คลังสมบัติสะท้านแผ่นดิน

"ราชโองการจากองค์ประมุข... เสด็จประพาสหอการค้าบูรพาเป็นการส่วนพระองค์!" เสียงประกาศก้องดังกังวานจนเซรามิกบนโต๊ะน้ำชาสั่นสะเทือน บรรยากาศภายในโถงกว้างที่เมื่อครู่ยังคุกรุ่นด้วยกลิ่นอายแห่งการห้ำหั่น กลับพลันเงียบสงบลงราวกับป่าช้าในยามวิกาล เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นบนหน้าผากของเสนาบดีเฉินจนชุ่มโชก เขารีบทรุดกายลงคุกเข่าแนบพื้นอย่างลนลาน พร้อมกับขุนนางน้อยใหญ่ที่ต่างพากันหมอบกราบลงต่ำจนหน้าผากแทบติดพื้นดินเย็นเฉียบ ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทว่า... มีเพียงคนผู้เดียวที่ยังคงยืนหยัดอย่างสง่างาม ไป๋จูหลันไม่ได้คุกเข่าลงตามสามัญสำนึก นางเพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาหงส์คู่คมกริบราวกับใบมีดน้ำแข็งทอดมองไปยังร่างสูงสง่าที่ก้าวผ่านม่านมุกเข้ามาอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าของเขาสง่างามราวกับพยัคฆราชที่กำลังตรวจตราอาณาเขต กลิ่นอายความเย่อหยิ่งและอำนาจล้นฟ้าแผ่ซ่านกดทับจนอากาศรอบตัวคล้ายจะหนักอึ้งขึ้นหลายเท่า มู่หรงเฉิง... ท่านอ๋องผู้กุมคลังสมบัติครึ่งค่อนแผ่นดิน และเป็นบุรุษที่อันตรายที่สุดในราชสำนัก "ลุกขึ้นเถิด" สุรเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงดนตรีโบราณที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น เขากวาดสายตาดั่งเหยี่ยวผ่านร่างของเสนาบดีเฉินที่ตัวสั่นเทา ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงหน้าเรียบเฉยของหญิงสาวผู้เป็นศูนย์กลางของพายุความโกลาหลในวันนี้ "ไม่นึกเลยว่า... กุนซือไป๋ผู้นำพาความเปลี่ยนแปลงมาสู่ตลาดการค้า จะเป็นสตรีที่งดงามและเยือกเย็นได้ถึงเพียงนี้" ไป๋จูหลันย่อกายคารวะตามพิธีการเพียงเล็กน้อย ปลายคางเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "หม่อมฉันเป็นเพียงสามัญชนผู้ต่ำต้อย หาญกล้ารบกวนเบื้องพระพักตร์ของท่านอ๋องแล้วเพคะ" "สามัญชนงั้นหรือ?" มู่หรงเฉิงแย้มสรวลที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นงดงามจนบาดตา แต่กลับแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ลึกล้ำที่คาดเดาไม่ได้ "คนที่ใช้เพียงวาจาไม่กี่ประโยคก็ทำให้เสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่เกือบสำอกจากพิษวาจาของตนเองได้ หาใช่สามัญชนธรรมดาไม่... เจ้าช่างน่าสนใจเสียจริง ไป๋จูหลัน" เสนาบดีเฉินที่หมอบอยู่แทบพื้นลอบเงยหน้าขึ้นด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้นเคืองระคนสงสัย เหตุใดท่านอ๋องผู้ไม่เคยสนใจเรื่องการค้าและการเมืองในตลาดล่าง ถึงเสด็จมาปรากฏพระองค์ที่นี่ในยามวิกาลเช่นนี้ได้เล่า? "ทูลท่านอ๋อง..." เสนาบดีเฉินฝืนเปล่งเสียงสั่นเครือ "นังสารเลวผู้นี้บังอาจ... บังอาจปั่นป่วนราคาตั๋วแลกเงินและผูกขาดเส้นทางขนส่งสินค้ารายใหญ่ เป็นภัยต่อความมั่นคงของคลังหลวงพ่ะย่ะค่ะ!" มู่หรงเฉิงปรายตามองเสนาบดีเฉินเพียงหางตา รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากพระวรกายจนเสนาบดีเฒ่าต้องหุบปากฉับ ตัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวจนสิ้นท่า "เปิ่นหวังอนุญาตให้เจ้าพูดเมื่อไหร่กัน? หรือว่ากฎเหล็กของหอการค้าหลวง จะทำให้สมองของเสนาบดีเฉินเสื่อมถอยไปเสียแล้ว?" "พ่ะย่ะค่ะ... กระหม่อมสมควรตาย!" เสนาบดีเฉินรีบโขกหัวโขกลงกับพื้นจนเกิดเสียงดังทึบ มู่หรงเฉิงมิได้สนใจสุนัขรับใช้ที่ไร้ค่าผู้นั้นอีก พระเนตรคมกลาบกลับมาจดจ้องที่ไป๋จูหลันผู้ยืนนิ่งสงบราวกับภาพวาดหมึกจีน พระองค์ก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นอายบุรุษเพศอันทรงพลังโอบล้อมร่างบางไว้ "เปิ่นหวังกำลังมองหา... หมากตัวสำคัญที่จะช่วยพลิกกระดานการค้ายุคใหม่ และเจ้าก็มีคุณสมบัติครบถ้วนทุกประการ" ไป๋จูหลันหรี่ตาลงเล็กน้อย หัวใจเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นแต่นางยังคงควบคุมสีหน้าให้เรียบเฉย ไร้รอยตื่นตระหนก "ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไรเพคะ?" "ข้อเสนอทางธุรกิจที่เจ้าปฏิเสธไม่ได้" มู่หรงเฉิงโน้มพระองค์ลงกระซิบข้างพระ कर्ण (ใบหู) ของนาง แผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึก "ข้าจะมอบอำนาจเด็ดขาดในหอการค้าหลวงให้ครึ่งหนึ่ง พร้อมกับเงินทุนไม่จำกัดวงเงินจากคลังสมบัติส่วนพระองค์ เพื่อแลกกับการที่เจ้า... จะต้องมาเป็นกุนซือส่วนตัวของข้า และเหยียบย่ำศัตรูของเจ้าให้จมดินไปพร้อมกับข้า" สิ้นคำตรนั้น ความโกลาหลก็บังเกิดขึ้นในใจของทุกคน ทว่าในขณะที่ไป๋จูหลันกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบ ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นจากด้านนอก พร้อมกับเสียงกระบี่กระทบกันดังกริ๊บ ก่อนที่ทหารองครักษ์เกราะทองคำกลุ่มใหญ่จะพังประตูเข้ามาล้อมรอบโถงกว้างไว้ทั้งหมด และร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่ควรจะอยู่ที่เมืองหลวง ก็ก้าวออกมาจากเงาจันทร์พร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นที่ทำให้นางต้องชะงักงัน! "เกรงว่า... กุนซือไป๋คงจะรับข้อเสนอนี้ไม่ได้ง่ายๆ หรอกกระมัง เพราะนาง... คือเชลยศึกในอาณัติของข้าแต่เพียงผู้เดียว!" โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ไป๋เหลียนฮวา" มาโดยตลอดนะคะ!