ปฏิบัติการตื้อวันแรก

“คนอย่างธันวา ไม่เคยมีที่ว่างให้ใครหรอกเมล่อน เลิกเอาเวลาไปทุ่มเทกับก้อนหินนั่นเถอะ” คำพูดของเพื่อนสนิทดังก้องอยู่ในโสตประสาท แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับภาพเบื้องหน้าที่ฉันกำลังเผชิญอยู่ ธันวา ประธานนักเรียนมาดนิ่งผู้ที่ได้รับการขนานนามว่า ‘น้ำแข็งขั้วโลกเหนือ’ กำลังนั่งอ่านเอกสารงบประมาณชมรมด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่ไร้ซึ่งร่องรอยของอารมณ์ใดๆ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั่นไม่แม้แต่จะเงยขึ้นมองผู้หญิงที่ยืนเด่นหราอยู่กลางห้องสภานักเรียนอย่างฉัน ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวให้กลับมามั่นคง นี่ไม่ใช่การสารภาพรักครั้งแรก และแน่นอนว่าไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่ฉันถูกเมิน “พี่ธันวาคะ” ฉันเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงสดใสที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางวางกล่องข้าวห่อผ้าสีเหลืองอ่อนลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งนั่นเสียงดัง ‘ปึก’ จนเจ้าตัวต้องชะงักปลายปากกา เขานิ่งไปอึดใจ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองฉัน ดวงตาคู่นั้นเย็นชาเสียจนเกือบจะแช่แข็งฉันได้ แต่นั่นน่ะเหรอจะทำให้เมล่อนคนนี้ถอย? ไม่มีทางค่ะ “เธอมีธุระอะไรกับงานในสภานักเรียนหรือเปล่า ถ้าไม่มีก็เชิญออกไปได้แล้ว ฉันกำลังยุ่ง” น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำและราบเรียบเกินไป มันคือโทนเสียงที่ใช้ไล่แขกที่ไม่ได้รับเชิญเป็นประจำ ฉันยิ้มกว้างกว่าเดิม ดันกล่องข้าวเข้าไปใกล้เขามากขึ้นอีกนิด “ธุระเรื่องงานน่ะไม่มีหรอกค่ะ แต่ธุระเรื่อง ‘หัวใจ’ น่ะมีแน่นอน และวันนี้เมล่อนก็เตรียมตัวมาดีมากด้วย พี่จะปฏิเสธเมล่อนกี่ครั้งก็ได้นะคะ แต่เมล่อนเชื่อในกฎของความพยายามค่ะ ยิ่งพี่ผลักไส เมล่อนก็จะยิ่งพุ่งเข้าหาแบบนี้แหละ” ธันวาวางปากกาลงอย่างใจเย็น เขาประสานมือเข้าหากัน สายตาที่เคยเฉยเมยเริ่มมีความวาวโรจน์บางอย่างที่คนอื่นอาจไม่ทันสังเกต แต่ฉัน... คนที่จ้องมองเขามานับปี เห็นมันชัดเจนเต็มสองตา “ไร้สาระ” เขาพึมพำ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดอากาศรอบตัวดูเหมือนจะลดต่ำลงเมื่อเขาก้าวเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงจากหน้าต่างจนเงาของเขาโถมทับตัวฉันจนมิด “เธอรู้ไหมว่าความพยายามที่ผิดที่ผิดทาง มันไม่ได้เรียกว่าความมุ่งมั่นหรอกนะ มันเรียกว่า ‘การรบกวน’ ถ้าเธอยังไม่หยุดทำตัวให้น่ารำคาญแบบนี้... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” ฉันเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แม้ในใจจะแอบสั่นกับรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขา แต่ความกลัวการถูกปฏิเสธที่ฉันฝังไว้ใต้รอยยิ้มมันถูกกระตุ้นด้วยความท้าทาย “ถ้าการรบกวนทำให้พี่หันมาสนใจเมล่อนได้ ต่อให้ต้องรบกวนไปจนเรียนจบ เมล่อนก็จะทำค่ะ!” เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ราวกับไม่เคยเจอใครที่กล้าต่อกรด้วยประโยคย้อนแย้งแบบนี้ มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็นท่าทางของคนเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ จังหวะนั้นเอง ประตูห้องสภานักเรียนก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดกีฬาของ ‘คีย์’ นักบาสเกตบอลหนุ่มสุดฮอตประจำโรงเรียนที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางร่าเริงเกินเหตุ เขาตรงดิ่งเข้ามาหาฉันแล้วถือวิสาสะโอบไหล่ฉันไว้หลวมๆ “ไงเมล่อน มาหาประธานน้ำแข็งคนนี้อีกแล้วเหรอ? ไม่เหนื่อยบ้างหรือไงคนดี ไปหาอะไรเย็นๆ กินกับฉันดีกว่า ปล่อยให้คนแก่ทำงานไปเถอะ” คีย์ยิ้มกวนประสาทให้ธันวา ก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างหูฉัน ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้อง ฉันสังเกตเห็นมือของธันวาที่วางอยู่ข้างตัวกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน สายตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นดุดันอย่างน่าประหลาด เขาจ้องมองมือของคีย์ที่พาดอยู่บนไหล่ฉันราวกับจะฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ ธันวาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างของเราเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดลงที่ข้างแก้มฉัน ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาจนเกือบชิดใบหู แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนขนลุกไปทั้งตัว “ดูเหมือนฉันจะเริ่มเปลี่ยนใจแล้ว... ในเมื่อเธอมัน ‘ดื้อ’ นัก ก็ลองอยู่รับมือกับความรำคาญในแบบของฉันดูหน่อยเป็นไง” เขากระชากคอเสื้อคีย์ออกอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซถลา ก่อนจะหันมาคว้าข้อมือฉันแล้วดึงให้เดินตามออกไปจากห้อง ทิ้งให้เพื่อนสนิทของฉันยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ตรงนั้น ฉันเดินตามแรงจูงใจของคนตรงหน้าอย่างว่าง่าย แม้ในใจจะเต้นรัวจนแทบระเบิด แต่คำพูดสุดท้ายของเขายังคงดังก้องอยู่ในหัว... นี่มันคือปฏิบัติการรุกกลับของเขางั้นเหรอ? หรือนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเกมไล่ล่าที่อันตรายกว่าเดิมกันแน่! หวังว่าทุกคนจะสนุกและเอาใจช่วยเมล่อนในเส้นทางสายตื้อรักนี้นะคะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันค่ะ