คะแนนศูนย์กับการตื่นของระบบรูน

"เศษขยะเวทมนตร์แบบนี้ ต่อให้เรียนไปอีกสิบปี นายก็ไม่มีวันขึ้นเป็นจอมเวทชั้นผู้น้อยได้หรอก อาเธอร์" เสียงของศาสตราจารย์มอร์แกนดังก้องไปทั่วห้องโถงทดสอบ เสียงนั้นเย็นชาและแห้งแล้งราวกับกระดาษทรายที่ขูดลงบนรอยแผลเป็น อาเธอร์ยืนนิ่งอยู่กลางวงล้อมของเหล่านักเรียนปีหนึ่งที่พากันกระซิบกระซาบ สายตาของเขามองไปที่อักขระรูนบนแท่นศิลาตรงหน้าที่เพิ่งดับวูบลงไป มันเป็นความล้มเหลวครั้งที่สิบของวัน และนั่นหมายถึงการประทับตรา ‘ศูนย์’ ลงบนบันทึกผลการเรียน—อันเป็นตั๋วใบเดียวที่จะส่งเขาออกไปจากประตูโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ภายในเย็นวันนี้ "ผมไม่ได้ทำผิดทฤษฎีครับศาสตราจารย์" อาเธอร์กล่าวเรียบๆ แม้เหงื่อเย็นจะซึมออกมาตามไรผม แต่ใบหน้าเขายังคงนิ่งสนิท "กระแสมานาไหลวนตามวงจรมาตรฐาน แต่มันถูกปฏิเสธโดยโครงสร้างของรูนเอง ถ้าคุณลองลดความเข้มข้นของตัวเชื่อมในจุดที่สาม..." "บังอาจ!" ศาสตราจารย์กระแทกไม้เท้าลงกับพื้นจนพื้นหินสั่นสะเทือน "นี่คือวิชาอักขระโบราณที่สืบทอดกันมานับพันปี นายจะมาบอกว่าโครงสร้างที่สมบูรณ์แบบนี้มีช่องโหว่งงั้นรึ? เก็บข้าวของซะ อาเธอร์ ความอดทนของโรงเรียนมีจำกัด" อาเธอร์ไม่ได้ตอบโต้ เขาเพียงแค่ก้มลงเก็บม้วนตำราเก่าๆ ที่ขอบมันเยินเข้ากระเป๋าอย่างใจเย็น ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะหันหลังเดินออกจากห้อง ประตูบานใหญ่ที่ทำจากไม้โอ๊กโบราณก็ถูกผลักเข้ามาด้วยจังหวะที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ ร่างสูงโปร่งของเซร่า ประธานนักเรียนหญิงผู้มีเส้นผมสีเงินยาวสลวยก้าวเข้ามาในห้อง สายตาคมกริบของเธอไม่ได้มองศาสตราจารย์มอร์แกนแม้แต่น้อย แต่มันกลับตรึงแน่นอยู่ที่แผ่นหลังของอาเธอร์ "ถ้าเขายังเป็นนักเรียนของสถาบันนี้ เขาก็มีสิทธิ์ที่จะขอทดสอบใหม่ตามกฎมาตราที่ 12 ค่ะ ศาสตราจารย์" เสียงของเธอหวานทว่าทรงพลังราวกับเหล็กกล้าที่หุ้มด้วยกำมะหยี่ "ประธานนักเรียน... เรื่องนี้อยู่นอกเหนืออำนาจของคุณ" มอร์แกนขมวดคิ้ว "งั้นข้าพเจ้าในฐานะตัวแทนสภาฯ ขอใช้สิทธิ์ตรวจสอบเอกสารการประเมินย้อนหลังของนักเรียนทุกคนในห้องนี้ค่ะ รวมทั้งของอาเธอร์ด้วย หากพบความผิดปกติในการตัดสิน... เกรงว่าเก้าอี้ของท่านอาจจะต้องมีการขยับขยาย" เซร่าก้าวผ่านตัวศาสตราจารย์ไปหยุดยืนตรงหน้าอาเธอร์ เธอโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรจางๆ จากตัวเธอ "ลุกขึ้นมาสิ อาเธอร์ นายบอกว่าโครงสร้างมันมีช่องโหว่ไม่ใช่เหรอ? แสดงให้ดูหน่อย ถ้าทำไม่ได้... ฉันเองก็ช่วยนายไม่ได้เหมือนกัน" อาเธอร์มองสบตาเธอ ดวงตาคู่สีน้ำเงินเข้มของหญิงสาวเต็มไปด้วยคำท้าทายที่ซ่อนความนัยบางอย่าง เขาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปที่แท่นศิลา มือที่สั่นเทาเพียงเล็กน้อยวางลงบนแผ่นหินเย็นเฉียบ เขาหลับตาลง พยายามสัมผัสถึงกระแสมานาที่ไหลเวียนอยู่ในอากาศ ทันใดนั้น... *ตึ้ง!