พลังที่ไม่อาจต้านทาน

กลิ่นอายความตายไม่ได้หอมหวานอย่างที่ใครหลายคนว่า แต่มันให้ความรู้สึกเหมือน ‘ยาชา’ ที่กำลังซึมลึกเข้าสู่กระดูกสันหลัง “คุณคิดว่าหมอที่ถือมีดผ่าตัด กับหมอที่ถือหมัด... อย่างไหนน่ากลัวกว่ากันครับ?” ศรัณย์เอ่ยถามเบาๆ ท่ามกลางความมืดมิดในห้วงลึกของดันเจี้ยนระดับ SSS ที่ปิดตาย เสียงของเขาเรียบเรื่อย ทว่ามันก้องกังวานเสียดแทงประสาทสัมผัสของเหล่า ‘นักฆ่าเงา’ ที่ล้อมรอบตัวเขาอยู่ ทั้งหมดคือมือสังหารระดับสูงจากกิลด์อาชา ที่ได้รับคำสั่งให้มาเด็ดหัวเขาโดยเฉพาะ เงาร่างหนึ่งพุ่งทะลุความมืดเข้ามาด้วยความเร็วสูง กริชอาบยาพิษร้ายแรงจ่อเข้าที่ลำคอของศรัณย์ ทว่าเขากลับไม่แม้แต่จะขยับตัว เพียงแค่ยกมือขึ้นขยับแว่นสายตา รอยยิ้มเย็นเยียบแต้มอยู่บนมุมปาก “การวินิจฉัยโรค... ต้องเริ่มจากการกำจัดสิ่งแปลกปลอมก่อน” เปรี้ยง! ไม่ใช่เสียงปืน แต่มันคือเสียงอากาศที่ถูกอัดจนแตกสลาย หมัดขวาของศรัณย์กระแทกเข้าที่ว่างเปล่า ทว่าแรงปะทะกลับส่งผลให้มิติบิดเบี้ยว ร่างของมือสังหารที่ซ่อนตัวอยู่ถูกแรงอัดกระแทกจนลอยกระเด็นไปอัดกับกำแพงหินแข็งแกร่งจนยุบตัวลงไปเหมือนเศษกระดาษ ไม่มีการร่ายเวท ไม่มีการใช้สกิลบัฟ มีเพียงกล้ามเนื้อที่อัดแน่นด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ที่บิดเบือนกฎฟิสิกส์ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเสียจนรินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังต้องกำด้ามดาบแน่น หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความหวาดหวั่นและความเลื่อมใส “เป็นไปไม่ได้... กฎการฮีลเลอร์คือการสนับสนุนไม่ใช่หรือไง!” มือสังหารอีกคนโผล่ออกมาพร้อมความตื่นตระหนก มันตะโกนก้องก่อนจะใช้สกิลเร้นกายขั้นสูงสุดเข้าโอบล้อม ศรัณย์ถอนหายใจยาว “ฮีลเลอร์ที่ดี... ก็ต้องรู้จักกำจัดเชื้อโรคให้หมดจดครับ” เขาก้าวเท้าเพียงหนึ่งก้าว พื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นวงกว้างเหมือนใยแมงมุม พลังปราณสีทองฉาบไปทั่วหมัด สภาวะที่เขาสร้างขึ้นทำให้แรงดึงดูดรอบข้างผิดเพี้ยน ศรัณย์พุ่งเข้าหาเงาที่มองไม่เห็นด้วยความเร็วที่เหนือระดับมนุษย์ หมัดขวาของเขาไม่ได้ต่อยไปที่ตัวศัตรู แต่เขาต่อยเข้าที่ ‘จุดศูนย์กลางความหนาแน่นของอากาศ’ ที่มือสังหารคนนั้นกำลังยืนอยู่ ตูม! เสียงระเบิดดังสนั่นจนหูอื้ออึง ร่างของมือสังหารร่วงหล่นลงมาในสภาพที่กระดูกแตกละเอียดทั้งร่าง แรงปะทะนั้นไม่ได้แค่ทำลายร่างกาย แต่มันทำลายแม้กระทั่งไอเทมเวทมนตร์ที่สวมใส่ ศรัณย์ปัดฝุ่นที่ไหล่อย่างใจเย็น ราวกับว่าเมื่อครู่เขาไม่ได้เพิ่งจัดการกับยอดฝีมือที่กิลด์อันดับหนึ่งภาคภูมิใจเลยแม้แต่น้อย “รินรดาครับ ช่วยดูแลบันทึกการรักษาด้วยนะ เผื่อกิลด์มาสเตอร์อาชาเขาจะอยากทราบว่า