การเดินทางไปดูงานต่างเมือง

กระดาษย่นเก่าคร่ำคร่าแผ่นนั้นสั่นเทาอยู่ปลายนิ้วของหลินฟาง น้ำหมึกสีชาดที่หยดลงบนแผนที่ทางตอนเหนือไม่ได้เป็นเพียงร่องรอยของเส้นทางค้าขาย แต่คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันว่า... เบื้องหลังตระกูลขุนนางท้องถิ่นที่คอยกลั่นแกล้งชาวสวนผลไม้มาหลายชั่วอายุคน มีเงาของอำนาจที่ใหญ่โตกว่านั้นชักใยอยู่เบื้องหลัง "คนผู้นี้... ไม่ใช่สายลับของตระกูลขุนนางท้องถิ่น!" หลินฟางอุทานเบาๆ หัวใจกระตุกวูบ กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นหอมจางๆ ของชาดอกส้มที่ฉินอวี้จวินเพิ่งรินใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบสีมรกต มือหนาของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเหี้ยมโหดในสายตาคนนอก ยื่นเข้ามารวบนิ้วมืออันเย็นเฉียบของนางไว้ด้วยความนุ่มนวลอย่างยิ่งยวด ปลายนิ้วสอบอุ่นจัดถ่ายทอดความมั่นคงมาสู่หัวใจที่กำลังเต้นระส่ำ "เจ้าคิดว่าพวกมันเป็นใครกันล่ะยอดดวงใจของพี่" เสียงทุ้มต่ำดั่งระฆังทองกังวานอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดเส้นผมที่คลอเคลียอยู่ตรงต้นคอ ทำให้หลินฟางต้องรีบดึงสติกลับมาจากห้วงความคิดอันลึกซึ้ง นางหันไปสบตากับสามีสายเปย์ผู้ซ่อนคมเขี้ยวไว้ภายใต้รอยยิ้มอ่อนโยน ฉินอวี้จวินในยามนี้ไม่ได้สวมชุดเกราะเหล็กสนามรบ แต่เป็นอาภรณ์ผ้าไหมปักลายเมฆสีนิลที่ขับให้ไหล่กว้างดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองนางด้วยความลุ่มหลงเจือความห่วงใยที่ไม่อาจซ่อนเร้น "ต่อให้พวกมันจะเป็นเงาจากเมืองหลวงหรือพยัคฆ์ซ่อนเล็บจากที่ใด หากกล้าขวางทางทำมาหากินของเจ้า และคิดจะแย่งชิ้นส่วนสวนส้มตระกูลฉินไปแม้แต่ตารางนิ้วเดียว... ข้าผู้นี้จะสับพวกมันเป็นปุ๋ยหมักใส่แปลงผักให้หมดสิ้น" ฉินอวี้จวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงจิตสังหารที่ทำเอาอากาศรอบตัวเย็นเยียบลงไปถนัดตา หลินฟางอดไม่ได้ที่จะค้อนสามีวงใหญ่ แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่อยู่ "ท่านนี่นะ พูดจาน่ากลัวอยู่เรื่อย... นี่คือแผนที่เส้นทางขนส่งผลไม้ล็อตแรกไปต่างเมืองเชียวนะคะ จะให้กลายเป็นปุ๋ยหมักตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มทำการค้าได้อย่างไรกันเล่า" นับตั้งแต่พวกนางตัดสินใจขยายอาณาจักรผลไม้จากหมู่บ้านเล็กๆ สู่ตลาดการค้าต่างเมือง ความกดดันก็ถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย แต่นั่นหาใช่ปัญหาสำหรับหลินฟางผู้มีมิติลับในห้วงจิตสำนึกเป็นอาวุธวิเศษไม่ เมล็ดพันธุ์ส้มสายพันธุ์พิเศษที่นางเพาะบ่มด้วยน้ำวิเศษในมิติ กำลังจะออกผลผลิตส่งกลิ่นหอมหวลไปทั่วแคว้น และการเดินทางไปดูงานต่างเมืองในครั้งนี้ คือก้าวสำคัญที่จะทำให้ตระกูลฉินผูกขาดตลาดผลไม้ระดับบนอย่างเบ็ดเสร็จ รถม้าคันใหญ่บุด้วยนวมหนานุ่มเพื่อความสะดวกสบายของภรรยาถูกเตรียมไว้พร้อมสรรพที่หน้าเรือน ด้านนอก... เสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่กำลังช่วยกันลำเลียงลังไม้บรรจุผลไม้สดและขวดน้ำผลไม้หมักสูตรลับขึ้นรถม้าอย่างขันแข็ง กลิ่นหอมหวานของส้มโอและส้มซ่าลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ชวนให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวมองด้วยความอิจฉาตาร้อน "แม่นางหลิน จะเดินทางแล้วหรือเจ้าคะ" เสียงใสแจ๋วของอาหลิง