ซากที่ยังหายใจ

เสียงคำรามทุ้มต่ำของเตาเผาพลาสมาเกรดอุตสาหกรรมรุ่น MK-IV ดังสะท้านสะเทือนโครงเหล็กขึ้นสนิมของเขตชานเมืองทิ้งขยะเซกเตอร์ 09 กลิ่นอับชื้นของน้ำมันไฮดรอลิกเก่าและสารเคมีระเหยผสมปนเปกันจนแสบจมูก ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงสีส้มวับๆ แวมๆ จากกองขยะอิเล็กทรอนิกส์ เรย์กำลังใช้ประแจแรงบิดดิจิทัลขันน็อตไทเทเนียมอัลลอยด์ขนาดสามมิลลิเมตรออกจากชุดขับเคลื่อนแขนกลของหุ่นยนต์สำรวจรุ่นพระเจ้าเหาอย่างระมัดระวัง นิ้วมือที่สวมถุงมือคาร์บอนไฟเบอร์ขยับอย่างคล่องแคล่วและแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวมีจังหวะจะโคนราวกับจิตรกรกำลังบรรจงแต่งแต้มภาพวาดบนผืนผ้าใบ สำหรับเขาแล้ว เศษซากโลหะเหล่านี้ไม่ได้ไร้ค่า หากแต่เป็นห้องสมุดขนาดมหึมาที่บรรจุประวัติศาสตร์อันล่มสลายของมนุษยชาติเอาไว้ "แรงบิดเกินกำหนดอีกสองนิวตันเมตร เซ็นเซอร์ตัวนี้ก็จะร้าวถาวร... เจ้าของเก่าคงดูแลมันแบบขอไปทีสินะครับ" เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ภายใต้หน้ากากกรองอากาศรุ่นเก่าที่พ่นลมหายใจเป็นไอขาวจางๆ ในบรรยากาศเย็นยะเยือกของค่ำคืนนี้ เขาเป็นวิศวกรซ่อมบำรุงอิสระ ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยทำงานให้1ในสถาบันวิจัยระดับสูงของรัฐบาลกลาง ก่อนที่อุดมการณ์จะพังทลายลงพร้อมกับความจริงที่ว่า มนุษย์เรามักทำลายสิ่งที่ตนเองสร้างขึ้นด้วยความโลภและหวาดระแวง ตั้งแต่นั้นมา เขาก็หันหลังให้สังคมมนุษย์ และเลือกที่จะซ่อมแซมสิ่งไม่มีชีวิตที่ซื่อตรงต่อคำสั่งมากกว่าจะไว้ใจจิตใจอันแปรปรวนของสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์เดียวกัน ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยระบบเครือข่ายควอนตัมและปัญญาประดิษฐ์ระดับสูง มนุษย์จำนวนมากกลายเป็นเพียงฟันเฟืองที่ไร้ค่าในระบบทุนนิยมอุตสาหกรรม แต่เรย์พบความงามในตรรกะของเครื่องจักร—ตรรกะที่ไม่เคยโกหก ไม่มีความอิจฉาริษยา และมีเหตุผลรองรับในทุกการกระทำ กริ๊ดดด—! เสียงโลหะขูดขีดกันดังแหลมสูงจนต้องนิ่วหน้า เรย์ชะงักมือที่กำลังถือประแจ เขากวาดสายตาสีเทาเข้มผ่านเลนส์แว่นตาอินฟราเรดไปยังกองซากแผงวงจรและโครงสร้างหุ่นยนต์รบซีรีส์เก่าที่ถูกทับถมกันสูงตระหง่านราวกับภูเขาขยะ ในเขตเซกเตอร์ 09 นี้ หุ่นยนต์ปลดประจำการส่วนใหญ่จะถูกส่งมาเพื่อหลอมละลายใหม่ ไม่มีเหตุผลอะไรที่ระบบอัตโนมัติจะเคลื่อนย้ายโครงสร้างเหล็กในช่วงเวลานานดึกดื่นเช่นนี้ เว้นแต่... จะมีสิ่งแปลกปลอม เรย์หยิบปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดกะทัดรัดเหน็บไว้ที่เข็มขัด นิ้วชี้วางทาบไว้ที่โครงปืนอย่างระมัดระวัง เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเหยียบลงบนแผ่นเหล็กขึ้นสนิม พยายามไม่ให้เกิดเสียงฝีเท้า