ความมืดมิดในใจกวี

หมึกสีนิลบนปลายพู่กันหยดลงบนกระดาษสาจนเกิดเป็นวงสีดำสนิท ราวกับหลุมลึกที่พร้อมจะดูดกลืนทุกถ้อยคำที่คณินบรรจงเขียนลงไป "เลิกพยายามเถอะคณิน... กวีที่ไม่อาจสัมผัสถึงหัวใจตนเอง จะไปมีปัญญาเรียงร้อยถ้อยคำเพื่อสิ่งใด" เสียงของมัทนาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องสมุดเก่าแก่ เธอไม่ได้หันมามองเขา แต่สายตากลับจับจ้องไปที่ชั้นหนังสือที่ไร้ระเบียบราวกับจิตใจของเขาในยามนี้ คณินวางพู่กันลง มือของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่ได้หันไปตอบโต้ด้วยวาจา แต่กลับหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมา แล้วฉีกหน้ากระดาษที่เขาใช้เวลาแรมปีในการขัดเกลาทิ้งขว้างลงบนพื้นทีละแผ่น ทีละแผ่น จนรอยหมึกที่เคยสละสลวยกลับกลายเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่าที่ขยำรวมกัน "คุณรู้ไหมมัทนา" คณินเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นชาจนเขายังประหลาดใจ "ความรักที่ผมเฝ้าตามหาในตัวอักษร มันเป็นเพียงความว่างเปล่าที่ผมสร้างขึ้นมาหลอกตัวเอง ในเมื่อความจริงคือเธอจากไปโดยไม่เหลือแม้แต่คำล่ำลา... บทกวีที่ผมเขียน มันก็เป็นเพียงโลงศพกระดาษที่ใช้ฝังศพความทรงจำที่เน่าเฟะของตัวเองเท่านั้น" เขาลุกขึ้นยืน ร่างกายที่เคยสง่างามของกวีหนุ่มดูซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขาแดงก่ำจากการอดนอนและหยาดน้ำตาที่ไหลย้อนกลับเข้าไปในใจ มัทนาหมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก เธอเดินเข้ามาใกล้ ค่อยๆ ปัดเศษกระดาษที่เกลื่อนกลาดพื้นด้วยปลายรองเท้า ราวกับกำลังปัดกวาดความล้มเหลวของเขา "ความศรัทธาที่พังทลายไม่ได้หมายความว่าความจริงไม่มีอยู่จริง คณิน" เธอเว้นจังหวะ ก่อนจะขยับเข้าไปจนได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้แห้งที่เธอชอบใช้ "คุณกำลังโกรธ... โกรธที่ภาษาของคุณไม่อาจนำเธอกลับมาได้ และโกรธที่โลกนี้ยังคงหมุนต่อไปในขณะที่ใจคุณหยุดนิ่งอยู่ที่วันนั้น" "หุบปากเถอะ" คณินคำรามเสียงต่ำ มือของเขาคว้าคอเสื้อของเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แต่ทว่าเขากลับชะงักค้างเมื่อเห็นแววตาของเธอที่ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "ทำสิ" มัทนาท้าทาย แววตาของเธอสั่นไหววูบหนึ่ง "ถ้าการทำลายผม หรือทำลายตัวเองจะทำให้คุณรู้สึกว่าชีวิตมันมีความหมายขึ้นมาบ้าง ก็เชิญเลย แต่จงจำไว้ว่า เมื่อบทกวีบทสุดท้ายดับสูญลงเมื่อไหร่ ตัวตนของคุณก็จะเหลือเพียงความว่างเปล่า ที่ไม่มีใครแม้แต่พระเจ้าจะจดจำได้" คณินปล่อยมือออกราวกับถูกไฟลวก เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพิงชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยฝุ่น กลิ่นอายของความโดดเดี่ยวถาโถมเข้าใส่จนเขารู้สึกหายใจไม่ออก "ความรักคือคำลวงที่กวีอย่างเราใช้หากิน... มัทนา" เขาพึมพำกับตัวเอง ราวกับคนละเมอ "ผมไม่เชื่อแล้ว ผมไม่เชื่อในความงามของสัมผัส ไม่เชื่อในความหมายของคำคล้องจอง ทุกอย่างมันคือการเล่นแร่แปรธาตุของความว่างเปล่า ผมต้องการจะจบมัน... จบเรื่องราวทั้งหมดเสียที" มัทนาโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเธอห่างจากเขาเพียงคืบ เธอหยิบพู่กันที่ตกอยู่ขึ้นมาแล้ววางลงในมือของเขาอย่างแผ่วเบา "ถ้าเช่นนั้น คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายของ 'กวีคณิน' ตามที่คุณปรารถนา..." เธอกระซิบ "เขียนบทกวีลาตายของคุณสิ เขียนให้สวยงามที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้จะทำได้ แล้วหลังจากนั้น... ผมจะบอกความลับหนึ่งอย่างที่จะทำให้ความโศกเศร้าของคุณกลายเป็นเรื่องขบขันไปตลอดกาล" คณินจ้องมองพู่กันในมือ มือของเขานิ่งสนิท ความโกรธแค้นเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่เย็นเฉียบ เขารู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติในห้องนี้ บรรยากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้งราวกับอากาศกำลังจะกลายเป็นของแข็ง เขาจรดพู่กันลงบนกระดาษแผ่นสุดท้ายที่ยังเหลืออยู่ ความคิดของเขาหมุนวนอยู่ในห้วงเหวแห่งความมืดมิด เขาเริ่มบรรเลงอักษรตัวแรก... แต่อักษรนั้นกลับเริ่มสั่นไหวและเปลี่ยนรูปร่างไปต่อหน้าต่อตา! มันไม่ใช่หมึกสีนิลธรรมดา แต่มันเริ่มไหลเยิ้มออกมาเป็นสีแดงฉานราวกับเลือดสดๆ ที่พุ่งออกมาจากกระดาษ ไม่ใช่แค่หยด แต่มันกำลังไหลเอ่อล้นออกมาดั่งสายน้ำ! คณินผงะถอยหลัง แต่ทว่าแผ่นหลังของเขากลับชนเข้ากับบางสิ่ง... บางสิ่งที่เย็นเยียบและแข็งกระด้างราวกับรูปปั้น "ผมบอกคุณแล้วคณิน..." เสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้นจากด้านหลัง ไม่ใช่เสียงของมัทนา แต่เป็นเสียงของ 'เธอ' คนที่หายสาบสูญไป! "บทกวีที่เขียนด้วยความแค้น ไม่ได้นำพาวิญญาณไปสู่ความสงบ แต่มันจะดึงเอาสิ่งที่ตายไปแล้ว... ให้กลับมาทวงถามถึงความจริงที่ถูกลืม" คณินตัวแข็งทื่อ เขาไม่กล้าหันกลับไปมอง แต่สัมผัสของมือนุ่มนิ่มที่วางลงบนบ่าของเขาจากด้านหลังนั้น... มันคือสัมผัสที่เขารู้จักดีที่สุดในชีวิต! ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านบรรทัดแห่งชีวิตไปกับบทกวีใต้ร่มเงานะครับ