คำเชิญลึกลับ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง สามครั้งซ้อน หนักแน่นและจงใจทิ้งจังหวะราวกับจะทดสอบความอดทนของผู้ที่อยู่หลังบานไม้ "เปิดประตูให้ผมหน่อยครับ... คุณเอ็กซ์ หรือว่าคุณ... 'กลัว' ที่จะเจอหน้าผมตัวเป็นๆ กันแน่?" คำพูดนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท เอ็กซ์กัดฟันกรอด ฝ่ามือที่กำคีย์บอร์ดเกมมิ่งราคาแพงไว้จนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ไอน้ำเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศในห้องสตรีมขนาดกว้างดูเหมือนจะไร้ความหมาย เมื่อเผชิญหน้ากับความกดดันที่แผ่ซ่านมาจากชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหลังบานประตูห้องพักส่วนตัว ให้ตายสิ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! เอ็กซ์ไม่ใช่คนขี้ขลาด ตาต่อตา ฟันต่อฟัน คือคติประจำใจของเขามาตลอดการโลดแล่นในโลกเกมมิ่งใต้ดินและการสตรีมเมอร์ระดับท็อป แต่วันนี้... ผู้ชายที่ใช้ชื่อในเกมว่า 'จิน' หรือจอมยุทธ์หน้าหยกที่เพิ่งปะทะฝีปากและฝีมือกันในดันเจี้ยนเดือดระอุเมื่อชั่วโมงก่อน กลับมายืนเคาะประตูห้องพักส่วนตัวของเขาอย่างไร้ร่องรอยของการนัดหมาย แถมยังรู้พิกัดที่ควรจะเป็นความลับสุดยอดนี่ได้อย่างแม่นยำ ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะครั้งที่สี่ดังตามมา คราวนี้มันมาพร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ลอดผ่านรอยแยกของบานประตูเข้ามา ช่างเป็นเสียงที่กวนประสาทและชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะในเวลาเดียวกัน "ถ้าคุณยังไม่ยอมเปิด ผมจะถือว่าคุณยอมจำนนต่อหน้าเซียนเกมสายบู๊คนนี้แล้วนะครับ... เอ็กซ์" "ใครยอมจำนนวะ!" เอ็กซ์หมดความอดทน เขาดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้เกมมิ่งจนล้อเลื่อนไถลถอยหลังไปกระแทกกับผนังห้องเสียงดังสนั่น ขายาวก้าวฉับๆ ไปที่ประตูด้วยความเร็วสูง มือหนากระชากกลอนเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเปื้อนรอยยิ้มเยาะหยันยามไล่ล่าศัตรูในเกม บัดนี้บึ้งตึงจนแทบจะหยดเป็นน้ำแข็ง ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ก่อนแล้ว ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้คำพูดด่าทอทั้งหมดที่เตรียมไว้ต้องกลืนกลับลงคอไปอย่างไร้กระบวนท่า จินในโลกความเป็นจริงไม่ได้สวมชุดจอมยุทธ์สีขาวปักลวดลายเมฆาเหมือนในเกม แต่เขากลับสวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของคนออกกำลังกาย เส้นผมสีเข้มลู่ลงเล็กน้อยเนื่องจากความชื้นยามค่ำคืน ใบหน้าคมคายไร้ที่ติรับกับสันจมูกโด่งเป็นคมและริมฝีปากหยักลึกที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองลงมาที่เอ็กซ์ด้วยประกายระยิบระยับที่อ่านไม่ออก กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นฝนอ่อนๆ ลอยเข้าแตะจมูก เอ็กซ์เผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะออร่าอันตรายบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวโปรเพลเยอร์หนุ่มคนนี้ มันรุนแรงและใกล้ชิดเกินกว่าที่สมองจะประมวลผลทัน "มองหน้าผมแบบนี้... ตกหลุมรักความหล่อของผมเข้าแล้วหรือครับ?" จินเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏชัดบนริมฝีปากคู่นั้น "หลงตัวเองชะมัด!" เอ็กซ์ได้สติ รีบขยับถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง พร้อมกับยกแขนขึ้นกอดอกทำท่าทีเกາเหลาใส่ทันที "นายมาทำบ้าอะไรที่นี่ แล้วรู้ที่อยู่ฉันได้ยังไง อย่าบอกนะว่าแฮกข้อมูลระบบของโรงแรม?" "ระดับผม ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีสกปรกแบบนั้นหรอกครับ" จินยักไหล่เบาๆ ก่อนจะก้าวล้ำเข้ามาในห้องของเอ็กซ์อย่างหน้าตาเฉย โดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาตแม้แต่น้อย "แค่สืบประวัติเล็กๆ น้อยๆ ของสตรีมเมอร์ปากจัดที่ชอบหาเรื่องผมในเกม มันไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย" "นี่นาย!" เอ็กซ์แยกเขี้ยวใส่ด้วยความโมโห มือไม้สั่นด้วยความอยากจะซัดหน้าไอ้คนหน้ามึนสักหมัดสองหมัด "นี่มันพื้นที่ส่วนตัวนะเว้ย บุกรุกยามวิกาลแบบนี้ ฉันแจ้งตำรวจจับนายได้นะ!" "เชิญตามสบายครับ... แต่ก่อนจะโทรหาตำรวจ ผมแนะนำให้คุณก้มลงมองที่โต๊ะทำงานของคุณเสียก่อนนะ" จินไม่ได้สนใจท่าทีฮึดฮัดเหมือนแมวป่าขนพองของเอ็กซ์แม้แต่น้อย