ฟื้นขึ้นมาในกระท่อมผุพัง

“ถ้าเจ้ายังไม่ลุกขึ้นมาตักน้ำถูพื้นเรือนหลังนี้ให้สะอาด ก่อนที่พวกแม่สามีจะกลับมาถึงข้าจะเอาไม้เรียวหวดหลังเจ้าให้เนื้อปริเสีย!” เสียงแหลมสูงบาดหูของสตรีวัยกลางคนดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากที่ไหล่ หลินฟางสะดุ้งสุดตัว ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างราวกับถูกรถบรรทุกสิบล้อทับซ้ำๆ จนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความทรมาน กลิ่นอับชื้นของดินและฟางข้าวเก่าๆ พุ่งเข้าจมูกจนแทบสำลัก นี่ไม่ใช่ห้องแล็บที่เธอควรจะอยู่หลังจากเกิดอุบัติเหตุในโครงการวิจัยเกษตรอัจฉริยะแน่ๆ “ข้าบอกให้ลุกขึ้นไง! อีลูกสะใภ้ขี้เกียจสันหลังยาว!” หลินฟางลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าคือกระท่อมไม้เก่าคร่ำคร่าที่หลังคารั่วจนเห็นแสงแดดลอดผ่านเป็นลำ ผนังดินเหนียวมีรอยร้าวลึก และสตรีรูปร่างท้วมในชุดผ้าฝ้ายหยาบสีตุ่นกำลังยืนเท้าสะเอวถลึงตาใส่เธอด้วยความเกลียดชัง ความทรงจำที่แปลกปลอมถาโถมเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก—ร่างนี้มีชื่อว่า ‘หลินฟาง’ เหมือนกัน เป็นภรรยาที่ถูกบังคับแต่งงานกับบุรุษขาพิการที่ถูกขับออกจากตระกูลใหญ่ ชีวิตมีเพียงความอดสูและการถูกรังแกจากบรรดาญาติห่างๆ ที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อ “ข้า… ข้าจะทำเดี๋ยวนี้” หลินฟางเค้นเสียงแห้งผากออกมา สตรีวัยกลางคนแค่นหัวเราะอย่างสมเพช ก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไปทิ้งให้เธออยู่กับความมืดมิดและกลิ่นสาบของความยากจน หลินฟางยันกายลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก เธอสำรวจร่างกายของตนเอง ฝ่ามือที่หยาบกร้านมีรอยแผลเป็นจากการทำงานหนัก แต่ทว่า... ทันทีที่เธอตั้งสติได้ ความรู้สึกประหลาดก็แล่นผ่านปลายนิ้ว *นั่นมัน... คลังเมล็ดพันธุ์?* เพียงแค่เธอเพ่งจิตลงไปในความนึกคิด เวิ้งมิติกว้างใหญ่ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันไม่ใช่แค่พื้นที่ธรรมดา แต่เป็นห้องทดลองเกษตรระดับสูงที่เธอเคยเป็นหัวหน้าโครงการ! ชั้นวางเมล็ดพันธุ์หายากที่เธอสะสมไว้ ระบบควบคุมสภาพอากาศ และบ่อน้ำวิเศษที่ดูดซับพลังงานจากดินมาเปลี่ยนเป็นสารอาหารเข้มข้น หัวใจของหลินฟางเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น นี่คือของขวัญชิ้นสุดท้ายที่โลกมอบให้เธอหลังจากที่ต้องจากโลกใบเดิมมา “ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสข้ามาอยู่ในร่างที่ถูกเหยียบย่ำเช่นนี้ ข้าก็จะขอใช้มันเปลี่ยนชีวิตให้รุ่งเรืองจนพวกคนสารเลวนั่นต้องคลานกลับมาขอส่วนบุญ” เธอพึมพำกับตัวเอง แววตาที่เคยหม่นแสงเปลี่ยนเป็นประกายกล้าแข็ง หลินฟางก้าวเท้าไปที่มุมห้อง เธอพบเพียงข้าวสารกำมือเดียวที่ถูกมดขึ้นจนแทบกินไม่ได้ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป เมื่อเธอสัมผัสไปที่บ่อน้ำในมิติเพียงครู่เดียว หยดน้ำใสสะอาดเปี่ยมด้วยพลังงานชีวิตก็หยดลงในโถดินเผาที่ว่างเปล่า กลิ่นหอมหวานของธัญพืชที่สดใหม่เริ่มโชยออกมาจากเมล็ดพันธุ์ที่เธอนำออกมาจากมิติลับอย่างเงียบเชียบ ทว่า ความเงียบสงบกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังมาจากนอกกระท่อม ประตูไม้ผุๆ ถูกถีบผางเข้ามาจนบานพับแทบหลุด “เจ้ากล้าดียังไงถึงหยุดงาน!” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น เขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘ฉินอวี้จวิน’ ชายหนุ่มที่ใครๆ ต่างตราหน้าว่าอัปลักษณ์และพิการ แต่เมื่อหลินฟางเงยหน้าขึ้นมองสิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่คนพิการที่น่าสมเพช ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ใต้ร่างกำยำนั้นซ่อนความเย็นชาและอำนาจบางอย่างเอาไว้ เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “ข้าแค่... รู้สึกไม่สบายนิดหน่อย” หลินฟางตอบกลับอย่างไม่ลดละ เธอไม่ใช่นางเอกนิยายขี้แยที่จะร้องไห้ฟูมฟายเมื่อเจอคนดุ ฉินอวี้จวินขมวดคิ้ว เขาเดินเข้ามาใกล้จนกลิ่นหอมจางๆ จากมิติที่หลินฟางเพิ่งเปิดทิ้งไว้แตะจมูกเขา ชายหนุ่มชะงัก สายตาที่เคยเฉยเมยเปลี่ยนเป็นสงสัย เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสตรีตรงหน้า และนั่นเองที่ทำให้หลินฟางรู้สึกถึงความไม่ปกติ “เจ้า... ไม่ใช่ยัยซื่อบื้อคนเดิม” เสียงทุ้มต่ำของเขากดต่ำลงจนน่าขนลุก “แล้วท่านคิดว่าข้าเป็นใครล่ะ?” หลินฟางย้อนถาม พร้อมกับจงใจปล่อยกลิ่นหอมของข้าวคั่วสูตรลับจากโลกอนาคตให้ฟุ้งกระจายไปทั่วกระท่อมผุพังจนคนฟังถึงกับผงะ ฉินอวี้จวินไม่ตอบ เขาคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยแรงที่หนักหน่วงทว่าแฝงไปด้วยความระแวดระวัง ทันใดนั้น เงาร่างของบุรุษชุดดำกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าต่าง ทุกคนต่างคุกเข่าลงต่อหน้าชายผู้ที่ภายนอกดูเป็นเพียงชาวนาขัดสน “ท่านประมุข... พวกมันมาถึงหน้าหมู่บ้านแล้ว จะให้จัดการอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?” หลินฟางเบิกตากว้าง นี่มันสถานการณ์อะไรกันแน่? สามีของเธอไม่ใช่แค่ชาวนา แต่เขากำลังซ่อนความลับที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นเอาไว้ และดูเหมือนว่า... วันแรกของชีวิตใหม่ของเธอในร่างนี้ จะจบลงด้วยการเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่มีใครคาดคิด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับสวนส้มปลายฟ้านะคะ