ตื่นขึ้นมาในร่างตัวร้ายที่ใครก็เกลียด

"ถ้าเจ้ายังไม่ไสหัวออกไปจากบ้านตระกูลเว่ยภายในวันนี้ ก็อย่าหาว่าข้าคนนี้ไม่เตือน! สะใภ้จัญไรอย่างเจ้า มันเป็นได้แค่ตัวถ่วงความเจริญของลูกชายข้าเท่านั้น!" เสียงตวาดแหลมสูงกรีดแทงโสตประสาทของ ‘หลินฟางเซียน’ จนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความมึนงง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายราวกับถูกรถสิบล้อทับซ้ำๆ กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและกลิ่นสาบของฟางข้าวตีเข้าจมูกจนแทบสำลัก เธอพยายามลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ปรับโฟกัสจนเห็นสตรีวัยกลางคนในชุดผ้าฝ้ายสีมอซอที่กำลังยืนเท้าสะเอวชี้หน้าเธอด้วยความเกลียดชัง นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ครั้งสุดท้ายที่เธอจำได้... เธอคือนักบริหารห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่กำลังจิบไวน์ราคาแพงอยู่ในเพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ไม่ใช่มานอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นดินแข็งๆ ในกระท่อมโทรมๆ แบบนี้! "ยังจะมาทำหน้ามึนงงอยู่อีก! ข้าบอกให้ไสหัวไปไง ได้ยินไหมนังตัวดี!" หญิงวัยกลางคนคนเดิม—ที่ความทรงจำแปลกปลอมในหัวบอกว่าคือ 'แม่สามี'—ยังคงแผดเสียงไม่หยุด ฟางเซียนพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง ความรู้สึกแปลกประหลาดไหลทะลักเข้ามาในหัวดั่งเขื่อนแตก ภาพเหตุการณ์ที่เจ้าของร่างเดิมทำตัวร้ายกาจ รังแกสามี แย่งชิงอาหารจากลูกหลาน และสร้างความอับอายขายหน้าให้ตระกูลเว่ยไม่เว้นแต่ละวัน ฉายชัดขึ้นมาทีละฉาก... หลินฟางเซียนคนนี้คือตัวร้ายที่ทั้งหมู่บ้านเกลียดชังเข้าไส้ ฟางเซียนแค่นยิ้มที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว แม้สถานการณ์จะคับขัน แต่สายตาของเธอกลับฉายแววคมกริบแบบนักธุรกิจหญิงที่ผ่านสมรภูมิการตลาดมานับไม่ถ้วน "จะให้ฉันไปไหนหรือคะ?" เสียงของเธอแหบพร่าแต่ทว่าเยือกเย็นผิดกับบุคลิกเดิมที่มักจะโวยวายด้วยอารมณ์ชั่ววูบ "ในเมื่อทะเบียนสมรสยังประทับตราหลวง และฉันก็คือภรรยาที่แต่งงานเข้ามาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย การที่ท่านจะมาขับไล่ไสส่งโดยไม่มีเหตุผลอันควร... คิดว่ากฎหมายบ้านเมืองในยุค 80 นี้จะยอมรับหรือคะ?" แม่สามีชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าซีดเผือดปนความโกรธจัดที่ถูกต่อต้านอย่างไม่คาดคิด "แก... แกกล้าเถียงข้าเหรอ! ปกติแกเอาแต่กรีดร้อง นี่แกไปกินยาผิดขวดมาหรือไง!" ฟางเซียนค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะอ่อนแอ แต่ท่วงท่าของเธอกลับดูสง่างามอย่างประหลาด เธอไม่ได้สนใจคำด่าทอนั้นเลยแม้แต่น้อย สายตาของเธอเหลือบมองไปที่มุมมืดของห้อง—พื้นที่ว่างเปล่าที่คนอื่นมองไม่เห็น แต่สำหรับเธอ มันกลับเปิดออกเป็นหน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงที่บรรจุ 'ห้างสรรพสินค้ามิติ' ของเธอเอาไว้! ความมั่งคั่งมหาศาลและทรัพยากรที่ติดตัวมาด้วย ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือโอกาสที่จะเปลี่ยนชีวิตที่บัดซบนี้ให้กลายเป็นอาณาจักรส่วนตัว "แม่คะ" ฟางเซียนขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลัง "แทนที่จะเสียเวลามาไล่ลูกสะใภ้ที่ไม่ทำประโยชน์ออกไป ทำไมเราไม่ลองมาคุยเรื่อง... การทำให้ตระกูลเว่ยมีกินมีใช้จนไม่ต้องพึ่งพาเงินเดือนนายทหารของเว่ยหยางเพียงอย่างเดียวดีไหมคะ?" แม่สามีอ้าปากค้าง กำลังจะด่าต่อ แต่ฟางเซียนกลับไม่เปิดโอกาสให้เธอกล่าวแทรก เธอเดินผ่านหน้าหญิงสูงวัยไปอย่างมั่นคง กลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยมาจากมิติ—กลิ่นหอมของข้าวสวยหุงใหม่และน้ำแกงไก่ตุ๋นยาจีนที่เธอกดสั่งจากซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติ—เริ่มโชยตลบอบอวลไปทั่วกระท่อมจนคนในบ้านที่แอบฟังอยู่ถึงกับกลืนน้ำลาย ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าออกจากห้อง บานประตูไม้เก่าๆ ก็ถูกถีบผางออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูททหารย่ำลงบนพื้นดินจนเกิดเสียงดังสนั่น ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ดูเข้มงวดและเต็มไปด้วยรังสีความกดดันก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าฟางเซียน นัยน์ตาคมปลาบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอด้วยความสงสัยระคนเย็นชา "ฟางเซียน... เธอจะไปไหน" เสียงทุ้มต่ำของ 'เว่ยหยาง' ดังขึ้น เขาไม่ใช่ชายหนุ่มผู้ซื่อซื่อที่เธอนึกภาพไว้ แต่เขาคือจ่าทหารที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของสมรภูมิ เขายื่นมือหยาบกร้านมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกชัน "วันนี้ผมมีเรื่องต้องสะสางกับเธอ... เรื่องที่เราแต่งงานกันมาสองปีโดยที่ผมไม่เคยได้ 'สัมผัส' ภรรยาตัวเองเลยแม้แต่ครั้งเดียว... คืนนี้ เรามาคุยกันให้จบเถอะนะ" เอวาลินน์ปลายพู่กันหวังว่าเนื้อหาบทแรกจะถูกใจนักอ่านทุกท่านนะคะ หากพร้อมที่จะร่วมเดินทางไปกับการพลิกชีวิตของฟางเซียนแล้ว โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ!