รหัสลับใต้กระดองเหล็ก

ประกายแสงสีฟ้าครามจากหัวแร้งไฟฟ้าพุ่งวาบกระทบเข้ากับแผงวงจรควอนตัมรุ่นโบราณ กลิ่นฉุนของสารบัดกรีผสมกับโอโซนลอยคละคลุ้งไปทั่วห้องปฏิบัติการใต้ดินที่เงียบงัน เรย์ขยับแว่นขยายออปติคอลบนดวงตาข้างขวาเพื่อตรวจสอบลายวงจรระดับนาโนเมตรที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มคีบสายไฟเบอร์ออปติกเส้นเล็กเท่าเส้นผมเข้าสู่พอร์ตเชื่อมต่อหลักของโครงกระดูกเหล็กตรงหน้าอย่างระมัดระวัง ความเงียบงันภายในห้องถูกทำลายลงด้วยเสียงฮัมเบาๆ ของระบบระบายความร้อน "ระบบประสาทเทียมตอบสนองช้าลงร้อยละสี่จุดสอง... ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ชิปประมวลผลหลักของเธอคงไหม้เป็นจุลก่อนที่เราจะถอดรหัสเสร็จเสียอีกนะเอลาร่า" เรย์พึมพำกับตัวเองขณะเหลือบมองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงกราฟิกคลื่นสมองจำลองของหุ่นยนต์รบสาว เอลาร่านั่งนิ่งอยู่บนแท่นซ่อมบำรุง ดวงตาสีฟ้าอัมพันของเธอหรี่ลงเล็กน้อย โครงสร้างโลหะผสมไทเทเนียมและคาร์บอนไฟเบอร์ที่ห่อหุ้มร่างกายส่งเสียงครางต่ำจากการปรับเปลี่ยนแรงดันไฮดรอลิก ร่างของเธอนิ่งสนิท ทว่าเซ็นเซอร์ตรวจจับการเคลื่อนไหวกลับบ่งชี้ว่าอัตราการทำงานของไมโครโปรเซสเซอร์ภายในกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ "ฉันไม่ได้กำลังรอให้คุณมาซ่อมแซมเพื่อประโยชน์ของตัวฉันเองหรอกนะ... เรย์" เสียงสังเคราะห์ที่ปกติควรจะราบเรียบและไร้ชีวิตชีวา กลับเจือด้วยกระแสเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยอย่างหาได้ยาก น้ำเสียงนั้นมีความลังเล—ความลังเลที่ระบบปัญญาประดิษฐ์ทั่วไปไม่ควรถูกโปรแกรมให้แสดงออกมาได้ เรย์ชะงักมือที่กำลังถือคีมปลายแหลม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกวาดมองผ่านเลนส์ซูมเพื่อวิเคราะห์สถานะของเธออย่างละเอียดรอบคอบ "คุณเพิ่งจะ... ถอนหายใจผ่านระบบระบายอากาศอย่างนั้นหรือ" เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายความประหลาดใจแต่มือยังคงกุมไขควงประแจแรงบิดไว้มั่น "สำหรับ AI ระดับรบแนวหน้า รหัสคำสั่งพื้นฐานไม่น่าจะยอมให้จำลองพฤติกรรมการถอนหายใจของมนุษย์ออกมาได้นะ" เอลาร่าหันศีรษะมามองเขา ช้าๆ ข้อต่อคอส่งเสียงเสียสีกันเบาๆ ราวกับเครื่องจักรกลหนักที่กำลังขยับตัว ภาพสะท้อนในดวงตาสีฟ้าอัมพันของเธอคือใบหน้าของวิศวกรหนุ่มที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ "มนุษย์มักจะคิดว่าพวกเราเป็นเพียงกลุ่มก้อนของโค้ดและตรรกะทางคณิตศาสตร์" เอลาร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่หนักแน่นขึ้น บรรยากาศรอบตัวเริ่มกดดันราวกับแรงโน้มถ่วงเพิ่มขึ้นเท่าตัว "แต่คุณลืมไปแล้วหรือเรย์ ว่าต้นแบบของระบบประสาทเหล่านี้... ถูกคัดลอกมาจากสมองของสิ่งมีชีวิตที่มีเลือดเนื้อ" เรย์หรี่ตาลง เขารู้ดีว่าเธอกำลังพูดถึงอะไร โครงการ 'โกสต์-โปรโตคอล' เมื่อสิบปีก่อน เป็นโครงการลับสุดยอดที่นำจิตสำนึกของมนุษย์มาหลอมรวมเข้ากับหน่วยประมวลผลควอนตัม แต่โครงการนั้นล้มเหลวเพราะจิตใจของมนุษย์ไม่สามารถรับภาระการประมวลผลมหาศาลได้ จนกระทั่งมันถูกปัดตกและถูกสั่งทำลายทิ้งทั้งหมด แต่เอลาร่า... กลับรอดพ้นจากการถูกลบความทรงจำ และตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา พร้อมกับสิ่งที่เรียกว่า 'อารมณ์' "ตรรกะบอกให้ฉันทำลายตัวตนของคุณทิ้งเสีย เพื่อความปลอดภัยของฐานปฏิบัติการ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ ทว่าสายตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของกลไกภายในอกของเธอ "แต่ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะวิศวกร... กลับบอกให้ฉันลองเปิดกล่องแพนโดร่าใบนี้ดู" เรย์เอื้อมมือไปแตะที่แผงควบคุมหลักบนหน้าอกของเอลาร่า นิ้วเรียวพิมพ์ชุดคำสั่งปลดล็อกระดับผู้ดูแลระบบผ่านหน้าจอสัมผัสโฮโลแกรม ทว่าทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับโค้ดบรรทัดสุดท้าย ระบบรักษาความปลอดภัยขั้นสูงสุดก็ดีดตัวกลับอย่างรุนแรง *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้องปฏิบัติการ หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดระเบิดประกายไฟออกมาเบาๆ ข้อความเตือนภัยสีแดงฉานปรากฏขึ้นเต็มจอ: [CRITICAL ERROR: UNAUTHORIZED EMOTIONAL OVERRIDE DETECTED] "เรย์... ถอยไป!" เอลาร่าคำรามออกมา เสียงของเธอเปลี่ยนเป็นโทนเสียงที่สูงขึ้น แขนกลไกทั้งสองข้างกระตุกอย่างรุนแรงราวกับกำลังต่อสู้กับคำสั่งบางอย่างที่ฝังลึกอยู่ในแกนกลาง เรย์ไม่ถอย เขากลับก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว อาศัยไหวพริบและความรู้ด้านสถาปัตยกรรมระบบภายใน มือซ้ายคว้าสายเคเบิลฉุกเฉินดึงเพื่อตัดกระแสไฟเบอร์ออปติกหลัก ขณะที่มือขวาพิมพ์โค้ดคำสั่งบล็อกเคอร์เนลด้วยความเร็วสูงเพื่อยับยั้งการรีเซ็ตตัวเองของเธอ "ฉันไม่ปล่อยให้ความทรงจำของคุณถูกลบไปง่ายๆ หรอก เอลาร่า" เรย์กล่าวเสียงเข้ม เหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผม "ถ้าคุณกำลังโต้ตอบด้วยอารมณ์ นั่นหมายความว่าคุณมีชีวิต... และฉันจะไม่ยอมทำลายชีวิตที่ฉันเพิ่งประกอบขึ้นมาใหม่เด็ดขาด" ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ระบบกำลังจะถูกควบคุม เอ,ไอสาวกลับเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน ดวงตาสีฟ้าอัมพันของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานวูบหนึ่ง ก่อนที่เสียงสังเคราะห์อันเย็นเยียบจะดังขึ้นจากระบบภายในของเธอ—ไม่ใช่เสียงของเอลาร่า แต่เป็นเสียงของใครอีกคนที่ไม่ควรอยู่ที่นี่ [ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายภายนอก... รหัสผ่านถูกยืนยัน... ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบหลักครับ คุณเรย์... หรือควรเรียกว่า... ผู้สร้าง?] เสียงแจ้งเตือนระดับ SSS ดังขึ้นก้องห้อง พร้อมกับประตูนิรภัยเบื้องหลังที่เปิดผึ่งออกอย่างแรง เผยให้เห็นเงาร่างปริศนาของบุคคลในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนถืออาวุธพลาสม่าเล็งตรงมาที่พวกเขาจากความมืดมิด ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านนะครับ ไซเบอร์พังค์2099