บทที่ 1: หน้าต่างสีฟ้ากับประกาศิตรีไทร์

“ถ้าหน่วยกิตตัวนี้ยังขึ้นสถานะ ‘F’ อยู่จนถึงสิ้นภาคการศึกษา หน้าจอคอมพิวเตอร์พรีเมียมราคาครึ่งแสนบนโต๊ะนาย จะถูกเปลี่ยนสถานะเป็นเศษเหล็กขายชั่งกิโลทันทีนะปราชญ์” เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับแรงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้สักขัดมัน ไม่ได้ทำให้คนฟังสะดุ้งสะเทือนเท่ากับตัวเลขสีแดงฉานที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอแท็บเล็ต iPad Pro หน้าตาสวยหรูเครื่องนั้น ตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวใหญ่ยักษ์บ่งบอกสถานะความล้มเหลวแบบไม่มีข้อแก้ตัวลอยเด่นหราอยู่ตรงหน้า ปราชญ์ นักศึกษาปี 3 คณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ผู้ยึดมั่นในตรรกะและเหตุผลมาตลอดชีวิต ขยับกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง เขาไม่ได้หวาดกลัวคำขู่ของมารดาที่บินไปดูงานต่างประเทศและฝากฝังให้พี่เลี้ยงคอยคุมประพฤติ แต่เขากำลังคำนวณความน่าจะเป็นของความเป็นไปได้ทั้งหมดในการกู้เกรดตัวแม่วิชาสถาปัตยกรรมระบบฐานข้อมูลขั้นสูง (Advanced Database System Architecture) ที่เหลือเวลาอีกไม่ถึงสามสัปดาห์ก่อนการส่งโปรเจกต์ใหญ่ “แม่บ้านไม่อยู่ หนูชุกชนขยับปีกสินะคะ” รัญชนา ดาวคณะบริหารธุรกิจและประธานชมรมสื่อสารสร้างสรรค์ เจ้าของรอยยิ้มเย้ายวนแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ย่อตัวลงนั่งพับเพียบลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่มีโค้ดโปรแกรมรันค้างไว้ครึ่งๆ กลางๆ ก่อนจะหัวเราะคิกคักในลำคอ “ดูทรงแล้ว หัวกะทิแห่งภาควิชาวิศวะคอมฯ คงไม่ได้นอนมาสามวันติดสินะคะ ตาคล้ำเชียว” “ถ้าเธอว่างมากจนมีเวลามานั่งวิเคราะห์ความหมองคล้ำบนใบหน้าฉัน รัญชนา ฉันแนะนำให้เอาเวลาไปตรวจทานงบประมาณชมรมที่เธอบริหารจัดการให้มันลงตัวก่อนดีกว่าไหมคะ ตัวเลขติดลบหลักแสนแบบนั้น ถ้าอธิการบดีมาเห็น ฉันว่าคนที่จะโดนรีไทร์ก่อนฉัน น่าจะเป็นประธานชมรมคนสวยคนนี้นี่แหละค่ะ” ปราชญ์สวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นความโกรธ ทว่าเฉียบคมบาดลึกพอที่จะทำให้รอยยิ้มบนเรียวปากอิ่มของหญิงสาวชะงักไปชั่วขณะ รัญชนาหุบยิ้มทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ ใครๆ ก็บอกว่าปราชญ์คือหุ่นยนต์ไร้หัวใจที่มีชีวิตเดินได้ในคราบมนุษย์ เขาประเมินทุกอย่างบนโลกใบนี้ด้วยอัลกอริทึมและความน่าจะเป็น แต่เธอรู้ดีว่าภายใต้ท่าทีเยือกเย็นและแว่นตากอบกุมกรอบหน้าคมคายนั้นซ่อนความหัวรั้นเอาไว้มากขนาดไหน โดยเฉพาะเมื่อโปรเจกต์จบการศึกษานี้ถูกผูกติดอยู่กับเกรดเฉลี่ยสะสมรวมที่กำลังดิ่งลงเหว “ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะคะ คุณวิศวกร” รัญชนาเอ่ยเสียงหวานหยด ทว่าแววตากลับซ่อนประกายบางอย่างไว้ “แต่บังเอิญว่าฉันไม่ได้มาเพื่อต่อปากต่อคำกับนายค่ะ... พอดีอาจารย์ที่ปรึกษาโปรเจกต์ของคณะบริหารกับคณะวิศวะท่านตกลงกันแล้ว ว่าจะให้มีการทำโปรเจกต์ ‘สหวิทยาการ’ (Interdisciplinary Project) ร่วมกันระหว่างเด็กคอมฯ กับเด็กบริหาร เพื่อแก้ปัญหาการประยุกต์ใช้ซอฟต์แวร์ธุรกิจที่มักจะล่มไม่เป็นท่าในเวลาพรีเซนต์จริง และ...” