ประกาศแยกบ้านเด็ดขาด

ชามข้าวต้มในมือของนางจางสั่นระริกจนของเหลวสีขุ่นกระฉอกโดนหลังมือเหี่ยวย่น แต่ป้าแก่เจ้าเล่ห์ไม่มีเวลามาสนใจความร้อนลวกนั้น เพราะดวงตาฝ้าฟางกำลังเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นหลินชิงหานก้าวเท้าฉับๆ ออกมาจากห้องครัวพร้อมกับแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งในมือ ท่าทางของหญิงสาวไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อกลุ่มญาติผู้พี่ที่สามีจางจอมอันธพาลพามาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รังสีความเยือกเย็นและสายตาที่เฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด กำลังทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนน่าขนลุก "พวกแกจะพังประตูบ้านฉันกันหรือไง?" หลินชิงหานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานก้องไปทั่วลานบ้าน "นังสะใภ้รอง! ปากคอเราะร้ายนักนะ แกกล้าดียังไงมาพูดจาอวดดีกับญาติผู้พี่ของสามีแก!" นางจางรีบละล่ำละลักโพล่งขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมขาวโพลน แม้ปากจะยังแข็ง แต่หัวใจกลับเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวอันไร้สาเหตุ หลินชิงหานแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั้นห้วนแต่น่าฟัง นางกวาดสายตามองหน้าชายฉกรรจ์ร่างหนาหน้าตาถมึงทึงสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังนางจาง หนึ่งในนั้นคือพี่ชายแท้ๆ ของนางจางผู้มีนิสัยชอบรีดไถเงินทองจากบ้านรองไปเล่นการพนันเป็นอาจิณ "ญาติผู้พี่งั้นหรือ?" ชิงหานเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่บนมุมปากอิ่ม "พี่ชายแท้ๆ ของคุณแม่สามีที่มาขู่กรรโชกทรัพย์ในบ้านเราทุกเดือน จนข้าวสารในถังไม่เหลือให้เด็กๆ ได้กินแม้แต่เมล็ดเดียว แบบนี้เขาเรียกว่าปล้นกลางวันแสกๆ ต่างหากล่ะครับ... อ้อ ขออภัย ฉันหมายถึง ปล้นหน้าด้านๆ" "นังเด็กนี่! ปากดีนักนะ แกกล้าดียังไงมาว่าอั๊ว!" ลุงใหญ่ตระกูลจางตบโต๊ะไม้เสียงดังปัง ชี้หน้าด่าด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ "วันนี้ถ้าแกไม่คายเงินเก็บที่ไอ้ลู่ถิงมันส่งกลับมาให้ ออกมาห้าสิบหยวน อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขในหมู่บ้านนี้เลย!" เสี่ยวเป่ากับถิงถิงที่แอบมองอยู่หลังประตูห้องนอน ถึงกับตัวสั่นเทาด้วยความกลัว สองมือเล็กๆ กำชายเสื้อของกัน and กันแน่น เด็กน้อยทั้งสองจำภาพความโหดร้ายของลุงคนนี้ได้ดี ทุกครั้งที่เขามา บ้านมักจะพังเสียหาย และข้าวของมีค่าชิ้นสุดท้ายก็จะถูกกวาดไปจนหมดเกลี้ยง ทว่า... วันนี้มันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หลินชิงหานไม่ได้ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว นางก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะไม้ตัวเก่า วางแผ่นกระดาษในมือลงกระแทกเสียงดัง ฟังชัดเจนจนทุกคนชะงัก "อยากได้เงินงั้นหรือ? ได้สิ..." ชิงหานลากเสียงยาวอย่างใจเย็น นัยน์ตาสีดำสนิทพินิจมองหน้าผู้ชายตรงข้ามด้วยความสมเพช "แต่ก่อนจะเอาเงินไป ช่วยเคลียร์บัญชีเก่าที่พวกคุณสูบเลือดสูบเนื้อบ้านเรามาตลอดสามปีนี้ให้หมดเสียก่อน!" นางจางหน้าซีดเผือด รีบพุ่งเข้าไปคว้ากระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู "นี่... นี่มันอะไร! บัญชีบ้าบออะไรกัน!" "บัญชีหนี้สินและทรัพย์สินที่พวกคุณปล้นไปไงล่ะครับ" ชิงหานกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับคมมีดที่กรีดลงบนเนื้อทีละน้อย "ตลอดสามปีที่ผ่านมา เงินเดือนทหารของลู่ถิงที่ส่งมาแปดสิบเปอร์เซ็นต์ถูกคุณแม่ยักยอกไปให้ลูกชายคนโตเล่นการพนัน รวมเป็นเงินทั้งสิ้นหนึ่งพันสองร้อยหยวน ค่าข้าวสารและผลผลิตในแปลงเกษตรที่พวกคุณบังคับให้เราส่งส่วยให้บ้านใหญ่ทุกฤดูกาลเก็บเกี่ยว คิดเป็นมูลค่าอีกสามร้อยหยวน และสัญญากู้ยืมเงินที่พวกคุณทำปลอมลายมือชื่อสามีฉันไปเบิกเงินจากคลังกองพลเมื่อปีที่แล้วอีกห้าร้อยหยวน..." ทุกตัวเลขที่หลินชิงหานเอ่ยออกมา