ความมั่งคั่งที่ปิดไม่มิด

"กริ้ง... กริ้ง..." เสียงโทรศัพท์หมุนแบบโบราณบนโต๊ะไม้เนื้อดีดังขึ้นติดต่อกันเป็นรอบที่สาม แต่ไม่มีใครในห้องโถงกว้างขวางรีบร้อนที่จะรับมัน หลินชิงหานกำลังใช้ปลายช้อนเงินคนน้ำตาลเคี่ยวในหม้อทองเหลืองอย่างใจเย็น กลิ่นหอมหวานของคาราเมลผสมผสานกับกลิ่นเนยแท้ลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วห้องครัวสไตล์ตะวันตกที่เพิ่งตกแต่งเสร็จหมาดๆ นี่คือบ้านหลังใหม่ในย่านการค้าสำคัญของตัวเมืองมณฑลซีเป่ย—บ้านเดี่ยวสองชั้นรั้วรอบขอบชิดที่มีเนื้อที่กว้างขวางพอจะสร้างแปลงผักย่อมๆ ได้สบาย "ปล่อยให้พวกเขาโทรจนเสียงแหบไปเถอะครับ ชิงหาน" ลู่ถิงฟงในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าทหารและกางเกงขายาวทะมัดทะแมงเดินเข้ามาจากระเบียงบ้าน ดวงตาคมกริบฉายแววเอ็นดูก่อนจะสวมกอดเอวบางของภรรยาจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคร่ำครั่นคมคายเกยลงบนลาดไหล่เนียน สูดดومความหอมสะอาดจากเรือนผมของเธอ "ตระกูลหลินฝั่งโน้นคงสติหลุดไปแล้วหลังจากเห็นป้ายโฉนดที่ผมเอาไปแปะประกาศไว้ที่ทำการอำเภอเมื่อวานนี้" ชิงหานหัวเราะในลำคอเบาๆ มือเรียวยังคงบรรจงแต่งหน้าเค้กไข่ไต้หวันเนื้อนุ่มฟูด้วยวิปครีมสดสีขาวบริสุทธิ์ "พวกเขาก็เป็นแบบนี้เสมอไม่ใช่หรือครับท่านลู่? ตอนที่เรายากจนข้นแค้น รังเกียจพวกเราเหมือนหมูเหมือนหมา พอเห็นเราถือเงินสดหมื่นหยวนเดินเข้าธนาคารเพื่อซื้อบ้านหลังนี้... สีหน้าของป้าสะใภ้คงเขียวคล้ำจนน่าเอาไปทำน้ำซุปผักกาดดอง" การย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงของมณฑลไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะละทิ้งรากเหง้า หลินชิงหานยังคงใช้ประโยชน์จาก 'มิติสวรรค์' ในการเพาะปลูกพืชผักและผลไม้หายากส่งขายให้ภัตตาคารใหญ่ในราคาพรีเมียม ความมั่งคั่งของครอบครัวลู่จึงเติบโตแบบก้าวกระโดดจนปิดไม่มิด แม้ภายนอกพวกเขาจะยังคงสวมเสื้อผ้าเนื้อดีแต่เรียบง่าย ไม่ประโคมใส่ทองท่วมตัวเหมือนเศรษฐีใหม่รสนิมสร้อย แต่ "ความรวย" ของพวกเขานั้นสะท้อนออกมาผ่านคุณภาพชีวิต รั้วบ้านที่มั่นคง รถจักรยานนำเข้า และตู้เย็นรุ่นใหม่ล่าสุดที่ตั้งตระหง่านอยู่ในห้องครัว "คุณแม่โทรมาหาผมสามรอบแล้ววันนี้" ลู่ถิงฟงถอนหายใจเบาๆ น้ำเสียงเจือความระอาอย่างปิดไม่มิด "แกบอกว่าน้องชายของคุณอยากเข้ามาเรียนต่อในเมือง และอยากขออาศัยอยู่ 'ชั่วคราว' ที่บ้านของเราสักสี่ห้าปี พร้อมกับขอเงินทุนเปิดร้านค้าเล็กๆ อีกสามพันหยวน" ชิงหานหยุดมือที่กำลังปาดวิปครีม รอยยิ้มเยдяเยือกปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างงดงาม เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับสามี ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมราวกับเพชรเจียระไน "สามพันหยวน? ช่างกล้าขอเสียจริงนะฃรับ แปลกใจเสียจริงว่าเอาหน้าหนาๆ แบบนั้นมาจากไหน หลังจากที่เคยไล่ตะردพวกเราออกจากบ้านตระกูลหลินกลางสายฝนเมื่อสองปีก่อน" "คุณไม่ต้องห่วงหรอครับ" ลู่ถิงฟงยกมือขึ้นกุมมือเรียวที่เปื้อนแป้งเบาๆ สัมผัสอบอุ่นและมั่นคงถ่ายทอดความจริงใจออกมาเต็มเปี่ยม "ผมปฏิเสธไปแล้วอย่างชัดเจน และบอกกับผู้ใหญ่บ้านฝั่งโน้นด้วยซ้ำว่า... ครอบครัวลู่ของเราตัดขาดจากสายสัมพันธ์ทางกฎหมายกับตระกูลหลินและตระกูลลู่ฝั่งโน้นเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่วันที่เราแยกบ้านออกมา" เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาอันหวานชื่น เสี่ยวเป่าและถิงถิง สองพี่น้องฝาแฝดที่ปัจจุบันเติบโตขึ้น ร่างกายสมบูรณ์แข็งแรง ผิวพรรณเปล่งปลั่งเพราะได้รับประทานอาหารที่ดีจากมิติลับ วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องครัวพร้อมกับถือจานสังกะสีเปล่าๆ สองใบ "คุณแม่ครับ! กลิ่นอะไรหอมจังเลย? ลอยไปถึงหน้าปากซอยโน่นแน่ะ!" เสี่ยวเป่าวัยเจ็ดขวบกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับจ้องมองเค้กครีมสดในมือแม่เลี้ยงอย่างไม่วางตา ส่วนถิงถิงพนมมืออ้อนวอนด้วยท่าทางน่ารักน่าชัง "พี่ชายข้างบ้านบอกว่าบ้านเราเป็นเศรษฐีใจดี ชอบทำขนมอร่อยๆ แจกเด็กๆ จริงไหมครับคุณแม่?" ชิงหานอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างด้วยความเอ็นดู เธอใช้ผ้าสะอาดเช็ดมือตนเองก่อนจะย่อตัวลงลูบศีรษะเด็กทั้งสองคนอย่างรักใคร่ "จริงสิครับ วันนี้แม่ทำ 'เค้กนมสดฮอกไกโด' สูตรพิเศษ แป้งนุ่มละมุนลิ้นละลายในปาก และยังมี 'ชาผลไม้รวมมิติสวรรค์' เย็นๆ ชื่นใจรอให้อยู่ในตู้เย็นอีกด้วยนะ" กลิ่นหอมหวานของวานิลลาและนมสดฟุ้งกระจายไปทั่วละแวกบ้าน จนทำให้เพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดชะฝะสูดดมความหอมอย่างอดใจไม่ไหว บ้านเลขที่ 88 ย่านถนนบูรพา กลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งละแวกอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครไม่รู้ว่าครอบครัวทหารหนุ่มผู้นี้ร่ำรวยขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงและการค้าขายที่เฉียบ ตกบ่าย ชิงหานสวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สีฟ้าอ่อน เดินถือตะกร้าหวีที่บรรจุผักกาดหอมกรอบอร่อยและมะเขือเทศสีแดงสดจากมิติ เพื่อเตรียมทำอาหารเย็นต้อนรับสามีและลูกๆ บรรยากาศภายในบ้านหลังใหญ่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่น ความสุขที่ได้สร้างขึ้นมาด้วยมือตนเองทำให้ความเหน็ดเหนื่อยทั้งหมดมลายหายไปจนสิ้น ทว่า ความสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นานสำหรับผู้ที่มีศัตรูจอมโลภ "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังลูกอกตัญญู! ผัวเมียใจดำอำมหิต! ร่ำรวยจนล้นฟ้าแต่ปล่อยให้แม่กับน้องอดอยากตกระกำลำบากเนี่ยนะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ไม่งั้นฉันจะพังเข้ามา!" เสียงทุบประตูดังโครมครามพร้อมกับเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยแผดเผาทำลายความเงียบสงบของย่านที่อยู่อาศัย ใบหน้าของป้าสะใภ้ตระกูลหลินและแม่สามีจอมเค็มโผล่ขึ้นที่ริมรั้วหน้าบ้าน