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดกระเป๋าเอกสารหนังแท้ใบหรูลงบนตัก “รายชื่อคู่หูที่ถูกสุ่มขึ้นมาโดยระบบของภาควิชา... คือนายกับฉันค่ะ” บรรยากาศในห้องสมุดเงียบสงบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน ปราชญ์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาคมกواดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างความฉุนเฉียวกับความเหลือเชื่อ ระบบการจับคู่ของภาควิชาบ้าอะไรถึงได้ส่ง ‘เจ้าแม่คอนเทนต์’ ผู้ซึ่งเก่งกาจเรื่องการพรีเซนต์และการตลาดแต่แยกไม่ออกระหว่าง SQL Query กับ Excel Formula มาให้ร่วมชะตากรรมกับเขาในยามที่คะแนนกำลังคาบเกี่ยวระหว่างรอดกับร่วง? “ปฏิเสธได้ไหมคะ” ปราชญ์เอ่ยถามเสียงเรียบ “ตามสบายค่ะ ถ้านายอยากโดนรีไทร์และถูกบังคับให้ซิ่วออกจากมหาวิทยาลัยแห่งนี้ภายในสิ้นเดือนนี้” รัญชนาตอบกลับทันควันอย่างไร้ความปรานี เธอยื่นข้อเสนอด้วยรอยยิ้มมั่นใจ “นายมีทักษะการเขียนโค้ดระดับเทพ แต่พรีเซนต์งานทีไรกรรมการหลับทุกที ส่วนฉันมีทักษะการโน้มน้าวใจระดับเซียนและคอนเน็กชันที่ทำให้คณะกรรมการต้องลุกขึ้นปรบมือ แต่ฉันไม่รู้เรื่องฐานข้อมูลเชิงลึกเลยแม้แต่นิดเดียว... ร่วมมือกันซะสิคะ คุณวิศวกร แล้วเราต่างก็จะรอดตายไปด้วยกัน” ปราชญ์จ้องมองใบหน้าเรียวสวยที่เชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างถือดี เขากำลังประเมินความเสี่ยง ความเป็นไปได้ และผลลัพธ์ที่จะตามมาในหัวสมองอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องประมวลผลความเร็วสูง ไม่มีทางเลือกอื่นเหลือให้อีกแล้ว เกรดตัวนี้คือตัวแปรเดียวที่ชี้ชะตาว่าเขาจะได้ไปต่อหรือต้องพับเสื่อกลับบ้านเกิดไปทำนาตามคำประชดของบิดา ทว่า ในวินาทีที่ปราชญ์กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำว่าตกลงนั้นเอง— *เปร๊าะ!* เสียงคล้ายกระแสไฟฟ้าช็อตเบาๆ ดังขึ้นในอากาศ รอบตัวเขาราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก แสงไฟนีออนบนเพดานห้องสมุดกะพริบไหววูบ ก่อนที่อากาศธาตุเบื้องหน้าจะปรากฏละอองแสงสีฟ้าเรืองรองรวมตัวกันเป็นรูปทรงเรขาคณิตสามมิติที่โปร่งใส มันหมุนวนด้วยความเร็วคงที่ก่อนจะขยายตัวออกเป็นหน้าต่างอินเทอร์เฟซสีฟ้าเข้มขนาดใหญ่ ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศในระดับสายตาที่ไม่มีใครนอกจากเขาจะมองเห็น [ระบบบูรณาการสหวิทยาการ (Interdisciplinary Integration System) เวอร์ชัน 1.0.1 ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ] [ผู้ใช้งาน: ปราชญ์ / สถานะปัจจุบัน: วิกฤตเกรดโปรเจกต์ (เกรดเฉลี่ยคาบเส้นตาย)] [คู่หูที่เชื่อมโยง: รัญชนา / สถานะ: ประสานพลังงานเชิงกลยุทธ์] [ตรวจพบภารกิจเร่งด่วนระดับ S: "รอดตายในเทอมนี้ หรือ ดิ่งลงเหวไปด้วยกัน"] [เงื่อนไขภารกิจ: พัฒนาและพรีเซนต์โปรเจกต์ฐานข้อมูลธุรกิจให้ผ่านการประเมินด้วยคะแนนไม่ต่ำกว่า 85% ภายใน 21 วัน] [บทลงโทษหากล้มเหลว: รีไทร์ถาวร และสูญเสียสิทธิ์ในการเข้าถึงอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมดเป็นเวลา 1 ปี] [ของรางวัลพิเศษ: ปลดล็อก ‘ทักษะวิเคราะห์ตรรกะขั้นสูง’ และ ‘สิทธิ์เข้าถึงห้องปฏิบัติการลับวิศวกรรม’] ดวงตาของปราชญ์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาทางกายภาพเพียงเล็กน้อยที่แสดงถึงความตกใจสุดขีดหลังจากเหตุการณ์ระเบิดในห้องทดลองเมื่อสัปดาห์ก่อน เขานึกว่าตัวเองหลอนจนสมองพังไปแล้วเสียอีก แต่หน้าต่างโปร่งแสงนี้กลับชัดเจนยิ่งกว่าโค้ดภาษาซีที่เขาเขียนเสียอีก รัญชนาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เมื่อเห็นจู่ๆ ปราชญ์ก็ชะงักค้างไป ดวงตาสีเข้มของชายหนุ่มเหม็งมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “นี่... นายเป็นอะไรไปคะ หรือว่าช็อกจนสมองน็อคไปแล้ว หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยนะนั่น” รัญชนาเอื้อมมือเรียวเล็กมาโบกผ่านหน้าเขาเบรกความคิดที่กำลังเตลิด ปราชญ์ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว เขากลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ตสลับกับหน้าต่างระบบลึกลับที่ยังคงกะพริบแสงสีฟ้าเรืองรอง ท้าทายสติปัญญาและตรรกะทุกรูปแบบที่เขาเคยเรียนรู้มาทั้งชีวิต ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าแม่คอนเทนต์สาวผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยแม้แต่น้อย “รัญชนา...” ปราชญ์เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่แปลกประหลาดไปจากเดิมเล็กน้อย มันเจือความจริงจังและความกดดันที่มากเป็นพิเศษจนหญิงสาวต้องชะงัก “เธอ... พร้อมจะเดิมพันทุกอย่างเพื่อเอาตัวรอดไปกับฉันหรือยังคะ” รัญชนาชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อได้ยินน้ำเสียงนั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มท้าทายที่มุมปาก เธอยื่นมือเรียวบางข้ามโต๊ะมาตรงหน้าเขา “ถ้าเดิมพันแล้วชนะ ต่อให้เป็นนรกฉันก็กล้าลงไปลุยค่ะ คุณวิศวกร” ในเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกันเพื่อทำข้อตกลง หน้าต่างระบบสีฟ้าสว่างวาบขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของปราชญ์คนเดียวเท่านั้น [ตรวจพบการสร้างพันธะสัญญาคู่วิชาการสำเร็จ... เริ่มต้นนับถอยหลัง 21 วันสู่วันตัดสิน] [คำเตือนจากระบบ: พบความผิดปกติของข้อมูลในระบบฐานข้อมูลหลักของมหาวิทยาลัย กำลังดาวน์โหลดไฟล์ลับระดับสูง... กรุณาเตรียมรับมือกับบุคคลที่สามที่จะเข้ามาแทรกแซงในอีก 3... 2...] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับก้าวแรกอันน่าตื่นเต้นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ **"ที่คั่นหนังสือสีชมพู"**