* เสียงสัญญาณที่ไม่มีใครได้ยินดังขึ้นในหัวของเขา ไม่ใช่เสียงระฆังโรงเรียน ไม่ใช่เสียงเวทมนตร์ แต่เป็นเสียงจังหวะของกลไกที่สลับซับซ้อนราวกับเสียงนาฬิกาที่กำลังเดินถอยหลัง [ตรวจพบความล้มเหลวเชิงโครงสร้างในมานาวงจรที่ 342...] [กำลังวิเคราะห์จุดบกพร่องของอักขระ...] [สถานะ: รูนปริศนาถูกกระตุ้น!] [คำเตือน: กระแสมานาในร่างกายของโฮสต์ไม่เพียงพอสำหรับการประมวลผลขั้นสูง!] อาเธอร์เบิกตากว้าง โลกตรงหน้าของเขาเปลี่ยนไป แผ่นหินที่เคยเป็นเพียงหินแกะสลักธรรมดา บัดนี้กลับถูกฉาบไปด้วยเส้นแสงสีทองที่ซ้อนทับกันเป็นโครงข่ายสามมิติ เขามองเห็น ‘ช่องโหว่’ ที่ศาสตราจารย์มอร์แกนมองไม่เห็น มันคือจุดที่พลังงานรั่วไหลเพียงเสี้ยวเดียว แต่นั่นคือทั้งหมดที่ทำให้เวทมนตร์ไม่ทำงาน "นั่นไง..." อาเธอร์พึมพำ เขาหยิบปากกาขนนกขึ้นมา แล้วลากเส้นตัดผ่านรูนเดิมเพียงจุดเดียวด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ ราวกับเขารู้ล่วงหน้าว่าเส้นนั้นต้องอยู่ตรงไหน ประกายแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นจนทุกคนในห้องต้องยกมือขึ้นป้องตา ลมพัดแรงหมุนวนอยู่รอบตัวเขา มวลพลังมหาศาลอัดแน่นจนหินรอบข้างเริ่มร้าว "เป็นไปไม่ได้..." ศาสตราจารย์มอร์แกนอุทานอย่างเสียอาการ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างโปร่งใสสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอาเธอร์ พร้อมกับข้อความที่ทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้น [ภารกิจระดับ SSS: กู้คืนสายเลือดจอมเวทที่ถูกลืม] [เป้าหมาย: สำเร็จการทดสอบด้วยคะแนนเต็ม และเปิดเผยความลับของสภาโรงเรียนภายใน 7 วัน] [รางวัล: ปลดล็อกดวงตาแห่งรูนระดับเทพเจ้า] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ลบตัวตนและวิญญาณออกจากหน้าประวัติศาสตร์] อาเธอร์กวาดสายตามองข้อความเหล่านั้นก่อนจะหันไปสบตากับเซร่าที่ยืนอึ้งอยู่ไม่ไกล หญิงสาวเม้มปากแน่นเหมือนคนกำลังกลั้นใจพูดบางอย่างออกมา แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนชุดดำกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องโถงพร้อมกับเสียงตะโกนที่ทำเอาทุกคนตัวเย็นวาบ "หยุดการทดสอบเดี๋ยวนี้! มีรายงานว่ามีการใช้เวทมนตร์ต้องห้ามในห้องนี้... จับกุมนักเรียนอาเธอร์ไปที่คุกใต้ดินทันที!" อาเธอร์มองหน้าเซร่า เห็นความตระหนกที่ปิดไม่มิดในแววตาของเธอ ก่อนที่ความมืดจะคืบคลานเข้ามาปกคลุมห้องโถงทั้งหมด ระบบในหัวของเขาเริ่มรันข้อมูลรัวเร็ว... 7 วันนับจากนี้ เดิมพันคือชีวิตของเขาเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นของอาเธอร์นะคะ เตรียมตัวให้พร้อมเพราะความเข้มข้นเพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้นค่ะ!