เสียงหัวเราะบนกองเพลิง

เปลวเพลิงสีชาดที่กำลังแผดเผาหีบไม้จันทน์หอมหุ้มทองคำ ไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นแม้แต่น้อย หากแต่แผ่ไอความเยือกเยือกเสียดกระดูกเข้ามาถึงขั้วหัวใจ กลิ่นอายของกระดาษโบราณนับพันแผ่นที่ถูกเผาผลาญ ส่งกลิ่นฉุนไหม้คละคลุ้งไปทั่วห้องโถงลับใต้ดินของตระกูลหลี่ เอกสารเหล่านั้นคือบัญชีลับ รายชื่อสายลับ และหลักฐานการติดต่อนอกรีตกับแคว้นศัตรู ซึ่งหากเล็ดลอดออกสู่สายตาขององค์皇帝แม้แต่นصفหน้า ก็เพียงพอที่จะทำให้ตระกูลทหารผู้ภักดีต้องกลายเป็นกบฏชั่วโคตร หลี่จวินเหอ ยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้ากองเพลิงนั้น เงาร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพผู้ไร้พ่ายทอดทับยาวเหยียดไปตามผนังศิลา แสงสีส้มกระพือวับวาวสะท้อนนัยน์ตาคู่คมที่ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความหวาดหวั่น เขาสวมชุดคลุมผ้าไหมปักลายเมฆสีดำสนิท กลมกลืนไปกับความมืดมิดของห้องใต้ดิน มีเพียงเสียงปะทุของไม้ที่ถูกไฟแผดเผาเท่านั้นที่ทำลายความเงียบงัน "ท่านกำลังเผาประวัติศาสตร์ครึ่งหนึ่งของแคว้นต้าถังด้วยมือของท่านเองนะ" เสียงหวานทุ้มกังวานดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง จางเหม่ยหลิน ก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชียบ อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลายดอกเหมยสีเงินสะท้อนแสงไฟวับแวม นางหยุดยืนเคียงข้างเขา ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองใกล้ชิดพอที่จะได้ยินเสียงลมหายใจผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ หลี่จวินเหอไม่หันไปมองนาง นัยน์ตายังคงจับจ้องเปลวเพลิงที่กำลังกลืนกินหลักฐานชิ้นสุดท้าย "ประวัติศาสตร์ที่เขียนด้วยเลือดคราบน้ำตาและความเท็จ ย่อมไม่สมควรถูกจารึกไว้บนหน้ากระดาษ สิ่งที่ข้ากำลังทำอยู่ไม่ใช่การทำลาย แต่เป็นการชำระล้างต่างหาก เหม่ยหลิน" เหม่ยหลินทอดสายตามองกองเอกสารที่มอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน แววตาของนางฉายแววซับซ้อน อดีตอันเจ็บปวดของการสูญเสียตระกูลจางจากข้อกล่าวหาอันเป็นเท็จผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง บาดแผลของนางและเขาช่างคล้ายคลึงกันเสียเหลือเกิน ต่างกันเพียงว่าเขามีอำนาจในมือที่จะเผาทุกอย่างทิ้งเพื่อจบเกม แต่นางต้องใช้เวลาค่อนชีวิตในการถักทอแผนการเพื่อทวงความยุติธรรม "ท่านแน่ใจหรือว่า เปลวเพลิงกองนี้จะเผาทำลายความจริงได้ทั้งหมด" นางเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา พร้อมกับเหลือบมองใบหน้าด้านข้างที่คมคายดั่งสลักจากหินหยกของบุรุษผู้กุมหัวใจนาง "ความจริงมักมีรากเหง้าที่ลึกกว่ากระดาษแผ่นเดียวเสมอ ท่านก็รู้ดี" "ข้ารู้..." หลี่จวินเหอหันกลับมาสบตากับนาง แววตาที่มักเยือกเย็นและดุดันยามอยู่ในสนามรบ บัดนี้กลับอ่อนโยนลงอย่างประหลาด ยามที่มองสตรีผู้เคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านสมรภูมิการเมืองมาด้วยกัน "แต่ตราบใดที่เจ้ากับข้ายังยืนอยู่ตรงนี้ ข้าจะไม่ยอมให้เงาอดีตใดๆ มาพรากเจ้าไปจากข้าเป็นครั้งที่สอง" มือหนายื่นออกไปกุมมือเรียวบางของนางไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของแม่ทัพผู้ไร้พ่ายส่งผ่านความรู้สึกมั่นคงดั่งหินผา ท่ามกลางกระแสลมแห่งการแย่งชิงราชบัลลังก์ที่พร้อมจะพัดพาพวกเขาร่วงหล่นได้ทุกเมื่อ เหม่ยหลินนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะคลี่ยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและงดงามราวกับดอกเหมยแรกแย้มในเหมันตฤดู "ถ้าเช่นนั้น เราก็ไม่มีอะไรต้องหวาดกลัวอีกแล้ว" นางเอ่ยเสียงกระซิบ ทว่า ในวินาทีที่ความอบอุ่นกำลังโอบล้อมหัวใจของคนทั้งสอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเร่งรีบก็ดังสะท้อนก้องมาจากบันไดหินเบื้องบน ตามด้วยเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกขององครักษ์คนสนิท "ท่านแม่ทัพ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!" หลี่จวินเหอขมวดคิ้วมุ่นทันที ความเงียบงันถูกกระชากขาดสะบั้น เขาปล่อยมือจากกุนซือสาวอย่างรวดเร็ว สีหน้าแปรเปลี่ยนกลับเป็นความเฉียบคมดุดันดังเดิมในชั่วพริบตา องครักษ์พุ่งพรวดเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้า ใบหน้าชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อและตื่นตระหนกจนตัวสั่นเทา "ราชโองการด่วนจากห้องทรงพระอักษร... องค์皇帝ทรงมีรับสั่งให้เรียกตัวท่านเข้าเฝ้าเป็นการด่วนที่สุดในยามวิกาลนี้ และ... และ..." องครักษ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นนายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว "และมีราชโองการอีกฉบับ... สั่งควบคุมตัวคุณหนูจางในข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับกบฏแคว้นเหนือ!" สิ้นคำพูดนั้น อากาศภายในห้องใต้ดินราวกับถูกสูบออกจนหมดสิ้น เปลวเพลิงที่กำลังมอดดับสะท้อนเงาความตึงเครียดที่พุ่งสูงถึงขีดสุด หลี่จวินเหอหันขวับกลับมามองหน้าจางเหม่ยหลินทันที ขณะที่กุนซือสาวเพียงแต่หรี่ตาลงเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยประกายแวววับด้วยความเยือกเย็น นางไม่ได้ตกใจ แต่นางรู้ทันทีว่า... มีใครบางคนล่วงรู้แผนการเผาทำลายหลักฐานนี้ก่อนที่มันจะกลายเป็นเถ้าถ่านเสียอีก! นักเล่าประวัติศาสตร์ขอขอบคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์บทนี้ไปด้วยกันนะครับ