ผักวิเศษล็อตแรกในแปลงเกษตร

"เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของแม่สามีเมื่อวานนี้ ยังดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของฉันไม่จางหาย... อยากเห็นฉันล้มละลายคามือจนต้องไปกราบกรานขอเศษเงินรึคะ? ฝันไปเถอะค่ะ!" ลู่ชิงเซียนพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในความมืดสลัวของห้องนอนเล็ก ท่ามกลางบรรยากาศยามดึกสงัดของยุค 70 ที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงม เปลวเทียนเล่มเล็กริบหรี่สะท้อนใบหน้าเรียวคมที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ดวงตากลมโตเป็นประกายเจิดจ้าท่ามกลางเงาสลัว มือเรียวบางไม่ได้สัมผัสกับความว่างเปล่าอีกต่อไป เพราะจิตสำนึกของเธอกำลังดำดิ่งลงไปใน "มิติฟาร์มสวรรค์" ที่เธอเพิ่งค้นพบเมื่อคืนวาน เวลาในโลกภายนอกผ่านไปเพียงชั่วพริบตา แต่เวลาภายในมิติฟาร์มกลับหมุนเวียนเร็วกว่านับร้อยเท่า! ทันทีที่สติของลู่ชิงเซียนก้าวข้ามผ่านหมอกสีมรกตเข้าสู่พื้นที่เกษตรกรรมอัจฉริยะ กลิ่นหอมสดชื่นของดินร่วนปนไอฝนแรกและกลิ่นเขียวขจีของพืชพรรณก็พุ่งปะทะเข้าจมูกอย่างจัง ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้หัวใจของอดีตเชฟมือทองถึงกับเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น "พระเจ้า..." เธอยกมือขึ้นปิดปาก อุทานเบาๆ อย่างไม่อยากเชื่อสายตา แปลงผักกาดขาวและแตงกวาที่เธอเพิ่งหย่อนเมล็ดพันธุ์ลงไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน บัดนี้เติบโตจนเต็มพื้นที่ พืชผักเหล่านั้นไม่ได้แค่งอกงามธรรมดา แต่พวกมันแผ่รัศมีเรืองรองจางๆ บ่งบอกถึงพลังงานธรรมชาติที่บริสุทธิ์และเข้มข้น ผักกาดขาวแต่ละหัวห่อตัวแน่นหนา ใบสีเขียวอ่อนอมขาวอวบออ่นจนดูคล้ายกับหยกเนื้อดี น้ำค้างใสแจ๋วเกาะพราวอยู่บนผิวใบราวกับอัญมณีเม็ดเล็กๆ ส่วนแตงกวาญี่ปุ่นผิวสีเขียวเข้มยาวเรียว มีหนามนวลบางๆ ปกคลุม แสดงถึงความสดใหม่และกรอบอร่อยขั้นสุดยอด ลู่ชิงเซียนก้าวเข้าไปใกล้ เธอโน้มตัวลงใช้ปลายนิ้วสัมผัสผิวของแตงกวาเบาๆ ความเย็นฉ่ำและผิวสัมผัสที่ตึงแน่นส่งผ่านมาถึงปลายนิ้วทันที ราวกับมันกำลังกระซิบเรียกให้เธอลิ้มลอง "ยอดเยี่ยม... ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าวัตถุดิบเกรดพรีเมียมในภัตตาคารมิชลินที่ฉันเคยใช้เสียอีกนะคะเนี่ย" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยแผนการธุรกิจที่ผุดขึ้นมาในหัวเป็นดอกเห็ด ผักวิเศษล็อตแรกนี้ ไม่เพียงแต่จะช่วยให้เธอหลุดพ้นจากความยากจนข้นแค้นในบ้านตระกูลหานเท่านั้น แต่มันยังจะเป็นก้าวแรกในการสร้างอาณาจักรธุรกิจอาหารที่ไม่มีใครเทียบได้ในยุค 70 นี้อีกด้วย ในขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับการสำรวจผลผลิตชิ้นเอก เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของใครบางคนก็ดังแว่วมาจากนอกห้องนอนภายนอก *แอ๊ด...* ประตูกระท่อมไม้เก่าส่งเสียงเอี๊ยดยาวน่ารำคาญ ลู่ชิงเซียนรีบดึงสติกลับมาจากมิติฟาร์มในเสี้ยววินาที ร่างเพรียวบางดีดตัวขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณระแวดระวังภัยพุ่งพล่าน แต่กลิ่นอายคุ้นเคยของบุรุษหนุ่มที่อบอุ่นและหนักแน่นก็ลอยมาแตะจมูกเสียก่อน หานอี้เฉินก้าวเข้ามาในห้องด้วยฝีเท้าเงียบกริบทว่ามั่นคง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ดเผยให้เห็นลำคอแกร่งและหยาดเหงื่อบางๆ จากการฝึกซ้อมรอบดึก ดวงตาคมกริบดูลึกล้ำและเหนื่อยล้า แต่ทันทีที่กวาดสายตามาเห็นร่างของภรรยาที่ยังคงนั่งตื่นตัวอยู่บนเตียง ความอ่อนโยนและห่วงใยก็ฉายชัดขึ้นในแววตาทันที "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว... ทำไมยังไม่นอนล่ะคะ?" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะทำให้เธอตกใจ หานอี้เฉินเดินเข้ามาใกล้ ยื่นมือหนาที่หยาบกร้านตามประสาชายชาติทหารมาแตะที่ไหล่บางเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่น ลู่ชิงเซียนช้อนตาขึ้นมองสามีหนุ่มผู้เคร่งขรึมต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน แต่กลับกลายร่างเป็นลูกแมวคลั่งรักยามอยู่กับเธอตามลำพัง หัวใจที่เคยแข็งกระด้างจากการต่อสู้ชีวิตในยุคปัจจุบันและยุคนี้พลันรู้สึกยวบยาบอย่างห้ามไม่อยู่ "ฉันนอนไม่หลับค่ะ..." ลู่ชิงเซียนตอบเสียงแผ่วเบa จงใจซ่อนประกายความตื่นเต้นเรื่องแปลงผักวิเศษไว้ก่อน "มัวแต่คิดเรื่องปากท้องของเรา และเรื่องที่แม่สามีมาอาละวาดเมื่อวานนี้... คุณอี้เฉินคะ คุณคิดว่าฉันเป็นภรรยาที่ร้ายกาจเกินไปไหม ที่ไม่ยอมก้มหัวให้บ้านนั้นอีกแล้ว?" หานอี้เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากตัวเขาทันทีเมื่อได้ยินชื่อแม่ของตนเอง มือหนาเลื่อนขึ้นมาประคองแก้มเนียนนุ่มของภรรยาอย่างทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ผิวแก้มนวลเบาๆ เพื่อปลอบประโลม "เธอไม่เคยทำอะไรผิดเลยสักนิดค่ะ... คนที่ผิดคือพวกเขาที่เอาเปรียบภรรยาของฉันต่างหาก" น้ำเสียงของหานอี้เฉินราบเรียบทว่าจริงจังและเด็ดเดี่ยว ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ไม่ว่าเธอจะทำอะไร อยากทำธุรกิจอะไร หรืออยากฟาดฟันใคร... จำไว้นะคะว่าสามีคนนี้จะยืนอยู่ข้างหลัง คอยหนุนหลังและถือมีดให้เธอทุกก้าวเดิน ขอแค่เธอยังอยู่ข้างๆ ฉันก็พอ" คำพูดหวานล้ำที่ออกมาจากปากนายทหารผู้แข็งกระด้าง ทำเอาลู่ชิงเซียนถึงกับใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทรวงอก เคมีระหว่างคนทั้งสองพุ่งสูงจนบรรยากาศรอบตัวราวกับมีประกายไฟสีชมพูอ่อนๆ ลอยวน ทว่า ในจังหวะที่หัวใจกำลังพองโตด้วยความซาบซึ้งนั้น จมูกอันไวต่อกลิ่นของเชฟมือทองอย่างเธอกลับได้กลิ่นหอมประหลาดบางอย่าง... กลิ่นหอมสดชื่นของแตงกวาและผักกาดขาวที่เพิ่งถูกเด็ดออกจากต้นสดๆ ลอยอบอวลออกมาจากชายเสื้อกันหนาวที่เธอวางพาดไว้บนเก้าอี้ข้างเตียง! *แย่แล้ว! พลังงานจากมิติฟาร์มเล็ดลอดออกมาทางออร่าของเธอเมื่อครู่ จนกลิ่นฟุ้งติดเสื้อผ้าออกมาอย่างนั้นหรือ?* ลู่ชิงเซียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบหันไปมองสามีที่กำลังสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความสงสัย หานอี้เฉินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เสื้อผ้าของภรรยา กลิ่นหอมหวานบริสุทธิ์ที่ชวนให้น้ำลายสอและปลุกเร้าความอยากอาหารอย่างรุนแรงนี้ มันไม่ใช่กลิ่นของผักธรรมดาในตลาดทั่วไปแน่นอน! "ชิงเซียนคะ..." หานอี้เฉินหันมามองหน้าภรรยา หรี่ตาลงเล็กน้อยด้วยความสงสัยแกมเอ็นดู "เมื่อครู่นี้... เธอซ่อนความลับอะไรไว้จากฉันกันแน่นะคะ? กลิ่นหอมนี่มัน... รสชาติคงจะน่ากินมากสินะ?" ลู่ชิงเซียนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วว่าจะอธิบายเรื่องมิติฟาร์มสวรรค์อย่างไรดี หรือจะสารภาพออกไปตรงๆ ว่าเธอมียอดอาวุธลับในการทำเงินอยู่ในมือแล้ว? ทว่า ก่อนที่เธอจะได้อ้าปากแก้ตัว เสียงเคาะประตูดังปังๆ อย่างรุนแรงจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศโรแมนติกเสียก่อน! *ปัง! ปัง! ปัง!* "ลู่ชิงเซียน! นังสะใภ้ตัวดี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ชียวนะยะ! แกแอบซ่อนอะไรไว้ในบ้าน ทำไมกลิ่นมันหอมเย้ายวนชวนหิวขนาดนี้ หรือแกแอบซุกซ่อนอาหารดีๆ ไว้กินคนเดียวไม่ยอมเอามาส่งส่วยให้แม่สามีอย่างฉัน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะพังเข้ามาแล้วนะ!" เสียงแหลมสูงน่ารำคาญของแม่สามีแผดลั่นทะลุกรอบประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงทุบประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งบริเวณบ้านตระกูลหานในยามวิกาล! หานอี้เฉินใบหน้าบึ้งตึงลงทันที รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนน่ากลัว เขากำหมัดแน่นด้วยความโกรธที่มารบกวนเวลาส่วนตัวกับภรรยา แต่ลู่ชิงเซียนกลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์เปี่ยมด้วยความมั่นใจ ในเมื่อแม่สามีอยากมาหาเรื่องถึงที่... ก็เตรียมตัวรับมือกับ "ผักวิเศษล็อตแรก" ที่จะตบหน้าผ่างจนหน้าชาไปจนถึงชาติหน้าได้เลยค่ะ! --- *โปรดติดตามตอนต่อไป...* *(ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความฟินและสะใจนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!)*