รุ่งอรุณแห่งการเริ่มต้นใหม่

"วางปากกาลงเสียเถอะคณิน... หมึกในขวดนั้นมันแห้งกรังไปนานแล้ว เหลือเพียงหยาดหยดแห่งความอาดูรที่คุณพยายามป้ายทาลงบนกระดาษซ้ำแล้วซ้ำเล่า" น้ำเสียงของมัทนาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับมานานนับแรมปี เธอไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้า แต่ทอดเงาสะท้อนลงบนหน้าต่างกระจกที่รอยร้าวเริ่มสมานตัวด้วยแสงสีทองที่เยื้องกรายเข้ามาแทนที่หมอกควันสีเทาหม่น คณินนิ่งงัน มือที่ถือปากกาหมึกซึมสั่นไหวเพียงเล็กน้อย เขาไม่ได้หันไปมองหญิงสาว แต่เขารู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ มันไม่ใช่ไออุ่นของเตาผิง แต่มันคือสัมผัสของความจริงที่เขาสูญเสียไป คณินแค่นยิ้มที่มุมปาก ดวงตาของเขายังคงจดจ้องอยู่กับบรรทัดสุดท้ายที่เขาเขียนค้างไว้ 'รอยกาล... มิอาจจางหาย หรือเป็นเพียงภาพวาดที่สลักไว้ด้วยน้ำตา' "คุณเคยบอกว่ากวีคือผู้จารึกความอมตะ" เขาเอ่ยขึ้น เสียงแหบพร่าคล้ายคนเพิ่งตื่นจากฝันร้าย "แต่ดูเถิดมัทนา สิ่งที่ผมจารึกไว้มีเพียงความว่างเปล่าที่ไม่มีวันเติมเต็ม ความรักที่หายไปในหมอกควันนั้น... มันยังคงทรมานผมไม่ต่างจากคมมีดที่กรีดลงบนกระดาษทุกคืนค่ำ" มัทนาเดินก้าวเข้ามาในห้อง เสียงฝีเท้าของเธอแผ่วเบาราวกับเสียงใบไม้ร่วง เธอหยุดลงข้างหลังเขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกโมกที่มักจะอบอวลอยู่รอบตัวเธอกลายเป็นกลิ่นที่ชัดเจนขึ้น เธอวางมือลงบนไหล่ของเขา สัมผัสนั้นไม่ได้เย็นเยียบดั่งวิญญาณ แต่มันเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาที่เขาโหยหา "หมอกควันมันไม่ได้จางหายไปเองหรอกคณิน" เธอกระซิบใกล้ใบหู "มันจางหายไปเพราะคุณยอมรับที่จะมองเห็นโลกในสีที่แท้จริง ไม่ใช่สีขาวดำที่คุณจำกัดความไว้ในกรอบของบทกวีโศกเศร้า กวีที่ยิ่งใหญ่ไม่ใช่ผู้ที่ขังตนเองอยู่ในความหลัง แต่คือผู้ที่หยิบเอาหยาดน้ำตามากลั่นเป็นน้ำหมึกเพื่อเขียนบทใหม่ให้งดงามกว่าเดิม" คณินวางปากกาลงบนโต๊ะไม้โอ๊กที่เต็มไปด้วยคราบหมึก เขาหันกลับมาสบตากับหญิงสาว ดวงตาของเขาดูเหนื่อยล้า แต่ทว่าลึกๆ ภายในแววตานั้น เขากลับเห็นประกายแห่งการเปลี่ยนผ่าน โลกภายนอกหน้าต่างบัดนี้ไม่หลงเหลือเค้าโครงของความหม่นหมอง ท้องฟ้าสีครามกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เสียงนกร้องรับวันใหม่ฟังดูสดใสราวกับทำนองเพลงที่เขาเคยลืมเลือนไปเนิ่นนาน "ถ้าผมเริ่มเขียนบทใหม่..." คณินเว้นจังหวะ สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของมัทนาที่ดูลึกลับและเปิดเผยในเวลาเดียวกัน "มันจะมีความหมายอะไร หากไม่มีคุณอยู่ในบทนั้น? หรือว่าการปรากฏตัวของคุณ... แท้จริงแล้วเป็นเพียงจินตนาการที่ผมแต่งขึ้นเพื่อปลอบประโลมหัวใจที่แหลกสลายของตัวเองกันแน่" มัทนาหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งเลศนัย เธอเอื้อมมือไปหยิบกระดาษแผ่นเปล่าที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้ววางมันลงตรงหน้าเขาแทนที่หน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยรอยขีดฆ่า "คุณมักจะถามหาความจริงเสมอคณิน แต่คุณกลับกลัวที่จะรับมัน" เธอกล่าวพลางเลื่อนหน้าต่างออก กลิ่นอายของรุ่งอรุณที่สดชื่นไหลทะลักเข้ามาในห้อง "ความจริงไม่ได้อยู่ที่ว่าฉันมีตัวตนจริงหรือไม่ แต่อยู่ที่ว่าบทกวีที่คุณจะเขียนต่อจากนี้... คุณกำลังเขียนมันเพื่อตัวเอง หรือเพื่อสิ่งที่จากไปแล้วกันแน่?" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไป ความกดดันที่เคยบีบคั้นราวกับจะสูบเอาลมหายใจออกไปได้จางหายไปจนหมดสิ้น คณินรู้สึกเบาสบายอย่างประหลาด เขาหยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง มือของเขาไม่ได้สั่นไหวเหมือนดั่งที่เคยเป็นมาตลอดหลายเดือน เขาจรดปลายปากกาลงบนกระดาษว่างเปล่าที่ดูราวกับผืนผ้าใบที่รอคอยการแต่งแต้ม "ผมจะเขียน" คณินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น "ผมจะเขียนถึงรุ่งอรุณที่ไม่ใช่วันสิ้นสุดของความเศร้า แต่เป็นจุดเริ่มต้นของความเข้าใจ" เขาก้มลงเขียนประโยคแรกอย่างบรรจง ทว่าในจังหวะที่หมึกหยดแรกสัมผัสกระดาษ เขาก็ชะงักงัน เสียงฝีเท้าหนักๆ จากฝั่งตรงข้ามของประตูก็หยุดลง ก่อนที่เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง... สามครั้งที่หนักแน่นและจงใจ คณินเงยหน้าขึ้นมองมัทนา แต่ทว่าพื้นที่ตรงนั้นกลับว่างเปล่า เธอยืนอยู่ตรงนั้นเมื่อครู่นี้เอง แล้วหายไปไหน? ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทมาตลอดหลายเดือนก็ค่อยๆ แง้มออก เสียงบานพับประตูดังเอียดชวนขนลุก ร่างหนึ่งที่คุ้นตาอย่างเหลือเชื่อก้าวเข้ามาในแสงตะวันนั้น ร่างของคนผู้หนึ่งที่คณินสาบานกับตัวเองว่าได้สูญหายไปในหมอกควันเมื่อสามปีก่อน คนผู้นั้นวางจดหมายฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะ พร้อมกับเอ่ยคำพูดที่ทำให้โลกของคณินหยุดหมุนในทันที "ผมไม่ได้กลับมาเพื่อรื้อฟื้นอดีตคณิน แต่ผมกลับมาเพื่อบอกว่าคนที่คุณรัก... ไม่เคยจากไปไหน เธอเพียงแค่เปลี่ยนสถานะเป็นบทกวีที่คุณยังไม่ได้อ่าน" กราบขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางของตัวอักษรเหล่านี้มาจนถึงบทที่ 32 นะครับ จากใจ... บทกวีใต้ร่มเงา