แปลงผักวิเศษโตชั่วข้ามคืน

หยาดน้ำค้างบนยอดหญ้ายังไม่ทันระเหยหายไปกับไอแดด แต่เงาร่างเพรียวบางของหลินชิงหานกลับเคลื่อนไหวอยู่ริมแปลงผักหลังบ้านตระกูลลู่เสียแล้ว แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและประกายแห่งความหวัง ขณะที่มือเรียวสวยกำลังถือกระบวยไม้ตักน้ำใสบริสุทธิ์จากบ่อน้ำทิพย์ในมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ต "ถ้าข้าใช้น้ำวิเศษนี่รดลงไป แปลงผักกะหล่ำและคะน้าที่เพิ่งปลูกเมื่อวาน จะเติบโตทันใจขนาดไหนกันนะ" ชิงหานพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย นางตั้งใจจะใช้ผลผลิตล็อตแรกนี้ในการตบหน้าแม่สามีจอมเค็มและพวกญาติที่คอยจ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวนางให้หน้าหงายไปตามๆ กัน ซ่า... เสียงน้ำใสราวดั่งหยาดน้ำค้างสวรรค์ถูกรดราดลงบนพื้นดินแห้งแล้ง กลิ่นหอมจางๆ คล้ายใบชาอู่หลงผสมผสานกับความสดชื่นของธรรมชาติลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ชั่วพริบตาเดียว ปาฏิหาริย์ที่แม้แต่นางเองก็ยังต้องตกตะลึงก็บังเกิด! ดินสีน้ำตาลเข้มเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับมีชีวิต ก้านใบสีเขียวอ่อนของผักคะน้าที่ควรจะใช้เวลาเติบโตนับเดือน กลับพุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดินแข่งกับเวลา ใบของมันแผ่ขยายกว้าง ใบหนาอวบอ้ำ และเขียวขจีราวกับหยกเนื้อดี สีสันสดใสเปล่งประกายสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามเช้าอย่างน่าอัศจรรย์ ไม่เพียงแต่โตเร็วเท่านั้น แต่พลังงานชีวิตที่แผ่ออกมาจากผักเหล่านี้ยังเข้มข้นจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความหวานกรอบที่ทะลักออกมาจากเนื้อใบ "นี่มัน... เกินคาดไปมากจริงๆ" ชิงหานกวาดสายตามองแปลงผักที่บัดนี้กลายเป็นพืชผักเกรดพรีเมียมระดับซูเปอร์มาร์เก็ตยุคปัจจุบัน ผักทุกต้นสมบูรณ์ไร้ที่ติ ไม่มีร่องรอยของแมลงกัดแทะแม้แต่น้อย "ชิงหาน เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ตรงนั้น?" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ลู่ถิงเฟิงก้าวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตะลึง ดวงตาคมกราบของนายทหารหนุ่มเบิกกว้างเมื่อมองเห็นผักยักษ์เขียวขจีที่เมื่อวานยังเป็นแค่เมล็ดพันธุ์ลีบๆ อยู่เลย เขาหยุดยืนนิ่งอยู่เบื้องพรกระท่อม สายตาคมกริบมองสลับระหว่างใบหน้าภรรยาคนสวยกับแปลงผักตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา ชิงหานสะดุ้งเล็กน้อย นางรีบซ่อนกระบวยไม้ไว้ด้านหลัง ก่อนจะหันไปยิ้มแห้งๆ ให้สามี "เอ่อ... พี่ถิงเฟิง ตื่นเช้าจังเลยนะครับ ข้า... ข้าแค่ลองพรวนดินแล้วใส่ปุ๋ยสูตรลับที่คิดค้นขึ้นมาเองนิดหน่อย ไม่คิดว่ามันจะโตเร็วขนาดนี้เหมือนกัน" ลู่ถิงเฟิงเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมผสานกับความเป็นชายชาตรีลอยเข้ามาเตะจมูก ชายหนุ่มโน้มตัวลงสำรวจผักคะน้าต้นหนึ่งอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาภรรยา แววตาของเขาไม่ได้มีความหวาดระแวงแม้แต่น้อย มีเพียงความชื่นชมและประกายความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "ภรรยาของข้าเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ" ลู่ถิงเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ผักพวกนี้... คุณภาพดีกว่าผักในตลาดอำเภอเสียอีก ต่อให้เป็นพ่อค้าคนกลางในเมืองหลวงก็คงแย่งกันซื้อจนหัวแตกแน่นอน" "ถ้าอย่างนั้น วันนี้เราเอาไปขายที่ตลาดมืดกันดีกว่าครับ" ชิงหานเสนอแนะ แววตานصفธุรกิจเปล่งประกายเฉียบคม "ข้าอยากเห็นสีหน้าของแม่สามี ถ้าพวกนางรู้ว่าเราหาเงินเข้าบ้านได้มากมายจากแปลงผักเล็กๆ นี้" ลู่ถิงเฟิงหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขายื่นมือหนามาลูบศีรษะภรรยาเบาๆ อย่างทะนุถนอม "ตามใจเจ้าทุกอย่าง ข้าจะช่วยเจ้าเก็บเกี่ยวและแบกไปส่งเอง" ไม่นานนัก ผักคะน้าและกะหล่ำปลีเนื้อแน่นถูกเก็บเกี่ยวอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมสดชื่นของผักออร์แกนิกเกรดพรีเมียมส่งกลิ่นฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณบ้าน จนกระทั่ง... ประตูรั้วไม้ไผ่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงแหลมสูงของแม่สามีจอมเค็มที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางหาเรื่อง "นังตัวดี! พวกเจ้าสองคนทำเสียงดังอะไรแต่เช้าตรู่ ห๊ะ? คิดจะแอบกินอาหารดีๆ กันตามลำพังรึไง!" แม่สามีจอมเค็มเท้าสะเอว กวาดสายตามองมาด้วยความเกลียดชัง แต่เมื่อสายตาปะทะเข้ากับกองผักสีเขียวสดใสตรงหน้า นางถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความโลภทันที "นะ... นั่นมันผักอะไร ทำไมถึงได้สดและงملขนาดนี้!" ชิงหานยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะอย่างมีระดับ นางก้าวเท้าเข้าไปยืนเคียงข้างสามี พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "ผักพวกนี้เหรอครับคุณแม่... ก็เป็นแค่ผักกระจอกๆ ที่ลูกสะใภ้คนนี้ปลูกเองแหละครับ น่าเสียดายจังนะ ที่มันไม่ได้มีไว้ให้คนใจร้ายแถวนี้ได้กินฟรีๆ เสียด้วยสิ" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบลงทันที ลู่ถิงเฟิงก้าวขึ้นมาบังหน้าภรรยาไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อปกป้อง ขณะที่แม่สามีหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธแค้นที่ถูกตอกหน้าอย่างเจ็บแสบ ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นรัวๆ จากหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของเถ้าแก่ร้านอาหารชื่อดังประจำอำเภอที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ! "คุณลู่! คุณหลิน! แย่แล้ว... ผัก... ผักที่พวกท่านเคยพูดถึง... มีคนยอมจ่ายไม่อั้น ห้าเท่า! ไม่สิ สิบเท่า! ขอแค่ท่านยอมขายให้ข้าตอนนี้ทั้งหมด!" ชิงหานหันไปสบตากับลู่ถิงเฟิง รอยยิ้มแห่งชัยชนะผุดขึ้นบนใบหน้าทันที ขณะที่แม่สามีอ้าปากค้างจนแทบกลืนกินกำปั้นของตัวเองเข้าไปได้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