กระสุนนัดแรก

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะทะเข้ากับกลิ่นฝนที่สาดซัดกระทบหน้าต่างกระจกนิรภัยจนเกิดเสียงดังระงมราวกับจะพังทลายลงมา รินรดากำมีดผ่าตัดเล่มเล็กในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่คมจ้องมองร่างสูงใหญ่ที่ทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพงกลางห้องหรูที่ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นห้องพยาบาลฉุกเฉินชั่วคราว "วางมีดลงซะหมอริน... ผมไม่ได้จ้างคุณมาเพื่อแทงผม แต่จ้างมาเพื่อช่วยชีวิต" เสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าของคิรากรดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เขาถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่บัดนี้ชุ่มไปด้วยเลือดสีเข้มออก เผยให้เห็นแผลฉกรรจ์จากการถูกยิงเข้าที่หัวไหล่ซ้าย กล้ามเนื้อหน้าอกหนาแน่นแผ่ซ่านด้วยร่องรอยบาดแผลจากการต่อสู้ที่ผ่านพ้นมา ทั้งดิบเถื่อนและอันตรายในคราเดียวกัน "คุณไม่มีสิทธิ์ลักพาตัวฉันมาด้วยวิธีสกปรกแบบนี้ คิรากร! ฉันเป็นหมอ ไม่ใช่เครื่องมือของมาเฟีย" รินรดาตะคอกกลับ แม้ในใจจะหวั่นเกรงต่อรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม แต่ความเป็นศัลยแพทย์ที่มีจรรยาบรรณเหนือกว่าความกลัวทำให้เธอก้าวเข้าไปหาเขาอย่างมั่นคง คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเวทนาและอำนาจมืด เขาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเด็ดขาดจนรินรดารู้สึกเหมือนข้อมือจะแหลกคามือเขา "จรรยาบรรณงั้นเหรอ? ในโลกของผมมีแค่สองทาง คือเป็นพวกผม หรือเป็นศพ" เขากระชากร่างบางเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวผสมกับกลิ่นเลือดชวนให้ความอดทนของเขาสั่นคลอน "ถ้าคุณอยากให้ผมตายนัก ก็ลงมือเสียสิ แต่จำไว้ว่าถ้าผมไม่รอด... ต่อให้ลงนรกไป ผมก็จะดึงคุณลงไปทรมานด้วยกัน" รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความโกรธและหวามไหวอย่างน่าประหลาด เธอตัดสินใจสะบัดข้อมือออกแล้วคว้าชุดปฐมพยาบาลมาวางข้างตัว ก่อนจะเริ่มลงมือทำแผลด้วยความชำนาญ สัมผัสของเธอที่แตะลงบนผิวหนังร้อนผ่าวของเขาทำให้บรรยากาศในห้องดูจะร้อนระอุขึ้นมาทันตา ทุกครั้งที่ปลายนิ้วเธอสัมผัสผิวเนื้อที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ คิรากรจะคอยจ้องมองเธอด้วยสายตาหิวกระหายราวกับจะกลืนกิน เธอพยายามโฟกัสที่บาดแผล แต่ความรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมายังลำคอและเรียวปากของเธอมันทำให้สมาธิของเธอกระเจิง "คุณเจ็บไหม..." เธอเอ่ยถามเสียงสั่นเมื่อต้องใช้เข็มเย็บแผลผ่านเนื้อสดๆ ของเขา "ถ้าคนที่เย็บคือคุณ... ความเจ็บปวดพวกนี้ก็ถือว่าเป็นรางวัล" คิรากรกระซิบตอบ พลางใช้มือข้างที่ว่างเชยคางเธอขึ้นให้สบตา "รินรดา... รู้ไหมว่าทำไมผมถึงเลือกคุณ? ไม่ใช่แค่เพราะฝีมือการผ่าตัดระดับประเทศ แต่มันเป็นเพราะแววตาที่ดื้อรั้นของคุณนี่แหละ ที่มันทำให้อารมณ์ดิบๆ ของผมตื่นขึ้นมา" "หยุดพูดพล่ามเถอะค่ะ ฉันกำลังช่วยชีวิตคุณอยู่" เธอกัดฟันตอบ พยายามก้มหน้าลงซ่อนความประหม่า แต่ทว่าคิรากรกลับรั้งท้ายทอยเธอไว้แน่น ลมหายใจร้อนๆ รดรินอยู่ข้างหู "ศิลาตามล่าคุณอยู่... ไม่ใช่เพราะคุณเป็นหมอ แต่เพราะมันรู้ว่าคุณคือจุดอ่อนเดียวที่ทำให้หัวใจที่เย็นชาของผมสั่นไหวได้" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนวิ่งตรงมาที่หน้าประตูห้อง เสียงปืนที่ถูกปลดเซฟดังขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกที่ประตูห้องเซฟเฮาส์จนบานพับเริ่มร้าว คิรากรคว้าปืนขึ้นมาจากโต๊ะข้างเตียงทันที ก่อนจะตวัดสายตามองหมอสาวที่หน้าถอดสี "ไปหลบหลังตู้เหล็กนั่นซะ" เขาออกคำสั่งเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับประตูที่กำลังจะพังทลายลงในอีกไม่กี่วินาที "คิรากร! แกอยู่ในนั้นใช่ไหม! ออกมาให้ข้าฆ่าซะ แล้วส่งผู้หญิงคนนั้นมาให้ข้า!" เสียงตะโกนของศิลาคำรามลั่นจากภายนอก รินรดาตัวสั่นเทา เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การช่วยชีวิตคนไข้ธรรมดา แต่มันคือจุดเริ่มต้นของเกมล้างแค้นที่เธอกลายเป็นตัวหมากสำคัญ คิรากรหันกลับมามองเธออีกครั้ง สายตาคู่นั้นไม่มีความกลัวเหลืออยู่ มีเพียงความดิบเถื่อนที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่ขวางทาง เขากระชากข้อมือเธอเข้ามาใกล้ตัวจนร่างบางปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของเขาอีกครั้ง ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบถูกยัดใส่มือเธอ ก่อนที่เขาจะกระซิบคำสั่งสุดท้ายก่อนที่ประตูด้านหน้าจะระเบิดออก "ถ้าผมพลาด... จงใช้ปืนนี้ปิดฉากชีวิตผมซะ แต่อย่าได้คิดจะเดินออกไปหาศิลา เพราะต่อให้ต้องตาย... ผมก็ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนได้แตะต้องตัวคุณแม้แต่ปลายเล็บ... เพราะคุณเป็นสมบัติของผมคนเดียวเท่านั้น รินรดา" สิ้นคำพูดนั้น แรงระเบิดก็ฉีกกระชากประตูจนแตกกระจาย พร้อมกับการปรากฏตัวของศิลาที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาอำมหิต และเสียงกระสุนนัดแรกที่แผดก้องไปทั่วโถงทางเดิน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกที่เต็มไปด้วยไฟแค้นและแรงปรารถนากับชฎาพรายไวน์แดงนะคะ หวังว่ารี้ดจะถูกใจความร้อนแรงในตอนแรกนี้ค่ะ