เวทมนตร์พังๆ กับการแก้บั๊กครั้งแรก

"ถ้าคุณยังยืนนิ่งอยู่แบบนั้น คณะกรรมการจะถือว่าสละสิทธิ์นะคะ... อาเธอร์" เสียงของเซร่าดังลอดผ่านความมืดทึบที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากเหตุการณ์ประหลาดเมื่อครู่ แม้รอบตัวจะกลับคืนสู่ห้องโถงสอบคัดเลือกอันโอ่อ่าภายใต้แสงโคมไฟคริสตัลระยิบระยับแล้ว แต่เม็ดเหงื่อที่ผุดพรายข้างขมับของประธานนักเรียนสาวคนเก่ง ก็เป็นสิ่งยืนยันว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ใช่ภาพลวงตา อาเธอร์กวาดสายตามองกระดานชนวนเวทมนตร์เบื้องหน้า วงแหวนรูนระดับสูงที่ถูกสลักไว้ด้วยศิลามานาบริสุทธิ์กำลังเปล่งแสงสีฟ้าคราม สลับกับรอยร้าวขนาดเล็กที่วิ่งพล่านราวกับใยแมงมุม โจทย์ข้อที่เจ็ด ‘การชำระล้างแก่นมานาที่ปนเปื้อน’—ข้อสอบที่ขึ้นชื่อว่าหินที่สุดในรอบร้อยปีของสถาบันอาร์เคเดีย ซึ่งไม่มีนักเรียนปีหนึ่งคนไหนเคยแก้ได้ด้วยตำรามาตรฐานเลยแม้แต่คนเดียว อาเธอร์ไม่ได้ขยับตัวตามคำเตือนนั้น เขากลับหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้สติสัมปชัญญะทั้งหมดเชื่อมต่อกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นในห้วงความคิด [ ติ๊ง! ตรวจพบรหัสมานาขัดข้องระดับวิกฤต: รูน 'ไพโรซิส' และ 'ไฮโดรเทรีย' เกิดการหักล้างกันเองแบบผิดธรรมชาติ ] [ คำแนะนำจากระบบ: หากฝืนใช้มานาอัดฉีดเข้าไปตามตำราเรียนมาตรฐาน จะเกิดการระเบิดของวงแหวนและสะท้อนเข้าสู่ร่างกายผู้ใช้โดยตรง ] [ ทางเลือกในการแก้ไข: ใช้กระบวนการ 'แก้บั๊ก' (Debugging) โดยการตัดทอนโครงสร้างรูนหลักทิ้ง 15% แล้วแทนที่ด้วยการสะท้อนกลับของคลื่นมานาเชิงลบ ] รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเด็กหนุ่มผู้เงียบขรึม การแก้โจทย์เวทมนตร์ด้วยวิธีของคนโบราณที่ยึดติดกับตำราหนาเตอะ มันเชยเกินไปสำหรับโลกที่ขับเคลื่อนด้วยระบบรูนปริศนานี้แล้วค่ะ "เซร่า ถอยหลังไปสองก้าวค่ะ" น้ำเสียงของอาเธอร์ราบเรียบ แต่มันเด็ดเดี่ยวจนเซร่าเผลอถอยตามสัญชาตญาณ "นายจะทำบ้าอะไร..." เซร่าครางเบาๆ ในลำคอ ดวงตาสีไพลินเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นอาเธอร์ยกมือขึ้น นิ้วเรียวยาวไม่ได้วาดลวดลายเวทมนตร์ที่สง่างามเหมือนผู้เข้าสอบคนอื่น แต่เขากลับใช้นิ้วชี้กรีดลงไปกลางอากาศด้วยความเร็วสูง ราวกับกำลังเขียนชุดคำสั่งคอมพิวเตอร์ที่ซับซ้อน *เปรี๊ยะ!* เสียงประทัดอากาศดังขึ้นเบาๆ มานาสีม่วงเข้มไหลทะลักออกจากปลายนิ้วของอาเธอร์ มันไม่ใช่มานาบริสุทธิ์สีขาวสะอาดตาอย่างที่ชนชั้นสูงในสถาบันภาคภูมิใจ แต่มันคือกลุ่มก้อนพลังงานดิบที่ถูกบีอัดและจัดระเบียบใหม่ด้วยตรรกะอันเฉียบคม ในสายตาของอาจารย์คุมสอบและเหล่าคณะกรรมการที่นั่งมองจากระเบียงชั้นสอง สิ่งที่อาเธอร์กำลังทำคือ "ความหายนะ" "เด็กคนนั้นเสียสติไปแล้วหรือไง!" อาจารย์อาวุโสท่านหนึ่งผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้หวังจะพุ่งเข้ามาขัดขวาง "การทำลายโครงสร้างรูนกลางคันแบบนั้น มีแต่จะทำให้แก่นมานาระเบิดใส่หน้าตัวเอง!" ทว่า... มันสายเกินไปเสียแล้วค่ะ อาเธอร์พ่นลมหายใจออกทางจมูกเล็กน้อย นัยน์ตาสีดำสนิทสะท้อนแสงวาบของวงแหวนรูนที่กำลังบิดเบี้ยว เขากดปลายนิ้วลงไปที่จุดเชื่อมต่อสุดท้าย—จุดที่ตำราทุกเล่มบอกว่าเป็น "จุดอับที่ห้ามแตะต้องเด็ดขาด" *ฟึบ!* ความเงียบสงบชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่ ทว่ามันไม่ใช่ความสงบก่อนพายุจะเข้า แต่มันคือความเงียบงันของความสมบูรณ์แบบ วงแหวนรูนที่เคยแตกร้าวและส่งเสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด กลับหยุดชะงักลงทันที เส้นสายสีฟ้าครามเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตใสสะอาดอย่างน่าอัศจรรย์ แรงกดดันมหาศาลที่กดทับห้องโถงมลายหายไปในพริบตา ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นตั้งแต่แรก ไม่มีระเบิด ไม่มีควันไฟ ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนบนพื้นหินอ่อน มีเพียงความเงียบงันที่น่าขนลุกจากบรรดาคณะกรรมการที่อ้าปากค้างจนแทบจะกลืนคางตัวเองลงไปได้ เซร่าหันมามองหน้าอาเธอร์ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธอกวาดสายตาสำรวจร่างกายนิ่งสงบของเขา ไร้ซึ่งร่องรอยการบาดเจ็บ ไร้ซึ่งอาการสำลักมานา—เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้แค่แก้โจทย์ข้อนี้ได้ แต่เขา "เขียนกฎขึ้นมาใหม่" ต่อหน้าต่อตาผู้ทรงคุณวุฒิทั้งหมดของสถาบัน "เป็นไปได้ยังไง..." เซร่าพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอลอดผ่านไรฟันด้วยความตกตะลึงระคนทึ่ง "นั่นมันไม่ใช่เวทมนตร์... นายทำแบบนั้นได้อย่างไรกัน อาเธอร์" อาเธอร์ลดมือกลายลง ปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นบนเสื้อคลุมเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับประธานนักเรียนสาว เขายังคงรักษารอยยิ้มสุภาพไว้บนใบหน้า ทว่าแววตากลับมีความหมายลึกซึ้งที่ซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งงัน [ ติ๊ง! ภารกิจเฉพาะหน้า: 'ผ่านการทดสอบด้วยวิธีนอกรีต' สำเร็จ ] [ รางวัล: ปลดล็อกโหนดรูนระดับ 2 [โอเวอร์คล็อกมานา], ค่าสถานะสติปัญญา +15 ] [ คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานไม่ได้รับอนุญาตกำลังพุ่งตรงมายังห้องโถงจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือ... ระดับอันตราย: สูงมาก ] รอยยิ้มบนใบของอาเธอร์แข็งค้างไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อข้อความสุดท้ายปรากฏขึ้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและรวดเร็วดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ก่อนที่ประตูไม้สักบานยักษ์จะถูกกระชากให้เปิดออกอย่างแรงด้วยพลังเวทลม ร่างของบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทปักตราสัญลักษณ์รูปตาชั่งไขว้—สัญลักษณ์แห่ง "ผู้ตรวจการลับสูงสุดของสภาโรงเรียน"—ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ธรณีประตู บรรยากาศในห้องโถงเย็นเยียบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ดวงตาคมกริบใต้ฮู้ดกวาดมองความเรียบร้อยของวงแหวนรูนที่เพิ่งถูกแก้ออก ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่อาเธอร์ "น่าสนใจมาก นักเรียนปีหนึ่ง..." เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน "เจ้ากล้าดียังไงถึงใช้ 'ศาสตร์ต้องห้าม' ภายในอาณาเขตของสภาโรงเรียน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาร่วมกันในบทนี้นะคะ --- แอสทริดธาตุมนต์ ---