สภาพของทั้งสองคนดูมอมแมมจากการเดินทางไกลด้วยรถโดยสารประจำทาง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความโลภและเกรี้ยวกราดจนน่ากลัว ลู่ถิงฟงขมวดคิ้วมุ่น รัศมีความกดดันแบบนายทหารสนามรบแผ่ซ่านออกมาจนน่าเกรงขาม เขากำลังจะก้าวออกไปจัดการด้วยตนเอง แต่หลินชิงหานกลับเอื้อมมือมาแตะแขนเขาไว้เบาๆ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยคม "ใจเย็นๆ ครับท่านลู่ ปล่อยให้ผม... อ่า ไม่สิ... ปล่อยให้ภรรยาคนนี้ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ด้วยตัวเองสักหน่อยเถอะครับ" ชิงหานถอดผ้ากันเปื้อนออกอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินน่องสะท้อนสะท้านตรงไปที่ประตูรั้วหน้าบ้าน เมื่อบานประตูเหล็กดัดถูกเปิดออก ป้าสะใภ้และแม่สามีเตรียมจะพุ่งเข้ามาโวยวายทันที แต่ทว่า... สิ่งที่พวกเธอเห็นกลับไม่ใช่บ้านเช่าเก่าๆ ซอมซ่ออย่างที่คิด ภาพของสนามหญ้าเขียวขจี รถจักรยานราคาแพง และตัวบ้านทาสีครีมสะอาดตาขนาดใหญ่โต ทำให้สองคนนั้นถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน "อ้าว... ลมอะไรหอบท่านผู้มีพระคุณทั้งสองมาถึงนี่ล่ะครับ?" ชิงหานกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ น้ำเสียงเนิบนาบแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ "หรือว่ากลิ่น 'ความมั่งคั่ง' ของบ้านเรามันหอมรัญจวนใจเสียจนพวกท่านอดใจไม่ไหว... ต้องรีบมาขอส่วนบุญกันตั้งแต่หัววันเลยหรือครับ?" "นัง... นังชิงหาน!" ป้าสะใภ้หน้าดำคร่ำเครียด ชี้หน้าด่าด้วยความแค้นเคือง "แกกล้าดียังไงถึงพูดจาแบบนี้กับผู้ใหญ่! รวยแล้วลืมตีนรึไงห๊ะ! เอาเงินมาหมื่นหยวนเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นฉันจะประจานพวกแกให้ทหารทั้งกองพลรู้ว่าเนรคุณบุพการี!" ชิงหานหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้หญิงโลภมากทั้งสองคนด้วยความเวทนา เธอกำลังจะเปิดปากตอกกลับด้วยประโยคที่เจ็บแสบที่สุด แต่ทว่า... จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากด้านหลังของสองคนนั้น กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ตำรวจและสารวัตรทหาร พร้อมด้วยหัวหน้าเขตชุมชน เดินตรงเข้ามาหยุดยืนล้อมรอบป้าสะใภ้และแม่สามีเอาไว้ทันที สารวัตรทหารนายหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า ยกมือวันทยหัตถ์ให้ลู่ถิงฟงที่ยืนอยู่ด้านหลัง ก่อนจะหันไปมองป้าสะใภ้ด้วยสายตาดุดัน "รายงานท่านผู้พัน! เราได้รับแจ้งจากพลเมืองดีว่า มีบุคคลต้องสงสัยพยายามรีดไถทรัพย์สินและก่อกวนความสงบเรียบร้อย ณ เคหสถานส่วนบุคคลของผู้มีเกียรติ... เชิญตัวไปโรงพักครับ!" ป้าสะใภ้และแม่สามีหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อหันกลับมามองหน้าหลินชิงหานที่ยังคงแย้มยิ้มอย่างงดงามไร้ที่ติ -------------------------------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความยิ่งใหญ่ไปด้วยกันนะครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้