เขากวาดสายตามองไปรอบห้องพักที่ตกแต่งอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงเปิดหน้าต่างเกม 'Party Room' ค้างไว้ เอ็กซ์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่ไว้วางใจ แต่สายตาก็ยอมเหลือบมองตามที่อีกฝ่ายบอก แสงไฟ LED จากคีย์บอร์ดส่องกระทบกับวัตถุแปลกปลอมบางอย่างที่วางอยู่บนแผ่นรองเมาส์ มันคือกล่องโลหะสีดำสนิทขนาดเท่าฝ่ามือ ลวดลายสลักนูนต่ำรูปดาบไขว้กับพัดจอมยุทธ์สะท้อนแสงระยิบระยับในความมืด และที่สำคัญที่สุด... บนฝากล่องมีตัวอักษรเรืองแสงสีฟ้าอ่อนสลักชื่อเต็มของเขาเอาไว้ชัดเจน *< Xander_Official >* หัวใจของเอ็กซ์กระตุกวูบ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย กล่องนั้นไม่ได้อยู่ที่นั่นตอนที่เขาลุกออกไปเปิดประตูอย่างแน่นอน มันมาปรากฏอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือว่า... มันถูกวางไว้ก่อนหน้าที่จินจะเคาะประตูเสียอีก? "นาย... เห็นไอ้นี่ตั้งแต่ตอนไหน?" เอ็กซ์เงยหน้าขึ้นถาม น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นโดยอัตโนมัติ จินหันกลับมาสบตา สีหน้าขี้เล่นเมื่อครู่เลือนหายไป เหลือเพียงความสุขุมลุ่มลึกที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขายื่นมือไปหยิบกล่องโลหะสีดำนั้นขึ้นมาถือไว้ในมือ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เอ็กซ์ทีละก้าว... ทีละก้าว... จนกระทั่งระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองเหลือเพียงแค่คืบเดียว เอ็กซ์รู้สึกราวกับถูกตรึงไว้กับที่ แผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าจินโน้มตัวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณข้างแก้ม "ผมเห็นมันพร้อมๆ กับที่คุณได้ยินเสียงเคาะประตูห้องนั่นแหละครับ" จินกระซิบเบาๆ ริมฝีปากอยู่ห่างจากใบหูของเอ็กซ์เพียงไม่กี่เซนติเมตร จนเจ้าของห้องรู้สึกวูบวาบไปทั่วทั้งร่าง "และที่น่าสนใจกว่านั้นคือ..." จินพลิกกล่องโลหะในมือให้อีกฝ่ายเห็นด้านหลัง บนฝากล่องอีกด้านหนึ่ง ไม่ได้มีแค่ชื่อของเอ็กซ์เพียงคนเดียว แต่มันมีชื่อของอีกคนสลักคู่กันเอาไว้ด้วยตัวอักษรสีแดงฉานราวกับหยดเลือด *< Jin_The_Blade >* "ไอเทมพิเศษระบุชื่อผู้เล่น... สำหรับเราสองคน" จินเอ繭ยเสียงพร่า แววตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเอ็กซ์ "ระบบไม่ได้ส่งมันมาให้เราเล่นๆ แน่นอนครับ เอ็กซ์... บางที เกมที่เรากำลังเล่นกันอยู่นี้ อาจจะกว้างใหญ่และอันตรายกว่าที่เราคิดเสียแล้วล่ะ" เอ็กซ์เม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจ ไอเทมเชื่อมโยงตัวตนในโลกจริงกับโลกในเกมเข้าด้วยกันแบบนี้ มันหมายความว่าอย่างไร? ใครเป็นคนส่งมันมา? และเป้าหมายที่แท้จริงคืออะไรกันแน่? ยังไม่ทันที่เอ็กซ์จะได้เอ่ยปากถามคำถามใดๆ ออกไป เสียงระบบแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เบื้องหลังก็ดังขึ้น *'ติ๊ด!'* แสงไฟสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง พร้อมกับข้อความปริศนาที่ปรากฏขึ้นกลางหน้าจอโดยไม่มีการกดคำสั่งใดๆ ทั้งสิ้น *[ระบบตรวจสอบพบผู้บุกรุกภายนอก... รหัสลับถูกเปิดใช้งานแล้ว เตรียมรับบททดสอบบทที่สาม]* จินชะงักเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์หายไปจากใบหน้า ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์สลับกับบานหน้าต่างกระจกใสที่ปิดสนิททึบของห้องพัก กริ๊ก! เสียงล็อกกลอนประตูด้านนอกดังขึ้นเองโดยอัตโนมัติ ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ที่กำลังเร่งรีบวิ่งเข้ามาหยุดอยู่หน้าห้องพักของเอ็กซ์! จินคว้าข้อมือของเอ็กซ์เอาไว้แน่นในเสี้ยววินาที แรงบีบนั้นอบอุ่นแต่มั่นคง ดวงตาของโปรเพลเยอร์หนุ่มฉายแววดุดันขึ้นมาทันที "ดูท่าทาง... เราจะไม่มีเวลามานั่งคุยกันดีๆ แล้วล่ะครับ, คุณคู่ปรับตัวแสบ" จินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงด้วยความตื่นตัวขั้นสุด "เพราะดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญตัวจริงกำลังจะพังห้องเข้ามาแล้ว..." บทเพลงแห่งการไล่าล่ารอบใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว... และคราวนี้ ไม่มีปุ่มให้กดรีสตาร์ทอีกต่อไป! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ! — **ชาโดว์ฮันเตอร์**