เงินก้อนแรกที่เปลี่ยนชะตา

“ถ้าคุณจะเอาเวลาไปนั่งเพ้อฝันถึงความสำเร็จที่ไม่มีวันมาถึง ผมว่าเอาเวลาไปหาเงินจ่ายค่ากาแฟแก้วละเก้าสิบบาทนั่นให้พ้นๆ ก่อนจะโดนไล่ออกไปขายหน้าดีกว่านะครับ รินทร์” เสียงเย้ยหยันของ 'ก้อง' อดีตหัวหน้างานผู้เคยเหยียบย่ำรินทร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอึกทึกในร้านกาแฟหรูใจกลางย่านธุรกิจ รินทร์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่เขารับรู้ได้ถึงสายตาดูแคลนของเหล่าพนักงานออฟฟิศระดับบนที่นั่งรายล้อม พวกเขาคือกลุ่มคนที่เคยเห็นรินทร์ในสภาพคนตกงาน สภาพที่ไร้เกียรติและไร้ซึ่งอำนาจต่อรอง รินทร์เพียงแค่ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ พลางมองหน้าจอโฮโลแกรมกึ่งโปร่งใสที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าเขาเพียงคนเดียว [ภารกิจแรก: การจัดสรรสภาพคล่องเริ่มต้น] [สถานะ: สำเร็จ] [รางวัล: เงินสดเข้าสู่บัญชีธนาคารปลายทาง 5,000,000 บาท] มุมปากของรินทร์กระตุกขึ้นเล็กน้อย ความแค้นที่สั่งสมมานานหลายปีในใจดูเหมือนจะได้รับเชื้อเพลิงชั้นดี เขาไม่ได้ตอบโต้ก้องด้วยวาจา แต่เขากลับพิมพ์ข้อความสั้นๆ ส่งไปยังสมาร์ทโฟนของลินินที่นั่งอยู่โต๊ะมุมมืดของร้าน 'ถึงเวลาที่หมาข้างถนนอย่างผม จะเริ่มกัดคืนบ้างแล้วนะครับ' ลินินที่นั่งไขว่ห้างอ่านข้อความนั้น เธอส่งยิ้มบางๆ ที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจกลับมา เธอรู้ดีว่ารินทร์ไม่ใช่คนที่ปล่อยให้ใครดูถูกฟรีๆ โดยเฉพาะเมื่อ 'ระบบ' ที่เขากำลังถือครองอยู่ในมือมีอำนาจเหนือระบบการเงินของโลกใบนี้ "ก้องครับ" รินทร์เรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก "คุณเคยบอกว่าชีวิตคนเราวัดกันที่ตัวเลขในบัญชีใช่ไหมครับ?" ก้องหัวเราะร่าพลางขยับเนกไทแบรนด์เนม "ใช่สิ หรือนายจะเถียง? นายมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่มีเงินติดตัวไม่ถึงหลักหมื่น อย่ามาทำเป็นสั่งสอนคนที่สำเร็จกว่าอย่างฉันเลยน่า" รินทร์วางสมาร์ทโฟนลงบนโต๊ะ เสียง 'ปิ๊ง' ดังขึ้นพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารยักษ์ใหญ่ที่เด้งขึ้นบนหน้าจอแท็บเล็ตของรินทร์ เขาไม่ได้ปิดหน้าจอ แต่กลับหมุนมันให้หันไปทางก้องอย่างช้าๆ "ยอดเงินในบัญชีของผม... อาจจะน้อยกว่าที่คุณมีตอนเกษียณ แต่ก็น่าจะพอให้คุณยอมหุบปากได้สักพักนะครับ" เมื่อก้องก้มลงมองหน้าจอ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า ตัวเลขห้าหลักที่เขาคาดคิดไว้กลายเป็นตัวเลขเจ็ดหลักที่มีเครื่องหมายคอมม่าคั่นอย่างชัดเจน: 5,000,000 บาท ความเงียบเข้าปกคลุมร้านกาแฟในทันที ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา คนในร้านต่างหันมามองที่โต๊ะของรินทร์เป็นจุดเดียว เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น บ้างก็ว่าเป็นแอปฯ ปลอม บ้างก็ว่าเป็นเงินที่ได้จากการทำเรื่องผิดกฎหมาย แต่สำหรับรินทร์ มันคือชัยชนะครั้งแรกที่เขารอคอย "ห้าล้าน..." ก้องพึมพำ เสียงของเขาสั่นเครือ "นายไปเอาเงินมาจากไหน? นายมันแค่เด็กจบใหม่ที่โดนไล่ออก!" "ความลับทางธุรกิจครับ" รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่เคยห่อเหี่ยวดูเหมือนจะเปลี่ยนไปราวกับคนละคน แววตาของเขาคมกริบดุจมีดโกน "และอีกอย่าง... รบกวนช่วยเช็คบิลโต๊ะของคุณด้วยนะครับ เพราะตั้งแต่วินาทีนี้ไป ผมจะซื้อร้านนี้ แล้วประกาศว่าคนที่เคยดูถูกคนอื่นอย่างคุณ... 'ไม่ต้อนรับ' ในพื้นที่ของผมอีกต่อไป" รินทร์เดินผ่านก้องที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นไปหาลินิน เธอควงกุญแจรถสปอร์ตคันหรูที่เพิ่งถอยมาใหม่พลางลุกขึ้นยืน "แผนการที่สองล่ะคะ?" "เราจะเริ่มเทคโอเวอร์บริษัทที่คุณเคยโดนหักหลังภายในอาทิตย์นี้ครับ" รินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะก้าวพ้นประตูร้าน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำจำนวนหกคนก็เดินเข้ามาขวางทางออกไว้ ชายร่างยักษ์ที่มีแผลเป็นบนใบหน้าก้าวออกมาข้างหน้าพลางขยับแว่นกันแดดลงเล็กน้อย "คุณรินทร์ครับ... นายใหญ่ของผมสนใจที่มาของเงินห้าล้านบาทนั่นมากเลย" เขาเว้นจังหวะพลางแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด "หวังว่าคุณคงยินดีที่จะไปคุยกับพวกเราที่ 'หลังร้าน' นะครับ" รินทร์เหลือบมองลินิน ทั้งคู่ไม่ได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย รินทร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดปุ่มสีแดงบนแอปฯ ระบบอัปเกรดความมั่งคั่ง ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่บินต่ำลงมาจนกระจกร้านสั่นสะเทือนก็ดังสนั่นมาจากทางด้านนอก รินทร์หันไปมองชายชุดดำด้วยสายตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง "ผมเกรงว่าผมคงไม่มีเวลาไป 'หลังร้าน' กับคนชั้นต่ำแบบพวกคุณหรอกครับ เพราะตอนนี้... ลูกน้องของผมมาถึงแล้ว" ประตูร้านถูกเปิดออกด้วยชายชุดสูทสีเทานับสิบคนที่มีตราสัญลักษณ์ของ 'กองทุนการเงินระดับโลก' ประทับบนอกเสื้อ พวกเขายืนเรียงแถวสองฝั่งดุจทหารที่พร้อมทำลายล้างทุกคนที่ขวางทาง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นนี้ แล้วพบกันในตอนถัดไปครับ - ลอร์ดออฟดาร์กเนส