สลักคำกลอนไว้บนรอยกาล (บทอวสาน)

"หากข้าพเจ้าดับสูญไปในวินาทีนี สิ่งที่เหลือทิ้งไว้ในพจนานุกรมของโลกใบนี้ จะมีค่ามากกว่าความว่างเปล่าที่ข้าพเจ้าแบกรับมาตลอดชีวิตหรือไม่" คณินถามพลางวางปลายปากกาหมึกซึมลงบนสมุดปกหนังที่เปรอะเปื้อนรอยหยดหมึกประดุจหยาดน้ำตา รอบกายเขามิใช่ห้องทำงานที่อบอุ่นอีกต่อไป หากแต่เป็นระเบียงหินเก่าแก่ของหอจดหมายเหตุที่ลมพายุเพิ่งสงบลง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของกระดาษเก่าและหยาดฝนที่เกาะพราวบนบานหน้าต่าง มัทนายืนพิงเสาหินทอดสายตามองออกไปสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง มือเรียวบางของเธอสั่นเทาเล็กน้อยในจังหวะที่ขยับผ้าคลุมไหล่ เธอไม่หันกลับมามองเขา แต่น้ำเสียงที่ตอบกลับมานั้นราบเรียบ ทว่าคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คำถามของท่าน คือความเย่อหยิ่งของกวี หรือเป็นเพียงเสียงครวญของคนที่ยังไม่ยอมวางมือจากอดีตกันแน่ คุณคณิน" คณินแค่นยิ้ม แววตาของเขาสะท้อนความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานนับปี เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างกายของเขาดูเปราะบางราวกับบทกวีที่ถูกเขียนด้วยหมึกจางๆ บนกระดาษที่พร้อมจะเปื่อยยุ่ย "มันคือทั้งสองอย่างครับมัทนา การยอมรับว่าอดีตคือรอยแผลที่สลักลึก และการพยายามสลักรอยแผลนั้นให้เป็นงานศิลปะ มันเป็นความทรมานที่แสนหอมหวาน" มัทนาหันกลับมา แสงจันทร์เสี้ยวสาดส่องลงบนใบหน้าที่ซ่อนความลับมากมายไว้ใต้ความงดงาม "ท่านมัวแต่ห่วงหาการเป็นอมตะในใจผู้อื่น จนลืมไปว่าในวินาทีที่หมึกแห้งสนิทลงบนหน้ากระดาษ ตัวตนของท่านก็นิรันดร์ไปเรียบร้อยแล้ว กวีไม่ได้ตายเพราะหยุดเขียน แต่ตายเพราะความกลัวที่จะถูกลืม ซึ่งนั่นคือสิ่งเดียวที่ท่านไม่เคยเป็น" เธอก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองบีบคั้นจนลมหายใจสะดุด มัทนาเอื้อมมือมาแตะที่หน้าอกซ้ายของคณิน สัมผัสเย็นเยียบของเธอยังคงรักษาระดับความอบอุ่นในหัวใจเขาเอาไว้ "สิ่งสุดท้ายที่ท่านจะมอบให้โลกใบนี้ ไม่ใช่บทกวีที่สมบูรณ์แบบที่สุด แต่คือบทกวีที่ซื่อสัตย์ต่อความสูญเสียที่สุดต่างหาก" คณินนิ่งงัน ความทรงจำเกี่ยวกับคนรักที่หายไปราวกับควันไฟค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น ไม่ใช่ในรูปของความแค้นหรือความโหยหา แต่มันคือความเข้าใจ เขารู้แล้วว่าทำไมเขาถึงต้องเขียน เขามิได้เขียนเพื่อตามหาเธอที่หายไป แต่เขาเขียนเพื่อสร้างโลกใบใหม่ที่เธอสามารถดำรงอยู่ได้... ในฐานะตัวอักษร เขากลับไปนั่งลงที่โต๊ะตัวเดิม มือจับปากกาอย่างมั่นคง จังหวะหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะเดียวกับเสียงจังหวะของกวีนิพนธ์ที่กำลังจะเริ่มบรรเลง เขาเริ่มเขียน... ไม่ใช่ด้วยความพยายามที่จะรังสรรค์คำที่สละสลวยที่สุด แต่ด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่เขามี *“บนรอยกาลที่ล่วงเลยและเลือนหาย* *ข้าพเจ้าสลักสายธารแห่งถ้อยคำ* *มิใช่เพื่อให้จำเริญหรือจดจำ* *แต่เพื่อย้ำว่ารัก... ยังคงอยู่ชั่วนิรันดร์”* มัทนายืนมองอยู่ข้างๆ แววตาของเธอเริ่มพร่าเลือนเหมือนภาพวาดที่ถูกหยดน้ำลงไปแต้ม ร่างกายของเธอค่อยๆ โปร่งแสงขึ้น ราวกับบทกวีที่ถูกอ่านจบแล้วต้องคืนสู่ชั้นวางหนังสือที่ไม่มีใครเอื้อมถึง "ขอบพระคุณครับ... ที่เป็นกระจกเงาให้ข้าพเจ้าเห็นเงาของตัวเอง" คณินเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้ากระดาษ "หน้าที่ของข้าพเจ้าจบลงแล้ว" เสียงของมัทนาเบาหวิวเหมือนเสียงกระซิบของใบไม้ร่วง "อย่าได้ห่วงความเงียบเหงาเลยคณิน เพราะนับจากนี้ ทุกบทกวีที่ท่านจรดปากกา จะมีลมหายใจของผู้คนนับล้านร่วมเป็นพยาน" แสงสว่างวาบขึ้นจากหน้ากระดาษที่คณินเขียน ข้อความที่สลักไว้ราวกับจะเรืองรองขึ้นมาในความมืด คณินหลับตาลงรับรู้ถึงความสว่างนั้นที่โอบล้อมร่างของมัทนาจนเธอเลือนหายไป เหลือเพียงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ที่ไม่เคยรู้จักชื่อ เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ห้องทำงานเดิมยังคงอยู่ ทุกอย่างเงียบสงัดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าบนโต๊ะหน้ากระดาษแผ่นนั้นมีรอยหมึกที่ยังคงสดใหม่ ราวกับเพิ่งเขียนเสร็จหมาดๆ เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นผู้คนเริ่มออกมาใช้ชีวิตในเช้าวันใหม่ หลายคนถือหนังสือเล่มที่เขาเป็นคนแต่ง หลายคนอ่านบทกวีของเขาด้วยแววตาที่เป็นประกายด้วยความหวัง คณินไม่ได้เป็นเพียงกวีที่อยู่บนหิ้งอีกต่อไป แต่เขาคือคนคนนั้น... คนที่ร้อยเรียงหัวใจตัวเองเข้ากับหัวใจของผู้อื่นผ่านงานเขียน เขาหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาอีกครั้ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้า สุภาพบุรุษผู้สลักความรักไว้บนรอยกาลคนนี้เข้าใจแล้วว่า ความเป็นอมตะที่แท้จริงไม่ใช่การยืนยงอยู่อย่างโดดเดี่ยว แต่คือการได้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผู้คน... ในทุกบรรทัดที่พวกเขายอมเปิดใจอ่าน กาลเวลาอาจพัดพาสิ่งต่างๆ ไป แต่สำหรับคณิน กาลเวลาคือผืนผ้าใบที่บทกวีของเขาจะถูกสลักไว้จนกว่าโลกจะดับสูญ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตัวอักษรมาด้วยกันจนถึงโค้งสุดท้ายนะครับ จากใจ... บทกวีใต้ร่มเงา