เปิดฉากปะทะ

“ผมไม่ได้จ้างสถาปนิกมาเพื่อออกแบบ ‘บ้านพักคนชรา’ นะครับคุณภูผา แต่เรากำลังจะสร้างโลเคชันภาพยนตร์รักร่วมสมัยที่คนดูต้องอยากวิ่งเข้าไปอยู่ข้างใน… ช่วยกรุณาถอดแว่นคู่นั้นแล้วใช้ตามองความจริงสักนิดเถอะว่า งานที่คุณร่างมาเนี่ย มันไร้ชีวิตชีวาและเชยระเบิด!” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนแทบจะบาดแก้วหู ดังขึ้นก้องห้องประชุมใหญ่ชั้นสิบห้าของสตูดิโอผลิตภาพยนตร์ชื่อดัง แอร์อุณหภูมิสิบแปดองศาเซลเซียสดูจะไม่ได้ช่วยลดความร้อนระอุภายในห้องนี้ลงได้เลยสักนิด ตรงกันข้าม บรรยากาศกลับคุกรุ่นจนคล้ายมีประจุไฟฟ้าสถิตแล่นพล่านอยู่ทุกอณูอากาศ ภูผา (Phupha) ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บเนี๊ยบกริบยังคงนั่งไขว่ห้าง ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกใสเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วง ก่อนที่เจ้าตัวจะค่อยๆ ปลดแว่นสายตากรอบโลหะสีเงินออกอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดหันไปสบตากับคนพูดตรงๆ โดยไม่มีความเกรงกลัวเจืออยู่เลย “ถ้าคุณกรณ์ใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์งานสถาปัตยกรรมชิ้นนี้ให้ลึกซึ้งกว่าการยืนแอ็กท่าสั่งผู้ช่วยหน้ากอง คุณก็จะรู้ว่าเส้นสายที่ผมเลือกใช้ มันถูกคำนวณมาเพื่อสะท้อนความเปราะบางของตัวละครเอก ไม่ใช่พื้นที่โชว์ออฟความฉูดฉาดไร้รสนิยมแบบที่คุณพยายามยัดเยียด…” ภูผาเว้นจังหวะ ปรายตามองร่างสูงโปรดของอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินค่า “...หรือถ้าสมองของคุณประมวลผลคำว่า ‘มินิมอลเชิงลึก’ ไม่ทัน ผมยินดีจะวาดภาพอนุบาลให้ดูใหม่นะ6ครับ... อ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าคุณถนัดแต่เรื่องฉาบฉวย” เปรี้ยง! เหมือนมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางโต๊ะประชุม ธนัตถ์ (Thanat) โปรดิวเซอร์หนุ่มเจ้าเสน่ห์ถึงกับต้องยกมือขึ้นนวดขมับ พลางส่งเสียงหัวเราะแห้งๆ ออกมาเพื่อเบรกบรรยากาศที่กำลังจะระเบิดเป็นจุล เขาคบหากับกรณ์มานานจนรู้ว่าผู้กำกับไฟแรงคนนี้เกลียดที่สุดคือคำดูถูกเรื่องรสนิยม และยิ่งเกลียดเข้าไปใหญ่เมื่อเจอคนที่เถียงกลับได้แบบตาต่อตาฟันต่อฟันอย่างไม่มีใครยอมใคร “ใจเย็นๆ ครับคุณภูผา คุณกรณ์… เรามาคุยกันในฐานะมืออาชีพนะ” ธนัตถ์รีบแทรกตัวขึ้นมาก่อนที่สถานการณ์จะบานปลาย “โปรเจกต์นี้ทุนสร้างมหาศาล เซ็ตฉากบ้านหลังนี้คือหัวใจสำคัญของเรื่อง ถ้าสถาปนิกกับผู้กำกับยังตีกันตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบห้องประชุม แล้วหนังเราจะรอดไปถึงวันฉายไหมล่ะครับเนี่ย” “ผมก็อยากรอดครับคุณธนัตถ์ ถ้าผู้กำกับของคุณยอมลดอีโก้ลงสักครึ่งแล้วเปิดใจฟังเหตุผลทางวิศวกรรมบ้าง ไม่ใช่เอาแต่ใจตัวเองเหมือนเด็กทารกที่ไม่ได้กินนม” กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกาวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนมันไถลถอยหลังไปครูดกับพื้นเสียงดังครืด ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งตรงข้าม ยื่นใบหน้าหล่อเหลาที่มักปรากฏอยู่ตามหน้าสื่อบันเทิงเข้าไปใกล้ภูผาจนแทบจะชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นกาแฟเข้มๆ ปะทะเข้ากับผิวแก้มของสถาปนิกหนุ่ม “คุณว่าใครเด็กทารกนะ คุณภูผา?” กรณ์กดเสียงต่ำลอดไรฟัน นัยน์ตาดุดันจ้องลึกลงไปในดวงตานิ่งสนิทของอีกฝ่ายราวกับจะค้นหาความเย่อหยิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างใน “จำไว้เลยนะ สถาปนิกหน้าตายอย่างคุณน่ะ เก่งแต่บนกระดาษนั่นแหละ แต่คนที่จะทำให้บ้านหลังนั้นมีวิญญาณ มีลมหายใจ และทำให้คนดูอินจนร้องไห้คาโรงหนัง... มันคือผมคนนี้!” “งั้นก็เชิญไปปั้นน้ำเป็นตัวตามใจชอบเลยครับ เพราะแบบแปลนที่ผมออกแบบ จะไม่มีทางถูกแก้แม้แต่เส้นเดียว เพื่อเอาไปแลกกับรสนิยมตลาดล่างที่คุณอยากได้” ภูผายังคงนิ่งสงบ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งขั้วโลก เขาสบตากล่าวตอบโดยไม่ยอมเบือนหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว ปฏิกิริยาเยือกเย็นนี่แหละที่ยิ่งราดน้ำมันลงบนกองเพลิงในอกของกรณ์ มีน (Min) มัณฑนากรสาวรุ่นน้องในทีมออกแบบที่นั่งเงียบมานาน รีบยื่นมือมาดึงชายเสื้อสูทของรุ่นพี่เบาๆ พร้อมกับกระซิบเตือนด้วยความหวังดี “พี่ภูผาคะ พอเถอะค่ะ... เดี๋ยวโปรเจกต์จะพังเอาจริงๆ นะคะ” ภูผาไม่แม้แต่จะชายตามองรุ่นน้อง เขาทำเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยในแบบที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นรอยยิ้มเยาะ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ถ้าหมดธุระจะเถียงเรื่องไร้สาระแล้ว ผมขอตัวนะครับ งานผมมีค่ามากกว่าจะมานั่งเสียเวลาฟังคนไม่มีเหตุผลอารมณ์เสียใส่” พูดจบ ภูผาก็เอื้อมมือไปหยิบแฟ้มผลงานออกแบบบนโต๊ะ รวบรวมเอกสารทุกแผ่นใส่กระเป๋าเอกสารหนังแท้ด้วยท่าทางใจเย็นสุดขีด ราวกับเหตุการณ์ปะทะคารมดุเดือดเมื่อครู่เป็นเพียงแค่ลมผ่านหน้าต่าง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่ แล้วเตรียมจะก้าวเดินออกจากห้องประชุมโดยไม่คิดจะร่ำลาใครสักคำ ทว่า กรณ์ซึ่งยืนขวางทางอยู่ด้านหลังกลับไม่ยอมปล่อยให้ทุกอย่างจบลงง่ายๆ แบบนั้น หมับ! มือหนาคว้าเข้าที่ข้อแขนของภูผาอย่างแรง แรงดึงนั้นกะทันหันจนทำให้สถาปนิกหนุ่มเสียหลัก เซถอยหลังกลับมาชนเข้ากับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความร้อนจากร่างกายของกรณ์โอบล้อมตัวภูผาไว้ในเสี้ยววินาที “ปล่อยครับคุณกรณ์! คุณทำบ้าอะไรเนี่ย” ภูผาตวัดสายตากลับมามองด้วยความตกใจระคนโกรธ พยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม แต่กรณ์กลับใช้มืออีกข้างยันขอบโต๊ะประชุมไว้ เป็นการกักขังร่างของสถาปนิกหนุ่มให้อยู่ในพื้นที่วงแขนของเขาโดยปริยาย ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความไม่พอใจ ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงศูนย์ บรรยากาศรอบตัวที่เคยคุกรุ่นด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดรูปแบบใหม่ที่สั่นประสาท ยิ่งใกล้ชิด ยิ่งสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดประหลาดที่พุ่งชนกันอย่างรุนแรง กรณ์ก้มมองคนในอ้อมแขนที่ตอนนี้ดวงตาคมคู่สวยกำลังวาวโรจน์ด้วยความถือดี ริมฝีปากบางเฉียบเม้มแน่นอย่างขัดใจ สันจมูกโด่งรั้นและผิวแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อจางๆ ด้วยความโกรธ (หรืออาจจะด้วยความใกล้ชิดที่มากเกินไปจนตั้งตัวไม่ทัน) ทำให้ผู้กำกับหนุ่มจอมกวนประสาทถึงกับเผลอชะงักไปชั่วขณะ หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะรัวเร็วไม่ได้มาจากความโกรธอีกต่อไปแล้ว... แต่มันกำลังเต้นแรงเพราะเหตุผลอื่นที่เขาไม่อยากยอมรับ “คิดจะหนีกันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอครับ คุณสถาปนิกหน้านิ่ง” กรณ์กระซิบเสียงพร่าชิดริมหูก1 อีกฝ่าย จงใจผ่อนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินผิวแก้มขาวเนียนจนภูผาต้องสะท้อนกายเบาๆ “เกมเพิ่งจะเริ่มต้นแท้ๆ... คุณแน่ใจเหรอว่า คุณจะทนเก๊กหน้าตายใส่ผมได้ตลอดรอดฝั่ง?” ดวงตาทั้งคู่ประสานกันนิ่งสนิท ท่ามกลางความตกตะลึงของธนัตถ์และมีนที่อ้าปากค้างมองภาพตรงหน้าอย่างทำอะไรไม่ถูก มือหนาของกรณ์ยังคงตรึงข้อมือของภูผาไว้แน่น ขณะที่ปลายนิ้วโป้งไล้เบาๆ บนผิวเนื้อเนียนโดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกของคนทั้งสองแทบจะเคลียคลออยู่รอมร่อในจังหวะที่หัวใจเต้นผิดจังหวะพร้อมกันอย่างไร้เหตุผล ...และในวินาทีที่ภูผาอ้าปากจะพ่นคำด่าทอที่เจ็บแสบที่สุดออกไปเพื่อตัดบท เสียงประตูกระจกห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างแรง พร้อมกับเสียงตื่นตระหนกของเลขาหน้าห้องที่ตะโกนแทรกเข้ามาโดยไม่ทันได้ดูบรรยากาศ “คุณกรณ์คะ! คุณภูผาคะ! แย่แล้วค่ะ... เกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งานก่อสร้างเซ็ตหลักแล้วค่ะ!” หมอกไม้ไผ่ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาร่วมเปิดฉากความปะทะครั้งนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!