สาวใช้คนสนิทที่วิ่งถือห่อผ้าสำรองอาหารแห้งมาส่งดังขึ้นที่หน้าประตู นางหอบหายใจเล็กน้อยก่อนจะยื่นห่อผ้าให้ "อันนี้คือเนื้อแดดเดียวทอดกระเทียมกับหมั่นโถวแป้งนุ่มที่ฮูหยินสั่งให้บ่าวเตรียมไว้ทานระหว่างทางนะเจ้าคะ นายท่าน... ท่านต้องดูแลฮูหยินให้ดีๆ นะเจ้าคะ ห้ามรังแกนางเด็ดขาด!" ฉินอวี้จวินเลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกขัน ก่อนจะยื่นมือไปรับห่อผ้าด้วยความสุภาพ "วางใจเถอะ ข้ามีภรรยาเป็นดั่งแก้วตาดวงใจ มีหรือจะกล้าทำให้คิ้วงามๆ ของนางต้องขมวดมุ่น" คำพูดหวานเลี่ยนที่ถูกเอ่ยออกมาอย่างหน้าตาเฉยทำให้หลินฟางต้องซ่อนใบหน้าอันขึ้นสีแดงก่ำไว้ภายใต้ผ้าแพรบางเบา นางรีบก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะนุ่มภายในรถม้าเพื่อหลบสายตากรุ้มกริ่มของสามีตัวดี ทว่าไม่ทันที่ก้นจะทันได้แตะเบาะ อ้อมแขนแข็งแกร่งก็รวบเอวบางของนางเข้าไปชิดติดอก พร้อมกับที่รถม้าเริ่มเคลื่อนตัวออกตัวอย่างนุ่มนวล "ปล่อยนะเจ้าคะ คนฉวยโอกาส" หลินฟางเอ็ดเบาๆ พยายามดันแผงอกกว้างออก แต่มือหนากลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นไปอีก "ในรถม้ามีเพียงเราสองคน เหตุใดจึงต้องเกรงใจเล่า" ฉินอวี้จวินโน้มใบหน้าลงมาคลอเคลียข้างแก้มเนียน กลิ่นกายสะอาดสะอ้านเจือกลิ่นอายบุรุษเพศทำให้ลมหายใจของหลินฟางติดขัด "อีกอย่าง... การเดินทางไกลหลายวันเช่นนี้ เจ้าต้องให้สามีผู้นี้ชดเชยเวลาที่ต้องวุ่นวายกับเรื่องสวนส้มเสียหน่อยแล้วกระมัง" บรรยากาศภายในรถม้าอบอวลไปด้วยความหวานชื่นที่เริ่มสุกงอมตามกาลเวลา ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์และความอยู่รอด บัดนี้ได้หลอมรวมเป็นความลึกซึ้งที่ยากจะถอนตัว ทว่าท่ามกลางความเงียบสงบและเสียงล้อรถที่บดไปกับพื้นถนนดิน เสียงลมหายใจของทั้งคู่กลับต้องสะดุดกึก เมื่อเงาร่างสีดำสายหนึ่งพุ่งวาบผ่านหน้าต่างรถม้าไปด้วยความเร็วสูง พร้อมกับลูกธนูเหล็กที่ปักทะลุกรอบหน้าต่างเข้ามาอย่างแม่นยำ! ฉินอวี้จวินคว้าลูกธนูนั้นไว้ได้ด้วยมือเปล่าอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีนิลเข้มข้นขึ้นทันที ปลายนิ้วแกร่งบดขยี้ปลายลูกธนูจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง หลินฟางขยับตัวเข้ามาประชิดร่างสามี สัญชาตญาณวิศวกรเกษตรผู้ผ่านโลกมามากบอกให้นางรู้ทันทีว่า ศัตรูในเงามืดไม่ได้ต้องการแค่ขัดขวางการเดินทาง แต่มันพยายามส่ง "คำท้าทาย" มาถึงมือพวกเขาแล้ว กระดาษแผ่นเล็กที่ถูกเสียบมากับหัวลูกธนูร่วงหล่นลงบนตักของฉินอวี้จวิน หลินฟางเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาคลี่ออกช้าๆ ลายมือหวัดๆ ที่เขียนด้วยหมึกดำสนิทปรากฏแก่สายตา ทำเอาลมหายใจของนางสะดุดกูบ *“ยินดีต้อนรับสู่แดนเหนือ... ที่ซึ่งผลไม้ทุกลูกจะอาบย้อมด้วยโลหิตของพวกเจ้า”* ฉินอวี้จวินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกจากความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัว เขากระชับมือเรียวของภรรยาแน่นขึ้นเพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นใจ "ดูท่า... การเดินทางไปดูงานครั้งนี้ จะไม่น่าเบื่ออย่างที่คิดเสียแล้วกระมังยอดดวงใจ" รถม้ายังคงมุ่งหน้าสู่เบื้องหน้า ทว่าความมืดมิดของราตรีที่กำลังคืบคลานเข้ามา กลับซ่อนเร้นอันตรายที่ระอุยิ่งกว่าไฟบรรัลกัลป์ไว้เบื้องหลัง... --- *(ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" มาโดยตลอดนะคะ)*