ทฤษฎีที่กลายเป็นจริง

“คุณกำลังบอกว่าผมเป็นคนสอนให้มันฆ่าคนอย่างนั้นหรือครับ เพียงขวัญ?” รวิศวางปากกาโลหะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง ‘กริ๊ก’ จังหวะที่มันกระทบพื้นผิวแข็งดูเหมือนจะทำลายความเงียบอันหนักอึ้งในห้องนิติเวชจำลองลงได้เพียงเสี้ยววินาที เขายืนพิงขอบโต๊ะ สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนจับจ้องไปที่ร่างเพรียวบางในชุดกราวน์สีขาวสะอาดตาของหญิงสาวตรงหน้า เพียงขวัญไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากแผ่นฟิล์มเอ็กซเรย์ที่วางอยู่บนไลท์บ็อกซ์ เธอขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่ที่ดูเหมือนจะอ่านความตายได้แม่นยำกว่าใคร “ทฤษฎี ‘เงาสะท้อนบาป’ ที่คุณเขียนในวารสารอาชญาวิทยาเมื่อสามปีก่อน มันถูกตีพิมพ์เป็นวงกว้างนะครับรวิศ” เธอหยิบสเกลวัดขนาดรอยแผลบนภาพถ่ายศพขึ้นมาพิจารณา “วิธีการทิ้งร่องรอยให้ดูเหมือนอุบัติเหตุ แต่แฝงด้วยเจตนาฆ่าที่เกิดจากความโกรธแค้นระดับรากเหง้า... ใครก็ตามที่อ่านงานของคุณจบ พวกเขาจะไม่ได้เรียนรู้วิธีการจับฆาตกรหรอกครับ แต่พวกเขากำลังเรียนรู้วิธีการ ‘เป็น’ ฆาตกรที่แนบเนียนที่สุดต่างหาก” รวิศก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจของเขาเย็นเยียบพอๆ กับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องนี้ “ถ้าเป็นแบบนั้นจริง... คนที่ทำคดีนี้ต้องเป็นแฟนคลับที่คลั่งไคล้ผมมากทีเดียว ถึงได้กล้าลอกเลียนแบบรายละเอียดในหน้ากระดาษที่ผมยังไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้มาก่อน” เพียงขวัญชะงักมือนิ่ง เธอวางอุปกรณ์ลงแล้วหันมาสบตาเขา แววตาของเธอสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าที่รวิศคุ้นเคยเป็นอย่างดี “หมายความว่ายังไง?” “หมายความว่าฆาตกรคนนี้ไม่เพียงแค่อ่านงานผม... แต่มันรู้จัก ‘ส่วนที่ผมลบออก’ จากต้นฉบับ” รวิศก้มลงกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อยแต่ทรงพลัง “ในบทนิพนธ์ฉบับร่างที่ผมเก็บไว้ในเซฟส่วนตัว ผมเคยตั้งสมมติฐานถึงวิธีการฆ่าที่ใช้ความกดอากาศในห้องปิดตายเพื่อทำลายสมดุลของร่างกาย... และรอยช้ำบนคอของเหยื่อรายที่สาม มันตรงกับทฤษฎีนั้นเป๊ะๆ” บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลงจนเกือบถึงจุดเยือกแข็ง เพียงขวัญถอยหลังออกห่างหนึ่งก้าว หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย—จังหวะที่คนเป็นแพทย์นิติเวชอย่างเธอพยายามควบคุมมันให้เป็นปกติที่สุด “คุณกำลังบอกว่า... ฆาตกรมีกุญแจเข้าถึงตัวคุณ หรือไม่ก็เป็นคนที่คุณเคยไว้ใจมากที่สุดในชีวิต” เพียงขวัญพยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบ “นั่นหมายความว่าคุณกำลังอยู่ในข่ายผู้ต้องสงสัยด้วยใช่ไหมครับ รวิศ?” รวิศหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน “ผมเป็นคนล่าสัตว์ร้ายมาตลอดชีวิตเพียงขวัญ แต่ตอนนี้... สัตว์ร้ายตัวนั้นกำลังสวมหน้ากากเป็นเงาของผมเอง มันสนุกกับการล้อเลียนความผิดพลาดในอดีตของผม และใช้ศพพวกนี้เป็นหมากในการเดิมพันว่า ใครกันแน่ที่จะเสียสติก่อนกัน” เขามองไปที่ภาพถ่ายจุดเกิดเหตุบนผนัง ดวงตาของเขาวูบไหวราวกับเห็นภาพหลอนของชายที่ถูกประหารชีวิตด้วยความเข้าใจผิดของเขาเมื่อหลายปีก่อน ความผิดพลาดที่ยังคงกัดกินจิตวิญญาณของเขาเหมือนมะเร็งร้าย “ผมจะให้คุณดูอะไรบางอย่าง” รวิศเดินไปที่ตู้เอกสาร มุมห้องที่ดูเหมือนจะเป็นแค่ที่เก็บแฟ้มธรรมดา เขาไขรหัสผ่านแล้วดึงซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา “นี่คือบันทึกส่วนตัวของเหยื่อรายแรก ก่อนที่เขาจะตายหนึ่งชั่วโมง... เขาพยายามส่งอีเมลนี้ถึงผม แต่เซิร์ฟเวอร์ถูกบล็อกไว้” เพียงขวัญรับกระดาษแผ่นนั้นมาอ่าน ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ข้อความในนั้นไม่ได้เกี่ยวกับคำสารภาพ แต่มันคือรายการสินค้า... รายการอุปกรณ์ที่ใช้ในการศัลยกรรม และชื่อของบุคคลคนหนึ่งที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน “ชื่อนี้...” เพียงขวัญเสียงสั่น “มันเป็นชื่อศพที่คุณเคยรับรองว่าเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุรถยนต์ไม่ใช่หรือครับ?” รวิศพยักหน้าช้าๆ “ใช่ และนั่นคือเหตุผลที่ผมจะพาคุณไปที่นั่น... ไปยังจุดที่ ‘ทฤษฎี’ ของผมกลายเป็น ‘ความจริง’ ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด” ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังที่ดังสม่ำเสมอก็เริ่มแทรกซึมเข้ามาในโถงทางเดินอันเงียบงัน เสียงนั้นค่อยๆ ใกล้เข้ามาจากทางหน้าห้องแล็บ รวิศและเพียงขวัญสบตากันด้วยความระแวดระวัง ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับพรึบลงพร้อมกับเสียงล็อคประตูอัตโนมัติที่ดัง ‘กริ๊ก’ อย่างมั่นคง ในความมืดมิดที่เหลือเพียงแสงไฟจากไลท์บ็อกซ์ที่กะพริบถี่ๆ รวิศคว้าข้อมือของเพียงขวัญไว้แน่น ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเยียบ “ไม่ต้องกลัวครับ... เพราะคนที่จะตายในคืนนี้ อาจไม่ใช่แค่เหยื่อ... แต่เป็นคนอย่างพวกเราที่รู้อดีตมากเกินไป” ก่อนที่รวิศจะทันได้ขยับตัว เสียงฝีเท้าที่หน้าห้องก็หยุดกะทันหัน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูสามครั้งที่เป็นจังหวะเดียวกับที่เขามักใช้เคาะห้องทำงานของตัวเองเสมอ... จังหวะของ ‘เงา’ ที่ไม่มีวันหายไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในเงามืดของจิตใจมนุษย์กับผมในบทที่สามนี้นะครับ