อาการป่วยของลูกน้องเขารักษาไม่หายง่ายๆ หรอกครับ” รินรดาขยับยิ้ม เธอเดินเข้ามาเคียงข้าง “คนไข้ของคุณดูเหมือนจะดื้อรั้นเกินไปหน่อยนะคะ... อ้อ ขออภัยครับ ผมลืมไปว่าในสถานการณ์แบบนี้ ความสุภาพอาจจะดูสิ้นเปลืองเกินไป” ศรัณย์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปมองความมืดที่ลึกเข้าไปอีก “อาชาไม่ได้มาด้วยตัวเองหรอกครับ เขาแค่ส่งเบี้ยตัวเล็กๆ มาดูว่าหมออย่างผม ‘ตายหรือยัง’ เท่านั้นเอง” ทันใดนั้น บรรยากาศโดยรอบดันเจี้ยนกลับเปลี่ยนไป ความมืดมิดที่เคยกดดันอยู่แล้วกลับหนาวเหน็บจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะตัวขึ้นที่ผนังถ้ำ เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆ จากมุมมืดด้านหลังสุดของดันเจี้ยน เงาร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนี้ยบก้าวออกมา ใบหน้าของเขาดูเป็นมิตร ทว่าแววตาที่มองศรัณย์กลับเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก “สมคำร่ำลือจริงๆ ศรัณย์... หมอเทวะผู้รักษาคนตายให้เป็นคนเป็น แต่น่าเสียดาย ที่วันนี้ผมไม่ได้มาเพื่อป่วย” กิลด์มาสเตอร์อาชาหยุดยืนตรงหน้าเขา รอยยิ้มของอาชาดูเหมือนจะมีความหมายซ่อนเร้นบางอย่างที่ศรัณย์ไม่เคยคาดคิดมาก่อน เขาไม่ได้มาคนเดียว รอบตัวเขามีชายอีกสามคนเดินออกมา แต่ละคนถืออาวุธที่ดูแปลกตา—มันไม่ใช่ไอเทมจากดันเจี้ยน แต่เป็นเทคโนโลยีที่กิลด์อาชาแอบพัฒนาขึ้นเพื่อ ‘ยับยั้ง’ ฮีลเลอร์โดยเฉพาะ “อ้อ อีกอย่างนะศรัณย์...” อาชาหยุดพูด สายตาเหลือบไปมองที่สร้อยคอของรินรดา ก่อนจะแค่นยิ้ม “การรักษาคนไข้ที่ชื่อว่า ‘ความจริง’ น่ะ มันเจ็บปวดกว่าที่นายคิดไว้นะ โดยเฉพาะตอนที่นายรู้ว่า ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังความตายของเพื่อนร่วมทีมในอดีตของนาย...” อาชายื่นมือมาข้างหน้า ทันใดนั้น สร้อยคอที่รินรดาใส่อยู่ก็เริ่มเปล่งแสงสีแดงฉานผิดปกติ รินรดาเบิกตากว้าง ร่างกายของเธอเริ่มสั่นเทาเหมือนถูกสูบพลังชีวิตไปอย่างรวดเร็ว ศรัณย์ชะงัก สายตาที่เคยเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลงบนเนื้อหนังของศัตรู “คุณไม่ได้แค่จะฆ่าผมสินะครับ... คุณต้องการจะเล่นเกมที่เดิมพันด้วยความแค้น” ศรัณย์ก้าวไปข้างหน้า แต่ครั้งนี้ไม่ใช่การต่อยธรรมดา พื้นดินรอบตัวเขาทรุดตัวลงอย่างรุนแรง พลังมหาศาลเริ่มปั่นป่วนจนอากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท แรงกดดันมหาศาลที่ทำให้อาชาถึงกับต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว “งั้นเรามาเริ่มการผ่าตัด ‘ความจริง’ ครั้งนี้กันเลยครับ... กิลด์มาสเตอร์” หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของหมอเทวะคนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