กลยุทธ์ล่อเสือออกจากถ้ำ

แสงสีฟ้าจากหน้าต่างโฮโลแกรมส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเรย์จนเกิดเงาทอดยาวบนผนังหินเก่าคร่ำคร่าของกิลด์ร้าง เสียงแจ้งเตือนระดับ SSS จากระบบยังคงกะพริบเป็นจังหวะเตือนภัยสีแดงฉานสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่คมที่ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ห้าสิบชีวิต... กองกำลังรับจ้างภายใต้รหัส 'ShadowFang' ที่เชื่อมโยงกับองค์กรลับเบื้องหลังเซิร์ฟเวอร์หลักกำลังเคลื่อนพลผ่านแนวป่าหมอกหนาเข้าสู่เขตแดนของพวกเขาอย่างเงียบเชียบ ทุกย่างก้าวถูกคำนวณไว้ในอัลกอริทึมการบุกรุกที่สมบูรณ์แบบ ทว่าพวกมันกลับไม่รู้เลยว่า เหยื่อที่พวกมันกำลังจะเข้ามาตะครุบ ได้พลิกกระดานรออยู่ก่อนแล้ว "ดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญของเราจะมาถึงเร็กว่าที่คาดไว้นะครับ อาจารย์เอลล่า" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือเรียวยาวเคาะเบาๆ บนคีย์บอร์ดเวทมนตร์เพื่อสลับหน้าจอการควบคุมอาณาเขต แสงไฟจากหน้าจอสะท้อนรอยยิ้มมุมปากที่เจือความเยือกเย็นของอดีตโปรเพลเยอร์หนุ่ม ร่างเพรียวระหงของเอลล่าในชุดคลุมสีเงินยวดยวงก้าวออกมาจากเงาเสาหิน ดวงตาสีครามคู่สวยกวาดมองแผนที่จำลองสามมิติที่แสดงจุดเคลื่อนไหวของศัตรูทั่วทั้งพื้นที่ เธอไม่ได้แสดงความกังวลออกมาแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของ NPC ระดับตำนานผู้ถูกลืมผู้นี้ "ความโลภมักทำให้มนุษย์ตาบอดเสมอ เรย์" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างลุ่มลึก "พวกมันคิดว่ากิลด์แห่งนี้เป็นเพียงซากปรักหักพังที่ไร้การปกป้อง แต่พวกมันลืมไปว่า... ในดินแดนที่ไม่มีกฎเกณฑ์ ผู้ที่กุมกลไกของภูมิประเทศต่างหากคือผู้กำหนดความเป็นความตาย" เรย์พยักหน้ารับช้าๆ สายตาของเขาจับจ้องไปที่จุดสีแดงนับสิบจุดบนหน้าจอที่กำลังเคลื่อนตัวมารวมกันที่ลานกว้างหน้าประตูกิลด์ ซึ่งเป็นจุดอับสายตาและเป็นพื้นที่ที่เขาได้วาง "กับดัก" เอาไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อคืน "กลยุทธ์เผชิญหน้าตรงๆ กับผู้เล่นห้าสิบคนที่มีไอเทมระดับสูงไม่ใช่เรื่องฉลาดนัก แม้ว่าผมจะมั่นใจในฝีมือการคอนโทรล แต่ความเหนื่อยล้าสะสมในเกม VRMMO คือตัวแปรที่อันตรายที่สุด" เรย์วิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง นิ้วมือเรียวยาวเลื่อนหน้าจอปรับแต่งค่าสถานะของกับดักเวทมนตร์รอบบริเวณ "ดังนั้น... เราจะใช้กลยุทธ์ 'ล่อเสือออกจากถ้ำ' แบ่งแยกพวกมันออกเป็นส่วนๆ แล้วค่อยๆ บดขยี้ทีละกลุ่ม" เอลล่ากอดอกพิงผนังหิน สายตาทอดมองลูกศิษย์หนุ่มด้วยความชื่นชมที่ฉายชัดขึ้นเรื่อยๆ "เจ้าวางแผนจะใช้เหยื่อล่อสินะ ใครล่ะที่จะยอมเป็นเป้าล่อให้กิลด์ใหญ่ไล่ล่าท่ามกลางดงกระสุนและเวทมนตร์แบบนั้น?" เรย์หันกลับมาสบตากับอาจารย์สาว รอยยิ้มมุมปากขยายกว้างขึ้นเล็กน้อย "ไม่ต้องใช้คนอื่นหรอกครับอาจารย์... ผมจะเป็นคนเดินออกไปต้อนรับพวกมันด้วยตัวเองเอง" คำพูดนั้นทำให้เอลล่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีครามเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนเป็นห่วง