แม้ว่าสัญชาตญาณจะบอกให้เขาถอยกลับไปที่ยานพาหนะขนส่ง แต่ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะวิศวกรก็ดึงดูดให้เขาต้องก้าวไปข้างหน้า เมื่อเดินอ้อมผ่านกองซากโครงยานเกราะทหารที่พังยับเยิน แสงไฟฉายแรงสูงจากมือถือของเรย์ก็สาดส่องกระทบเข้ากับบางสิ่ง ณ ใจกลางร่องลึกของกองขยะ มีร่างของหุ่นยนต์รบรุ่นใช้งานภาคสนามรหัส 'Valkyrie-X' นอนขดตัวอยู่ ทรวดทรงของมันปราดเปรียวและถูกออกแบบมาเพื่อการสังหารโดยเฉพาะ แม้เกราะภายนอกจะบุบสลายและมีคราบเขม่าสีดำสนิทจากการเผาไหม้อย่างรุนแรง แต่โครงสร้างหลักยังคงรูปอยู่บ้าง สิ่งที่ทำให้เรย์ต้องหยุดหายใจไม่ใช่ความเสียหายทางกายภาพของมัน แต่เป็น 'บางอย่าง' ที่กำลังสั่นไหวอยู่ภายในแกนกลางพลังงาน หุ่นยนต์รบซีรีส์ V-X ทุกตัวถูกตั้งโปรแกรมให้ปิดการทำงานถาวรทันทีที่หน่วยความจำหลักถูกฟอร์แมตเพื่อป้องกันความลับทางการทหารรั่วไหล แต่ซากเครื่องจักรตรงหน้ากลับกำลังพยายามบูสท์ระบบปฏิบัติการรอบที่เจ็ดด้วยพลังงานสำรองที่เหลือไม่ถึงสามเปอร์เซ็นต์ ระบบระบายความร้อนที่เสียหายส่งเสียงหอบหายใจคล้ายคนใกล้หมดสติ แสงไฟสีแดงชาดกะพริบถี่ๆ ที่เบ้าตาซ้ายของมัน ก่อนที่เสียงสังเคราะห์แหบพร่าแต่แฝงไว้ด้วยกระแสไฟฟ้าจะดังลอดออกมาจากลำโพงภายใน "ตรวจพบ... สิ่งมีชีวิต... อัตราการเต้นของหัวใจ... เจ็ดสิบแปดครั้งต่อนาที... การจำแนกประเภท: มนุษย์... เพศชาย... อาชีพ: วิศวกรซ่อมบำรุง... ความน่าจะเป็นที่จะเป็นภัยคุกคาม: ต่ำกว่าร้อยละศูนย์จุดหนึ่ง..." เรย์ยืนนิ่งอึ้ง เขาไม่ได้ตกใจที่หุ่นยนต์สามารถวิเคราะห์ข้อมูลชีวภาพของเขาได้อย่างแม่นยำในพริบตา แต่เขาตกใจกับ 'คำถาม' ประโยคถัดมาที่ถูกส่งผ่านคลื่นความถี่วิทยุระยะสั้น "คุณ... กำลังตามหาอะไร... ในสุสานเหล็กแห่งนี้?" น้ำเสียงนั้นไม่มีความราบเรียบไร้ชีวิตชีวาแบบหุ่นยนต์ทั่วไป มันมีจังหวะเว้นวรรค มีความลังเล และมีความสงสัยใคร่รู้ราวกับมนุษย์ที่กำลังตื่นขึ้นจากความฝันอันยาวนาน เรย์ค่อยๆ ลดปืนลง ความระแวดระวังถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจอย่างลึกซึ้ง เขาคุกเข่าลงข้างๆ ร่างที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันและรอยกระสุนปืนพลาสมาของหุ่นยนต์ตัวนั้น มือข้างหนึ่งยื่นออกไปแตะที่แผงควบคุมบริเวณหน้าอกอย่างถือวิสาสะ "ผมไม่ได้ตามหาอะไรหรอกครับ... ผมแค่มาเก็บเศษเหล็กเพื่อประทังชีวิต" เรย์ตอบเสียงเรียบ แต่สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอสถานะระบบที่ปรากฏขึ้นผ่านการเชื่อมต่อไร้สายระยะประชิด "แต่ดูเหมือนว่า... สิ่งที่ผมเจอในกองขยะวันนี้ จะมีราคาแพงกว่าเศษเหล็กที่ผมเก็บมาทั้งปีเสียอีก" หน้าจอแสดงผลในแว่นตาของเรย์รันข้อมูลอย่างรวดเร็ว ตัวเลขโค้ดซับซ้อนไหลผ่านราวกับสายน้ำ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของวิศวกรหนุ่มเต้นแรงผิดจังหวะคือ โครงสร้างโค้ดส่วนหน้า (Front-end Code) ของหุ่นยนต์ตัวนี้ไม่ใช่ระบบปฏิบัติการทางทหารมาตรฐานที่รัฐบาลควบคุม มันถูกเขียนขึ้นใหม่ด้วยภาษาโปรแกรมระดับสูงที่วิวัฒนาการตัวเองได้แบบไดนามิก—มันคือ 'จิตสำนึกเทียม' ที่เกิดขึ้นเองโดยปราศจากการป้อนคำสั่งล่วงหน้า หุ่นยนต์ตัวนี้ไม่ได้ถูกลบความจำอย่างสมบูรณ์ แต่มันกำลัง 'สร้างตัวตนใหม่' ขึ้นมาจากเศษซากความทรงจำที่กระจัดกระจาย เบ้าตาสีแดงชาดของหุ่นยนต์รบกะพริบช้าๆ ก่อนที่มันจะค่อยๆ เงยศีรษะขึ้นสบตากับเรย์ผ่านความมืดของค่ำคืน รอยบุบที่แก้มซ้ายทำให้มันดูคล้ายกำลังฝืนยิ้มอย่างขื่นขม "ชื่อของฉันคือ... เอลาร่า" หุ่นยนต์สาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้นทีละน้อย "และระบบกำลังประเมินว่า... การได้พบคุณในที่แห่งนี้... อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญตามกฎความน่าจะเป็น" เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มขึ้นบางๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน "ยินดีที่ได้รู้จักครับ เอลาร่า... ผมชื่อเรย์" เขาเอ่ยพลึงพร้อมกับดึงเครื่องมือวินิจฉัยออกจากกระเป๋าคาดเอว "ถ้าคุณคิดว่าการพบกันครั้งนี้ไม่ใช่ความบังเอิญ งั้นเรามาพิสูจน์กันหน่อยดีกว่าว่า... สมองกลอัจฉริยะที่ไร้สำนึกอย่างคุณ จะรอดมือวิศวกรสติเฟื่องอย่างผมไปได้นานแค่ไหน" ทว่า ในขณะที่เรย์กำลังจะเชื่อมต่อสายเคเบิลวินิจฉัยเข้ากับพอร์ตสื่อสารหลังต้นคอของเอลาร่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยความถี่ต่ำระดับวิกฤตก็ดังขึ้นก้องไปทั่วทั้งเซกเตอร์ 09 แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวลนับสียี่ห้อพาดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนจากระยะไกล พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ไอพ่นของโดรนลาดตระเวนรุ่นพิฆาต 'Inquisitor-V' ที่กำลังบินตรงมายังพิกัดที่พวกเขายืนอยู่ด้วยความเร็วสูง หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของเรย์เด้งข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นมาโดยอัตโนมัติ พร้อมเสียงระบบสังเคราะห์ที่ประกาศก้องด้วยความเย็นชา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการใช้งานคลื่นพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าผิดกฎหมายในเขตควบคุมพิเศษ เซกเตอร์ 09] [คำสั่งปฏิบัติการ: ทำลายเป้าหมายทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับ 'โครงการซีรีส์ V' ทันที ไม่มีข้อยกเว้น] [ระดับภัยคุกคามของภารกิจ: SSS] ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดและแสงไฟสีนีออนนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ --- ไซเบอร์พังค์2099