ไม่ได้มาจากจินตนาการ แต่มันถูกดึงออกมาจากความทรงจำอันแม่นยำของเชฟระดับท็อปที่ผ่านการบริหารจัดการบัญชีร้านอาหารมูลค่าหลายร้อยล้านมาแล้ว และยิ่งไปกว่านั้น ในมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตของนางยังมีเอกสารรับCเยือนและหลักฐานทางการเงินที่ระบบสแกนเก็บไว้ครบถ้วนสมบูรณ์ ทุกอย่างถูกบันทึกไว้อย่างไร้ช่องโหว่ "เหลวไหล! แกกุเรื่องขึ้นมาเองชัดๆ!" ลุงใหญ่หน้าถอดสี รีบตะโกนกลบเกลื่อนความผิดปกติ น้ำเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดเริ่มสั่นพร่าอย่างเห็นได้ชัด "กุเรื่องงั้นหรือ?" ชิงหานหรี่ตามองพล Jายรอยยิ้มเยือกเย็น "ถ้าผู้ใหญ่บ้านหรือสารวัตรทหารได้เห็นเอกสารฉบับนี้ พร้อมกับลายนิ้วมือของคุณแม่ที่ประทับไว้เมื่อตอนที่ท่านมาบังคับให้ฉันเซ็นรับสภาพหนี้... คุณคิดว่าพวกเขาจะคิดว่านี่คือเรื่องโกหกไหมล่ะครับ?" นางจางเข่าอ่อนยวบทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นทันที มือเหี่ยวย่นกำกระดาษแผ่นนั้นแน่นจนยับยู่ยี่ ความมั่นใจทั้งหมดที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา นังสะใภ้รองคนนี้ไม่ใช่คนหัวอ่อนที่ถูกรังแกแล้วยอมก้มหน้าเงียบเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไปแล้ว นางกลายเป็นปีศาจสาวที่พร้อมจะลากทุกคนลงนรกไปพร้อมกัน! "แก... นังสารเลว..." นางจางเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความแค้นเคืองสุดขีด "วันนี้... ฉันขอประกาศแยกบ้านเด็ดขาด!" หลินชิงหานพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ทรงพลัง และก้องกังวานจนไม่มีใครกล้าขัด "บ้านหลังนี้ ทรัพย์สินทุกชิ้น และหนี้สินทั้งหมดที่เป็นของพวกคุณ จงเอาคืนไปให้หมด ส่วนพวกเรา... สามแม่ลูกและลู่ถิง จะขอตัดขาดจากตระกูลจาง ณ วินาทีนี้เป็นต้นไป!" ความเงียบสงบปกคลุมลานบ้านชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหายใจดัง ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากนอกรั้วบ้าน ปังก! ประตูรั้วไม้ไผ่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มของนายทหารหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แต่แววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ปรากฏกายขึ้นที่หน้าประตู ลู่ถิงกวาดสายตาดุจพญาอินทรีมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังยืนล้อมภรรยาของตน เขาก้าวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว หยุดยืนเคียงข้างหลินชิงหาน ฝ่ามือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางของภรรเอาไว้มั่น สัมผัสอุ่นซ่านที่ส่งผ่านมาทำให้ชิงหานรู้สึกผ่อนคลายลงทันที ลู่ถิงกวาดตามองหน้าแม่แท้ๆ และญาติผู้พี่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและอำนาจกดดันระดับนายทหารชั้นสัญญาบัตร น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเพียงประโยคเดียว แต่กลับหนักแน่นราวกับภูเขาถล่ม "ในเมื่อพวกท่านอยากได้นัก... งั้นก็ตามใจ สะใภ้คนนี้พูดแทนผมทุกอย่างแล้ว เชิญไสหัวออกไปจากบ้านของพวกเราได้เลยครับ!" ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังคิดว่าเรื่องราวจะจบลงด้วยการขับไล่ญาติจอมปล้นสะดม ลุงใหญ่ตระกูลจางกลับหัวเราะลั่นออกมาอย่างน่าเกลียด พร้อมกับดึงห่อผ้าเก่าๆ ออกมาจากเสื้อโค้ท แล้วโยนกระดาษแผ่นสีเหลืองเก่าคร่ำคร่าลงบนพื้นตรงหน้าลู่ถิง "ฮ่าๆๆๆ แยกบ้านงั้นรึ? คิดว่ามันง่ายนักหรือไงวะไอ้หลานชาย!" ลุงใหญ่แยะเขี้ยวหัวเราะ "ก่อนที่แกจะไล่พวกอั๊วออกไป... แกช่วยดูนี่เสียก่อน ว่าพ่อของแกก่อนตายได้ทำสัญญาแลกเปลี่ยนอะไรไว้กับตระกูลทางโน้น!" ลู่ถิงก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้นเพียงแวบเดียว นัยน์ตาคมกริบก็หดแคบลงทันที สีหน้าที่เคยสุขุมนิ่งสนิทกลับแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรกในชีวิต! [โปรดติดตามตอนต่อไป] --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