แม้เธอจะรู้ว่าเรย์มีความสามารถระดับอัจฉริยะ แต่การเอาตัวเข้าไปอยู่ในวงล้อมของกองกำลังระดับท็อปถึงห้าสิบคนด้วยตัวคนเดียว ถือเป็นความเสี่ยงที่สูงจนแทบไม่น่าเชื่อ "เจ้าบ้าไปแล้วหรือเรย์? นั่นไม่ใช่การหยั่งเชิง แต่มันคือการเดินเข้ากองไฟ!" เอลล่าเผลอขยับตัวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงเจือความร้อนรนอย่างที่หาได้ยากยิ่งจาก NPC ผู้ทรงภูมิคุ้มกัน "วางใจเถอะครับอาจารย์" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น แววตาของเขาฉายประกายความมั่นใจที่เฉียบคมราวกับดาบที่ได้รับการลับคมมาอย่างดี "ผมไม่ได้บอกว่าจะไปสู้กับพวกมันตรงๆ เสียหน่อย ในสนามรบจริง สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่กำลังพลที่มากกว่า... แต่คือความหวาดระแวงต่างหาก" สิบนาทีต่อมา ที่บริเวณชายป่าหมอกทึบทางเข้าเขตกิลด์ร้าง กลุ่มผู้เล่นสวมเกราะเหล็กสีดำสนิทตราสัญลักษณ์รูปเขี้ยวหมาป่าสีเลือดกำลังเดินเรียงแถวเข้ามาอย่างระมัดระวัง หัวหน้าหน่วยเฉพาะกิจของกิลด์ ShadowFang นามว่า 'โกรัช' (Gorash) ผู้เล่นสายแทงค์เลเวล 85 ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ลูกน้องหยุดชะงัก "หัวหน้าครับ เราเช็คเรดาร์แล้ว ไม่มีสัญญาณสิ่งมีชีวิตอื่นในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร ยกเว้น..." ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงลังเล พลางชี้ไปที่หน้าจอระบบตรวจจับ "ยกเว้นอะไร พูดมาให้จบสิวะ!" โกรัชคำรามต่ำด้วยความหงุดหงิด "ยกเว้น... มีผู้เล่นคนเดียวที่ยืนรออยู่กลางลานกว้างข้างหน้าครับ เหมือนกับว่า... เขากำลังรอเราอยู่" โกรัชขมวดคิ้วแน่นด้วยความฉุนเฉียว เขาสั่งการให้ลูกน้องกระจายกำลังโอบล้อมทันที ก่อนจะเดินก้าวเท้าหนักๆ ฝ่าหมอกหนาออกไปยังลานกว้างเบื้องหน้า ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือชายหนุ่มในชุดผู้เล่นเริ่มต้นสีขาวสะอาดตา กำลังยืนพิงเสาหินเก่าๆ มือข้างหนึ่งถือคีย์บอร์ดเวทมนตร์รุ่นโบราณ ท่าทางผ่อนคลายราวกับกำลังมาเดินเล่นพักผ่อนหย่อนใจ ไม่ใช่การเผชิญหน้ากับกองกำลังสังหาร "แกเป็นใครไอ้หนู? กล้าดียังไงถึงมาขวางทางพวกเรา กิลด์ ShadowFang!" โกรัชตะโกนก้อง เสียงสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา ดาบใหญ่ในมือถูกชูขึ้นเตรียมพร้อมจู่โจม เรย์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโฮโลแกรมเล็กน้อย ดวงตาคู่คมมองสำรวจผู้เล่นตรงหน้าด้วยความรวดเร็ว คำนวณเลเวล อุปกรณ์ และการกระจายตัวของศัตรูในพริบตา เขายิ้มบางๆ ก่อนจะปิดหน้าจอลงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ "ขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้รอนาน พอดีผมกำลังเลือกเพลงฟังระหว่างรอพวกคุณอยู่นะครับ" คำตอบกวนประสาทนั้นทำให้เส้นเลือดที่ขมับของโกรัชปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยว "ไอ้เด็กเวร! อยากตายนนักใช่ไหม จัดการมัน! เอาหัวมันมาสังเวยให้กิลด์เรา!" สิ้นเสียงคำสั่ง ลูกน้องกว่ายี่สิบคนที่อยู่แถวหน้าพุ่งทะยานเข้าหาเรย์พร้อมกันในพริบตาเดียว คมดาบและเวทมนตร์ธาตุไฟถูกสาดซัดเข้ามาหมายจะบดขยี้ร่างของชายหนุ่มให้แหลกเป็นจุลในคราเดียว ทว่า... ร่างของเรย์กลับเลือนหายไปราวกับภาพลวงตา! *ตู้มมม!* เวทมนตร์ระเบิดเข้าใส่เสาหินที่เรย์ยืนอยู่จนเศษหินกระจายว่อน โกรัชเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อพบว่าเป้าหมายหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย "เวทย์พรางตาเรอะ! ตามหาตัวมันให้เจอ มันยังไปไหนได้ไม่ไกล!" ในขณะเดียวกัน ที่มุมมืดอีกด้านหนึ่ง ห่างจากจุดปะทะไปสามร้อยเมตร เรย์ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็น นิ้วมือเรียวยาวกดลงบนปุ่ม ENTER บนคีย์บอร์ดเวทมนตร์อย่างแม่นยำ *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: เปิดใช้งานกับดักเวทมนตร์เขต A - 'พันธนาการเงาสะท้อน'] ทันใดนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของกองกำลัง ShadowFang ที่กระจายตัวกันอยู่เริ่มเรืองแสงสีฟ้าครามขึ้นอย่างพร้อมเพรียง เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังระงมขึ้นท่ามกลางป่าหมอก เมื่อโซ่ตรวนเวทมนตร์นับร้อยเส้นผุดขึ้นจากพื้นดิน พุ่งเข้าพันธนาการร่างของสมาชิกกิลด์ผู้บุกรุกทีละคนจนขยับเขยื้อนไม่ได้! โกรัชที่ยืนอยู่ใจกลางลานกว้างพยายามใช้ดาบฟันโซ่ที่พันขาตัวเอง แต่ยิ่งดึงรั้ง โซ่ก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น ร่างกายของเขาถูกตรึงไว้กับที่อย่างหมดทางสู้ ความตื่นตระหนกเริ่มเข้ากัดกินจิตใจของกองกำลังระดับท็อปที่เคยหยิ่งผยอง จากบนยอดหน้าผาสูงชัน เอลล่ามองลงมายังฉากการต่อสู้ที่พลิกผันในพริบตาด้วยแววตาเป็นประกาย เธอเห็นเรย์ก้าวเดินออกมาจากเงาไม้อย่างช้าๆ คีย์บอร์ดในมือส่องแสงเรืองรองสะท้อนกับความมืดมิดของค่ำคืน เรย์หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโกรัชที่กำลังดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง เข้มแข็ง เยือกเย็น และเต็มไปด้วยออร่าของความเป็นผู้นำที่แท้จริง "ยินดีต้อนรับสู่เขตแดนของผมนะครับ... โกรัช" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่กดดันจนอีกฝ่ายหนสันหลังวาบ "เกมไล่ล่าเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น หวังว่าลูกน้องอีกสามสิบคนที่เหลือของคุณ จะวิ่งมาหาคุณเร็วกว่านี้นะครับ" โกรัชกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความอาฆาตมาดร้าย "แก... แกเป็นใครกันแน่... ทำไมถึงวางแผนเรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าทั้งหมด?!" เรย์ไม่ตอบคำถามนั้น เขายกยิ้มมุมปากแล้วหันหลังให้ พร้อมกับที่หน้าจอระบบกิลด์ของเขากะพริบแจ้งเตือนครั้งใหม่ด้วยแสงสีทองอร่าม [แจ้งเตือนระบบกิลด์: ตรวจพบการบุกรุกระลอกที่สองจากกองกำลังไม่ทราบฝ่าย...] [คำเตือนพิเศษ: ตรวจพบรหัสลับระดับผู้บริหารสูงสุดขององค์กร ShadowFang กำลังเข้าสู่เขตแดนผ่านประตูมิติทางทิศตะวันออก!] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: บอสลับแห่งกิลด์ร้าง 'ผู้พิทักษ์โลหิต' ตื่นจากการหลับใหลและพร้อมตอบสนองต่อคำสั่งของเรย์แล้ว!] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับกลยุทธ์อันลุ่มลึกนี้ด้วยกันนะครับ