แม่สามีหน้าเงินกลับมาตื๊อ

"ถ้าพวกคุณยังกล้าส่งเสียงโวยวายหน้ารั้วบ้านฉันอีกแค่ครึ่งคำเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องไม้หน้าสามในมือ!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นพร้อมกับคมมีดอีโต้มือหนึ่งที่ปักลงบนเขียงไม้อย่างแม่นยำ ปลายมีดฝังลึกจมเนื้อไม้จนเกิดเสียงดังทึบสะท้านโสตประสาท หลินชิงหานในชุดผ้ากันเปื้อนสีสะอาดตา ยืนกอดอกมองร่างของหญิงสูงอายุรูปร่างผอมเกร็งและใบหน้าบึ้งตึงที่ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าบ้าน ท่าทางดุดันและแววตานิ่งสงบแต่เฉียบคมราคมมีด ทำเอาผู้เป็นแม่สามีที่เคยคิดจะมาอาละวาดถึงกับสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดไปสามก้าวโดยไม่รู้ตัว นี่คือเช้าที่ควรจะสงบสุข หลินชิงหานเพิ่งจะต้มน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวกับสมุนไพรจีนในมิติสวรรค์เสร็จ กลิ่นหอมกรุ่นของโสมและเก๋ากี้ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ชวนให้ท้องไส้ปั่นป่วนด้วยความหิว แต่ความสุขยามเช้ากลับต้องสะดุดลง เมื่อเสียงแหลมสูงของ "นางจาง" แม่สามีจอมเค็มผู้ไม่เคยเหลียวแลลูกสะใภ้และหลานแฝด ดังแผดเผาเข้ามาตั้งแต่ปากซอย พร้อมกับข่าวลือเรื่องความร่ำรวยของครอบครัวรองที่แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงไล่แม่สามีผู้ให้กำเนิดสามีแกแบบนี้!" นางจางแผדเสียงแหลมปรี๊ด ใบหน้ายับย่นบิดเบี้ยวด้วยความโมโหและโลภโมโทสัน ดวงตาตี่เล็กกวาดมองไปทั่วบริเวณบ้านที่ถูกปรับปรุงใหม่ รั้วไม้ไผ่ขัดสานอย่างประณีต แปลงผักเขียวขจีหลังบ้านที่งามสะพรั่งราatกับแปลงผักวิเศษ และควันไฟที่ลอยขึ้นจากเตาฟืนซึ่งส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจจนน้ำลายสอ "พวกแกกินดีอยู่ดี ซ่อนเงินทองไว้มากมาย แต่ปล่อยให้ฉันกับพ่อแกอดอยากปากแห้งอยู่เรือนหลังเก่าเนี่ยนะ! เอาเงินมาเดี๋ยวนี้! ครึ่งหนึ่งของรายได้จากการขายของในตลาดมืด... ไม่สิ ต้องทั้งหมดถึงจะถูก!" เสี่ยวเป่าและถิงถิงที่กำลังนั่งแทะแป้งทอดกรอบอยู่ในห้องครัว ต่างพากันวิ่งออกมาเกาะชายผ้ากันเปื้อนของหลินชิงหานด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าเล็กๆ เผือดสี ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกเมื่อเห็นย่าผู้ใจร้าย หลินชิงหานย่อตัวลงลูบหัวเด็กทั้งสองเบาๆ ส่งยิ้มอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลม ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลังกดดันจากหญิงสาวที่ผ่านโลกธุรกิจและการเอาตัวรอดมาแล้วรอบด้าน ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นในพริบตา "เงินทั้งหมด? คุณแม่เอาหน้าส่วนไหนมาขอรับส่วนแบ่งหรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง ลู่ถิงเฟิงก้าวเท้าเข้ามาในบริเวณบ้านอย่างมั่นคง ชุดเครื่องแบบทหารที่สวมอยู่ดูสะอาดสะอ้านและเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม ชายหนุ่มเพิ่งกลับจากการลาดตระเวนและได้ยินเสียงเอะอะโวยวายตั้งแต่หัวมุมถนน สายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีมองตรงไปยังมารดาแท้ๆ ของตนเองด้วยแววตาว่างเปล่าไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ นางจางหน้าถอดสีเล็กน้อยเมื่อเห็นลูกชายคนรอง ทว่าความโลภบังตาทำให้เธอเชิดหน้าขึ้นแล้วโวยวายเสียงดังยิ่งกว่าเดิม "ไอ้ลูกอกตัญญู! แกเห็นเมียน외ค่านิยมทิ้งแม่ตัวเองหรือไง! นังนี่มันนางกาลกิณี สูบเงินทองพวกแกไปหมดจนแกไม่ยอมส่งเสียฉัน! แกต้องสั่งสอนมัน สั่งให้มันคายเงินออกมาสิ!" "คุณแม่พูดจาให้เกียรติภรรยาผมด้วยนะครับ" ลู่ถิงเฟิงเดินมาหยุดยืนเคียงข้างหลินชิงหาน มือใหญ่เอื้อมไปโอบไหล่บางของภรรยาไว้เป็นการปกป้องอย่างชัดเจน "ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเราส่งเงินและเสบียงให้ทางบ้านใหญ่ไม่เคยขาด ถึงแม้ว่าพวกเราจะแทบไม่มีกินก็ตามที แต่พวกท่านทำอะไรกับพวกเราบ้าง? ตอนที่เสี่ยวเป่าป่วยหนักจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ขอเงินค่ายาแค่สองหยวน พวกท่านไล่พวกเราออกจากบ้านเหมือนหมูเหมือนหมา บอกว่าพวกเราเป็นตัวถ่วง ตอนนั้น... แม่เคยคิดว่าพวกเราเป็นลูกและหลานบ้างไหมครับ?" คำพูดราบเรียบแต่เฉียบคมราatสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ ทำให้นางจางอ้าปากค้าง พูดไม่ออก ชาวบ้านที่เริ่มมายืนมุงดูเหตุการณ์รอบรั้วบ้านต่างพากันซุบซิบและส่งสายตำหนิมายังนางจางทันที ข่าวลือเรื่องความใจร้ายของบ้านใหญ่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาพูดถึงอีกครั้ง จนแม่สามีหน้าเงินเริ่มหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย "แก... แกกล้าอกตัญญูต่อแม่เรอะ!" นางจางกรีดร้องด้วยความเหลืออด พยายามพุ่งตัวเข้ามาหมายจะทุบตีหลินชิงหานให้หายแค้น "หยุดนะ!" เสียงตะคอกทรงพลังของลู่ถิงเฟิงทำให้ingจางชะงักกึก ชายหนุ่มก้าวเข้ามาขวางหน้าภรรยาไว้ พร้อมกับหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ เป็นหนังสือสัญญาตัดขาดความสัมพันธ์ที่เคยทำไว้เมื่อหลายปีก่อน ซึ่งมีลายมือและลายนิ้วมือของพ่อสามีเซ็นไว้อย่างชัดเจน "เอกสารฉบับนี้ระบุชัดเจนว่า พวกเราได้แบ่งครัวเรือนและตัดขาดภาระผูกพันกันอย่างเป็นทางการแล้ว ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ผมและภรรยาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับทรัพย์สินหรือหนี้สินของบ้านใหญ่อีก วันนี้ท่านบุกรุกเข้ามาทวงเงินและสร้างความวุ่นวาย หากผมแจ้งเจ้าหน้าที่ข้อหาบุกรุกและก่อความกวนใจ ท่านคิดว่าบทลงโทษจะคืออะไรครับ?" รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของหลินชิงหาน นางก้าวออกมาจากด้านหลังของสามี ถือน과의ถาดไม้ที่บรรจุซาลาเปานึ่งร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของไส้หมูสับเห็ดหอมทะลุแป้งนุ่มฟูออกมาเตะจมูกผู้คนรอบข้าง นางยิ้มหวานหยดแต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ "คุณแม่เดินทางมาไกลคงจะเหนื่อยและหิวสินะครับ เชิญรับซาลาเปานี้กลับไปกินที่บ้านเถอะ... ถือว่าเป็นทานครั้งสุดท้ายจากลูกสะใภ้คนนี้ แต่ถ้ายังไม่ยอมกลับไปอีกและสร้างความรำคาญให้ครอบครัวฉันล่ะก็... ฉันจะเอาแป้งหมักซาลาเปานี่แหละ เทราดหัวคุณแม่ให้หายร้อนในทันทีเลยดีไหมครับ?" คำขู่ที่มาพร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์แต่แฝงความอำมหิต ทำให้นางจางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความหอมของซาลาเปายั่วยวนใจก็จริง แต่ความน่ากลัวของหลินชิงหานในตอนนี้ทำให้เธ้ารู้สึกว่าขาตัวเองเริ่มสั่นพั่บๆ นางจางถอยหลังกรูดด้วยความแค้นเคืองปนความหวาดกลัว ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วตะโกนด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายไล่หลัง "พวกแกจำไว้ให้ดีเถอะ! อย่าหวังว่าจะมีความสุขกันได้นานนักเลย!" ร่างเหี่ยวแห้งของแม่สามีวิ่งหนีหายไปลับตาอย่างรวดเร็วท่าเสียงหัวingเบาๆ ของชาวบ้านที่สมน้ำหน้า หลินชิงหานถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันกลับมาสบตากับสามีและลูกๆ ทั้งสองที่มองเธอด้วยสายตาเป็นประกายระยิบระยับเต็มไปด้วยความชื่นชม บรรยากาศในบ้านกลับคืนสู่ความอบอุ่นอีกครั้ง กลิ่นหอมของอาหารเช้าลอยเด่นชัดขึ้นมากลบเรื่องน่ารำคาญใจเมื่อครู่ ลู่ถิงเฟิงโน้มตัวลงกระซิบข้างหูภรรยาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล "ภรรยาของผมนี่เก่งกาจและน่ากลัวจริงๆ นะครับเนี่ย ทำเอาผมไม่กล้าทำตัวนอกลู่นอกทางเลยทีเดียว" "รู้ตัวก็ดีแล้วครับ..." หลินชิงหานหัวسرาเบาๆ ก่อนจะหันไปตักซุปใส่ชามให้ลูกแฝด แต่ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะยกหม้อซุปออกจากเตาถ่าน เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ไม่ใช่เสียงแหลมแสบแก้วหูของแม่สามี แต่เป็นเสียงเคาะที่หนักแน่นและเป็นจังหวะ พร้อมกับเงาร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลยุค 80 ที่ยืนถือกระเป๋าเอกสารหนังสีดำสนิทอยู่หน้าบ้าน เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะส่งยิ้มลึกลับแล้วเอמהทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชวนให้ขนลุก "ขอโทษนะครับ... ผมมาตามหา 'เจ้าของสูตรลับ' ที่ทำให้ตลาดมืดในเมืองปั่นป่วนเมื่อวานนี้... ไม่ทราบว่าคุณหลินชิงหานอยู่บ้านนี้ใช่ไหมครับ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนบทประพันธ์เรื่องนี้ด้วยความอบอุ่นเสมอมาครับ