าที่ช็อตไปทั่วร่าง ความดิบเถื่อนของมาเฟียที่กักขังเธอไว้ไม่ได้ทำให้เธอหวาดกลัวเท่ากับความปรารถนาที่แฝงอยู่ในสายตาของเขาในตอนนี้ ศิลาหัวเราะร่า ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว “หมอคนสวย... สนใจมาอยู่กับคนที่แข็งแรงกว่าไหม? ฉันรับรองว่าเธอจะไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในกรงขังแบบนี้หรอก” “ออกไป...” รินรดาเอ่ยเสียงเย็น เธอไม่ได้หันไปมองศิลา แต่สายตาจดจ่ออยู่กับแผลของคิรากรที่เริ่มหยุดไหล “ถ้าไม่อยากให้ฉันควักหัวใจคุณออกมาแทนหัวกระสุนพวกนี้ ก็ถอยไป” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องผ่าตัดชั่วคราวชั่วขณะ ศิลาชะงักไปกับความเด็ดขาดนั้น ก่อนจะแสยะยิ้มแล้วถอยหลังกลับไปช้าๆ “งั้นก็เชิญดูแลสุนัขบาดเจ็บของเธอไปก่อนเถอะ... แต่อย่าลืมนะรินรดา ว่าเซฟเฮาส์แห่งนี้มันไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่เธอคิด” เมื่อศิลาลับตาไป รินรดาถึงกับผ่อนลมหายใจออกมาแรงๆ เธอหันมามองคิรากรที่กำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของมาเฟียที่คุมเกม แต่เป็นสายตาของบุรุษที่กำลังถูกหลอมละลายด้วยความเสน่หา “ขอบใจ...” คิรากรพึมพำ ก่อนจะเอื้อมมือที่สั่นเทาไปแตะที่ลำคอระหงของเธอ นิ้วหัวแม่มือลากไล้ผ่านผิวเนียนอย่างอ้อยอิ่ง “แต่จำไว้ว่า... ใครที่แตะต้องเธอ ต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างสาสม” เขาดึงรั้งร่างบางลงมาใกล้ ใบหน้าของเขาโน้มเข้าหาเธอจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอตัดกับกลิ่นเลือดคาวที่อบอวลไปทั่วบริเวณ รินรดาหยุดชะงัก หัวใจที่ควรจะเย็นชาเต้นรัวเหมือนกลองรบ “ฉันไม่ได้เป็นของใคร...” เธอโต้ตอบ แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัดเมื่อปลายนิ้วของเขากดคลึงเบาๆ ที่ต้นคอ “งั้นฉันจะทำให้เธอเป็น...” คิรากรประกาศก้อง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ก่อนจะปิดช่องว่างระหว่างกันด้วยริมฝีปากที่ร้อนผ่าว รสจูบที่เริ่มจากความดื้อรั้นเปลี่ยนเป็นความโหยหาอย่างรวดเร็ว มันดิบเถื่อน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยแรงตัณหาที่บีบคั้นจนแทบลืมหายใจ ในขณะที่ทั้งสองกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความปรารถนา เสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบรักษาความปลอดภัยก็ดังสนั่นไปทั่วเซฟเฮาส์ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของใครบางคนที่กำลังบุกเข้ามาประชิดห้องผ่าตัด คิรากรถอนจูบออกช้าๆ สายตาของเขากลับมาคมกริบดั่งใบมีด เขาคว้าปืนข้างเตียงมาไว้ในมือขณะที่โอบรัดเอวเธอไว้แน่น “ล็อกประตู... แล้วอย่าห่างจากฉันจนกว่าฉันจะสั่ง” ประตูห้องถูกกระแทกจนเปิดออกกว้าง และร่างของศิลาที่หายไปเมื่อครู่ก็กลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้มาคนเดียว เขาก้าวเข้ามาพร้อมกับกลุ่มชายชุดดำที่ชี้ปลายกระบอกปืนมาที่พวกเขาทั้งคู่! ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนในตอนนี้นะคะ ชฎาพรายไวน์แดงสัญญาว่าจะรีบปั่นตอนต่อไปให้แซ่บถึงใจแน่นอนค่ะ!